Περί «δικαίωσης» και «υποχρέωσης»...

Ο Ολυμπιακός, χωρίς να παίξει σπουδαίο ποδόσφαιρο, αλλά τουλάχιστον βγάζοντας τον… τσαμπουκά και την  -καλώς εννοούμενη-  μαγκιά που πρεσβεύει το όνομά του, πέρασε νικηφόρα από το «Κλεάνθης Βικελίδης», ενώ ο Παναθηναϊκός απλώς… υπενθύμισε στην φίλαθλη κοινή γνώμη της χώρας πόσο πολύ έχει «μικρύνει» η ΑΕΚ απολαμβάνοντας ένα εύκολο κυριακάτικο απόγευμα στο ΟΑΚΑ…

Έχω «κατηγορηθεί» αρκετές φορές από φίλους και γνωστούς για την εμμονή μου να θεωρώ μεγάλες ομάδες στην Ελλάδα μόνο τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό… Λυπάμαι, αλλά όσο κι αν σέβομαι τις αξίες που πρεσβεύει η ΑΕΚ ή ο ΠΑΟΚ, δεν μπορώ να τους τοποθετήσω  -στο δικό μου μυαλό, δεν είναι ανάγκη, φυσικά, να συμφωνούν μ’ αυτό οι υπόλοιποι…-   στο ίδιο επίπεδο με τον Ολυμπιακό (κυρίως), αλλά και με τον Παναθηναϊκό!

Όπως και να το κάνουμε μετρούν οι τίτλοι και οι διακρίσεις… Και η «Ένωση» στο σύνολο της ιστορίας της τυχαίνει να έχει λιγότερα πρωταθλήματα απ’ όσα έχει μόνος του απλώς ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς! Άρα, πώς να συγκριθούν αυτοί οι δύο σύλλογοι…; Τέλος πάντων, ξεφεύγουμε και δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα…

Ο Παναθηναϊκός χωρίς να βρίσκεται στην ιδανική  -αγωνιστική, αλλά και ψυχολογική-  κατάσταση, ξεπέρασε το εμπόδιο της ΑΕΚ, ουσιαστικά χωρίς να κουραστεί ιδιαίτερα… Κατάφερε έτσι η ομάδα του Ζεσουάλδο Φερέιρα (εξαιρετικός προπονητής παρεμπιπτόντως, τον οποίο οι «ειδικοί» στην Ελλάδα φρόντισαν να χλευάσουν στο ξεκίνημά του στους «πράσινους») να διατηρηθεί στο -7 από τον Ολυμπιακό και να δικαιούται  -τουλάχιστον-  να ελπίζει πως το άλλο Σάββατο στο Φάληρο θα παίξει το… τελευταίο του χαρτί στην υπόθεση «τίτλος».

Η ομάδα ωστόσο, με την οποία θέλω ν’ ασχοληθώ σήμερα είναι ο Ολυμπιακός… Ο Ολυμπιακός, ο οποίος θεωρώ ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να χάσει το φετινό πρωτάθλημα! Όχι επειδή είναι τόσο καλύτερος από τις υπόλοιπες ομάδες, όπως συνέβαινε σε άλλες χρονιές, αλλά επειδή έχει καταφέρει να μην «στραβοπατάει» από δω κι από κει…

Δεν είναι τυχαίο το ότι δεν έχει καμία ισοπαλία! Στις μέρες μας, οι τίτλοι και τα πρωταθλήματα  -σ’ ευρωπαϊκό επίπεδο, όχι μόνο στην Ελλάδα-  χάνονται από τα χαμένα… δίποντα. Οι «ερυθρόλευκοι» φέτος δεν έχουν «πετάξει στα σκουπίδια» κανέναν βαθμό  -εξαίρεση αποτελεί ίσως η αναμέτρηση της πρεμιέρας με τον Ηρακλή στην Θεσσαλονίκη-  καθώς δεν μπορεί κανείς να θεωρήσει «γκέλα» ή «στραβοπάτημα» τις ήττες στα δύο εκτός έδρας ντέρμπι με Παναθηναϊκό και ΑΕΚ… Ασχέτως αν οι περισσότεροι  -«εχθροί» και «φίλοι»-  πίστευαν ότι η ομάδα του Βαλβέρδε έπρεπε να πάρει τη νίκη και τις δύο φορές στο ΟΑΚΑ φέτος…

Θέμα συζήτησης των τελευταίων ημερών μεταξύ των φίλων του Ολυμπιακού (και όχι μόνο…) είναι η «δικαίωση» Βαλβέρδε, επειδή η ομάδα οδεύει προς τον τίτλο, η «δικαίωση» Φουστέρ, επειδή… «δικαιώνει» τον Βαλβέρδε (!), η «δικαίωση» των παικτών συνολικά, επειδή κατάφεραν να πάρουν τη νίκη στο «Κλεάνθης Βικελίδης», γενικώς η… «δικαίωση»!

Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω… Δεν υπάρχει καμία δικαίωση για κανέναν! Άπαντες κάνουν απλώς την δουλειά τους, αυτήν για την οποία μάλιστα, όχι μόνο πληρώνονται  -σε χαλεπούς καιρούς-  αδρά, αλλά έχοντας παράλληλα κι όλα τα απαραίτητα «εφόδια» εξασφαλισμένα από την διοίκηση Μαρινάκη…

Τόσο ο Ερνέστο Βαλβέρδε, όσο και οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού έχουν την τύχη  -περί τύχης πρόκειται όταν μιλάμε για το ελληνικό ποδόσφαιρο-  να μπορούν να δουλεύουν απερίσπαστοι, χωρίς να προβληματίζονται για το αν θα πληρωθούν, για το αν η διοίκηση θα είναι στο πλευρό τους, για το πού θα κάνουν προπόνηση, για το αν ο κόσμος θα τους στηρίξει από την εξέδρα και τόσα άλλα, που στον Ολυμπιακό θεωρούνται απλώς δεδομένα, σε άλλες ομάδες ωστόσο, μοιάζουν με… ουτοπία!

Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη  -όπως φυσικά και ο Ολυμπιακός του Κόκκαλη παλιότερα-  αποτελεί… επίγειο παράδεισο για κάθε αθλητή ή προπονητή. Όλοι όσοι βρίσκονται στην χώρα μας ονειρεύονται να περάσουν κάποια στιγμή το… κατώφλι του Ρέντη.

Αντιλαμβάνομαι, λοιπόν, τα εύσημα προς όλους για την πρόσφατη νίκη στην Θεσσαλονίκη, δυσκολεύομαι, όμως, να κάνω το ίδιο και για τους διθυράμβους, τους οποίους διάβασα και άκουσα για την επιτυχία επί του Άρη…

Τι το φοβερό έκανε, δηλαδή, ο Ολυμπιακός το Σάββατο; Νίκησε την ομάδα που διαθέτει την χειρότερη επίθεση του πρωταθλήματος…; Ωραία, το έκανε!

Νίκησε παρά το ότι δεν του δόθηκε ένα «καραμπινάτο» πέναλτι…; Μάλιστα, το έκανε! Γι’ αυτό είναι Ολυμπιακός…

Έβαλε, έπειτα από τρία σερί ματς (πέντε, αν υπολογίσουμε και τα δύο του κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ), περισσότερα από ένα (!) γκολ και πρέπει να ζητωκραυγάσουμε γι’ αυτό το «επίτευγμα»…; Συγγνώμη, αλλά προσωπικά δεν θα το κάνω!

Το «μεγάλο» ματς έρχεται το προσεχές Σάββατο κι εκεί ο Ερνέστο Βαλβέρδε και οι παίκτες του οφείλουν απέναντι στην ιστορία του συλλόγου, τον οποίο υπηρετούν, απέναντι στον ανυπέρβλητο φίλαθλο κόσμο αυτής της ομάδας, που φέτος  -και όχι μόνο φέτος!-  τους έχει στηρίξει και με το παραπάνω, να παίξουν ως Ολυμπιακός… Να παίξουν ως πρωταθλητές… Να παίξουν ως η μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας…