Μοτιεγιούνας: «Ο ΠΑΟΚ έχει μεγάλη επιθυμία να αναπτυχθεί, για μένα αυτό είναι το τέλειο περιβάλλον»

Ο Ντονάτας Μοτιεγιούνας επέστρεψε στο «PAOK Sports Arena», αυτή τη φορά ως ένας από τους πιο έμπειρους παίκτες του ΠΑΟΚ, έχοντας αφήσει πίσω του μια σπουδαία διαδρομή στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Ο Λιθουανός σέντερ θυμήθηκε την πρώτη του παρουσία στο γήπεδο πριν από 16 χρόνια, όταν αγωνιζόταν με τη φανέλα της Μπενετόν Τρεβίζο και εξήγησε και τους λόγους για τους οποίους επέλεξε να αποδεχθεί την πρόταση του ΠΑΟΚ, υπογραμμίζοντας πως οι υψηλές απαιτήσεις του συλλόγου αποτέλεσαν σημαντικό κίνητρο.

Όσα είπε ο Μοτιεγιούνας:

«Θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι. Ήταν στην αρχή της επαγγελματικής μου καριέρας. Νομίζω ήταν ο πρώτος ή ο δεύτερος χρόνος μου στη Μπενετόν Τρεβίζο. Το θυμάμαι καλά εξαιτίας του γηπέδου. Θυμάμαι όταν ήρθα στο γήπεδο ότι ήταν τόσο σκοτεινό και ήταν πολύ εκφοβιστική ατμόσφαιρα, κάτι ασυνήθιστο.

Θα έλεγα ότι η Βίρτους Μπολόνια έχει κάτι πολύ παρόμοιο: όταν μπαίνεις και είναι σκοτεινά, όλοι οι φίλαθλοι είναι ντυμένοι στα σκούρα, και αυτό είναι εκφοβιστικό για πολλούς παίκτες. Ήταν λοιπόν μια όμορφη στιγμή για μένα να γυρίσω στο μέρος όπου κάποτε έπαιξα ως νεαρός παίκτης, και τώρα να γυρίζω ως ώριμος παίκτης, ως βετεράνος, με πολλή εμπειρία και πολλά μέρη που έχω επισκεφθεί.

Γυρίζω σε έναν οργανισμό που έχει τους υψηλότερους στόχους, πολύ μεγάλη επιθυμία να αναπτυχθεί, να βελτιωθεί, να ανέβει. Νομίζω ότι για μένα αυτό είναι το τέλειο περιβάλλον, γιατί πάντα προσπαθώ να μεγαλώνω, πάντα προσπαθώ να βελτιώνομαι, πάντα προσπαθώ να διεκδικώ κάτι. Και ο ΠΑΟΚ είναι γνωστός για το πάθος του, για τη μάχη.

Τώρα, με τη νέα ιδιοκτησία, ξέρω ότι οι στόχοι είναι υψηλοί, οι προσδοκίες είναι υψηλές, και αυτό δημιουργεί πίεση. Έχω μάθει να ζω μέσα στην πίεση. Μου αρέσει η πίεση, γιατί πίεση σημαίνει ότι κάποιος περιμένει κάτι από σένα. Πριν υπογράψω στον ΠΑΟΚ τηλεφώνησα σε όλους τους ανθρώπους γύρω μου, γιατί οι συναισθηματικές αποφάσεις δεν είναι έξυπνες αποφάσεις για μένα. Μίλησα με πολλούς ανθρώπους που γνωρίζουν το μπάσκετ, που δουλεύουν στο μπάσκετ, για να κάνω την επιλογή.

Και ένας φίλος, μου είπε, με κάθε επιφύλαξη, ότι αυτή είναι η σωστή απόφαση: να έρθω σε έναν σύλλογο που έχει τέτοιου είδους προσδοκίες, αντί να πάω είτε σε μια ομάδα της Ευρωλίγκας είτε σε κάποια ομάδα που δεν παίζει για τίποτα και απλώς… είναι εκεί. Και μετά δεν ξέρεις αν θα ταιριάξεις ή όχι.

Πριν από δυόμισι εβδομάδες με πήρε τηλέφωνο ο coach Τρινκιέρι. Μου εξήγησε τι χρειάζεται, και του είπα: "Φαίνεται ότι με χρειάζεσαι". Γιατί τα πράγματα, οι ιδιότητες που χρειάζεται από τον παίκτη, νιώθω ότι τις έχω, και θα προσπαθήσω να τις φέρω εδώ.

Είναι απλό. Πηγαίνεις και παίζεις στο εκατό τοις εκατό. Τέτοια περίπου εποχή πήγα και στον Ερυθρό Αστέρα και κατάφερα να έχω αντίκτυπο με το παιχνίδι μου. Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα ένα πράγμα: όπου κι αν πας, πρέπει να προσαρμοστείς στην κουλτούρα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό: να σέβεσαι την κουλτούρα, να προσαρμοστείς σε αυτήν, και μετά, όταν παίζεις, να δίνεις το εκατό τοις εκατό, να παλεύεις για κάθε μπάλα, να είσαι ο πρώτος στο παρκέ. Και μπορώ να σου πω: είτε κερδίσεις είτε χάσεις, οι άνθρωποι, οι φίλαθλοι, ο σύλλογος θα είναι ακόμα στο πλευρό σου. Υπάρχουν καλές στιγμές και κακές στιγμές.

Δεν θυμάμαι μία ομάδα που να κέρδισε όλα τα παιχνίδια της σεζόν. Υπάρχουν καλές και κακές στιγμές. Αυτή είναι η ζωή, γι’ αυτό είναι και ο αθλητισμός. Αλλά ταυτόχρονα, αν δώσεις το εκατό τοις εκατό και παλέψεις μέχρι τέλους, ο κόσμος καταλαβαίνει ότι μπορείς και να χάσεις. Για μένα το χειρότερο είναι όταν δεν προσπαθείς, όταν απλώς είσαι εκεί, χωρίς πραγματικά να παλεύεις, να ανταγωνίζεσαι. Αυτό για μένα, ως βετεράνος, είναι απαράδεκτο.

Γι’ αυτό, όπου κι αν πάω, πιέζω όλους τους παίκτες, πιέζω με το παράδειγμά μου: πώς να παλεύεις, πώς να ανταγωνίζεσαι. Και για μένα, θέλω να κερδίζω. Αυτό είναι το μόνο που με νοιάζει: η νίκη.

Είναι εδώ και ο Μάρκους Φόστερ. Eίναι πολύ γνωστός στη Λιθουανία για τα επιτεύγματά του, οπότε σίγουρα τον παρακολουθούσα. Νομίζω τρεις ή τέσσερις μήνες πριν παίξω κόντρα στον ΠΑΟΚ το 2010, είχα παίξει κόντρα στον coach Τρινκιέρι που ήταν προπονητής στην Καντού. Οπότε γνωριζόμαστε επίσης πολλά χρόνια, και όσο τρελό κι αν ακούγεται, μετά από τόσα χρόνια παίζω για πρώτη φορά για εκείνον.

Πάντα πιστεύω ότι τα πράγματα στη ζωή γίνονται για κάποιον λόγο. Και νομίζω ότι αυτό το στάδιο της ζωής μου - γιατί ήρθα σε αυτή την ομάδα, γιατί αυτή η ομάδα ήρθε σε μένα, γιατί ο προπονητής ήρθε σε μένα - έχει έναν λόγο. Και θα κάνω ό,τι μπορώ, ό,τι είναι στη δύναμή μου, για να γίνει ένας όμορφος λόγος».