Είναι όντως το survivor το παιχνίδι των ανατροπών;
Έχοντας καθηλώσει το κοινό από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, το survivor φημίζεται και διαφημίζεται ως το παιχνίδι των ανατροπών.
Ανατροπές παντού. Ανατροπές στα αγωνίσματα, ανατροπές στις σχέσεις των παικτών, ανατροπές στις ομάδες, ανατροπές μέχρι και στα βαν που μεταφέρουν τους μαχητές!
Όμως για σταθείτε λίγο ρε μάγκες. Πόσο τυχαία είναι όλη αυτή η ανατροπή που παρακολουθούμε; Αν πουλάει για κάποιους λόγους αυτό είναι για την ίντριγκα που προσφέρει και την αγωνία.
Θυμηθείτε πόσες φορές έχετε παρακολουθήσει αγώνες να τελειώνουν στο 10-9. Πόσες ακόμα κάποια από τις δύο ομάδες (συνήθως οι διάσημοι) έχουν πάρει νίκη με 10-9 επιστρέφοντας από σκορ με διαφορά πέντε ή τεσσάρων νικών.
Γενικά το σασπένς είναι το πρώτο συστατικό για να κρατήσεις τον τηλεθεατή στον καναπέ του. Το δεύτερο είναι το κουτσομπολιό. Προσωπικά το ονομάζω κράξιμο. Δεν είναι κάτι πέραν τούτου το να βλέπεις κάποιους ανθρώπους που αποφάσισαν για τις ανάγκες ενός σόου να συνάψουν σχέσεις μεταξύ τους να μιλάνε υποτιμητικά ο ένας για τον άλλον. Κάποιοι κοροϊδεύουν ανοιχτά τους άλλους, κάποιοι άλλοι στήνουν κλίκες και χαράσσουν στρατηγικές που επιβάλλουν το «θάψιμο» των συμπαικτών τους.
Είναι λοιπόν λογικό το survivor να φαντάζει τόσο ενδιαφέρον στο κοινό του και να προσελκύει νέο κοινό που δεν παρακολουθούσε καν τηλεόραση πριν γίνει οπαδός του τηλεπαιχνιδιού επιβίωσης (ναι, τέτοιος είμαι).
Όλα αυτά δεν είναι περίεργα. Περίεργο είναι το γεγονός ότι συμβαίνουν πλέον σε κάθε σχεδόν επεισόδιο. Και οι ανατροπές και το ξεκατίνιασμα είναι κάτι που παρακολουθούμε σε καθημερινή βάση. Θυμηθείτε μόνο τα γεγονότα:
- Ο Αγγελόπουλος έφυγε στο πρώτο παιχνίδι ως ανεπιθύμητος από τους μαχητές και έπειτα εξελίχθηκε στο πλέον πολύτιμο εργαλείο των διάσημων.
- Η Παπαδοπούλου αρχικά παρουσιαζόταν ως η «κακή» της παρέας. Ξέχεσε με τη μια την Καλέργη, εμφανιζόταν ως η πιο «τσιτωμένη» που την έλεγε σε όλους και τώρα ξαφνικά είναι στην απομόνωση και δέχεται bullying από τον Χανταμπάκη που μεταξύ μας τώρα το λες και ντροπή.
- Έπειτα με το που έφυγαν Χανταμπάκης και Παπαδοπούλου οι διάσημοι ξαφνικά έγιναν έρμαιο στις ορέξεις του Βασάλου, του Τσανγκ και των άλλων παιδιών.
Για να μην κουραστούμε όμως με τις αναφορές σε όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα, καταλήγω.
Πόσο ανατρεπτικό μπορεί να είναι ένα παιχνίδι που ακολουθεί το σενάριο της παραγωγής που παίζεται στην Τουρκία;
Πως είναι δυνατόν ο κόσμος να παθιάζεται και να συμμετέχει ενεργά σε ένα σόου πληρώνοντάς το μάλιστα σε κάθε ψηφοφορία και να όλοι να νομίζουν ότι όσα βλέπουμε στην οθόνη μας είναι αυθόρμητα;
Απάντηση δεν έχω. Απλά σκέψου το και αναρωτήσου αν το στήσιμο υπήρξε ποτέ συνώνυμο της ανατροπής…
