Το μεγάλο στοίχημα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό AKTOR και το …θεώρημα της πεντάδας

Ξεκινώντας, λοιπόν, αυτό το άρθρο γνώμης, από πού θα θέλατε να το αρχίσουμε;

Από το στοίχημα, από το θεώρημα ή από τον ίδιο τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς;

Μα, νομίζω πως λίγο-πολύ αυτά τα τρία συνδέονται μεταξύ τους.

Άλλωστε, στοίχημα — και μάλιστα τεράστιο και αβέβαιο — δεν ήταν τον Ιούνιο του 1991, η αλλαγή ρόλου για τον τριανταενάχρονο διεθνή Γιουγκοσλάβο — τότε — μπασκετμπολίστα, που τη μια μέρα ήταν παίκτης της Εθνικής ομάδας της πατρίδας του και την επομένη μεταλλάχθηκε σε προπονητή του συλλόγου στον οποίο αγωνιζόταν;

Μια μετάλλαξη — και μια επιλογή βεβαίως — που σε πρώτο χρόνο μπορεί να του στέρησε τον τίτλο και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Ρώμης και μάλιστα από τη θέση του αρχηγού, αλλά σε δεύτερο χρόνο του έδωσε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών με την Παρτιζάν και — βεβαίως — του άνοιξε την πόρτα (μάλλον πύλη είναι το πιο σωστό) της καταξίωσης για την υπόλοιπη ζωή του.

Άλλωστε, ολόκληρη η πορεία και τα πεπραγμένα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, δεν είναι ένα προσωπικό θεώρημα ανθεκτικότητας, πρωτοπορίας, επιστροφών και επιτυχίας; Μια διαδρομή που ο Σέρβος προπονητής χάραξε από την πρώτη εκείνη απόφαση — και στιγμή — βασισμένος σε δικές του αξίες, αρχές, προσεγγίσεις και ριζικές αλλαγές πλεύσης;

Η ζωή του — εκ νέου — προπονητή του Παναθηναϊκού AKTOR, εξάλλου, ήταν πάντα γεμάτη από στοιχήματα, θεωρήματα και καταστάσεις που δεν είχαν σχέση με κάποιο αθλητικό ή άλλο déjà vu, αλλά που είχαν το στοιχείο της πρόκλησης και του ρίσκου, του υψηλού επιπέδου και των απαιτήσεών του και της — εξαρχής — δημιουργίας.

Το A Bao A Qu μιας εξέχουσας προπονητικής διαδρομής

Στο εμβληματικό βιβλίο του “Το βιβλίο των φανταστικών όντων” (κλασικό σημείο αναφοράς για την παγκόσμια λογοτεχνία της φαντασίας και την ποπ κουλτούρα) ο “γίγαντας” της παγκόσμιας λογοτεχνίας Χόρχε Λουίς Μπόρχες επινόησε το A Bao A Qu, ένα μυθολογικό πλάσμα, εμπνευσμένο από Μαλαισιανούς μύθους.

Αυτό το πλάσμα κατοικεί στα σκαλιά του Πύργου της Νίκης, όπου κοιμάται. Όταν κάποιος αρχίζει να ανεβαίνει τα σκαλιά, ξυπνάει και τον ακολουθεί. Και τότε, από αόρατο, άμορφο, διαφανές και ανενεργό, αρχίζει να αποκτά μορφή, χρώμα, υφή και φως, όσο αυτός που ακολουθεί, συνεχίζει να ανεβαίνει τα σκαλιά για να φτάσει στην κορυφή του Πύργου της Νίκης.

Σε αυτή τη λογοτεχνική μεταφορά, το A Bao A Qu συμβολίζει την αιώνια ανθρώπινη αναζήτηση για την τελειότητα, την αυτογνωσία και την υπέρβαση. Είναι η αλληγορία κάθε προσπάθειας, κάθε διαδρομής που απαιτεί αφοσίωση, κάθε ανάβασης προς την κορυφή.

Μοιάζει, ίσως, με την πορεία ενός ανθρώπου που δεν συμβιβάζεται με το μέτριο (αποτέλεσμα), ενός προπονητή που στοχεύει (αμετανόητα αδιάλλακτος) στην κορυφή.

Το μεγάλο στοίχημα του Παναθηναϊκού AKTOR

Είναι γνωστό και — άλλωστε — ομολογημένο, ότι η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό AKTOR το φετινό καλοκαίρι και η απόφαση γι’ αυτό από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, έγινε με πολύ συγκεκριμένους και σαφείς στόχους. Κατάκτηση των τίτλων που διεκδικεί η ομάδα σε ετήσια βάση, περαιτέρω αξιοποίηση των εντυπωσιακών υποδομών, ολοκλήρωση της οικονομικής ευμάρειας και αυτονομίας, διατήρηση της σχέσης με την κληρονομιά του συλλόγου και με τον κόσμο του, διόρθωση της περσινής αγωνιστικής πορείας που παρέκλινε από τους προγραμματισμένους στόχους, ενίσχυση του brand του Οργανισμού.

Στο αγωνιστικό επίπεδο, η παραπάνω αναφορά είναι, βεβαίως, déjà vu για τον Παναθηναϊκό AKTOR.

Το καινούργιο στοίχημα, όμως, είναι ότι η φετινή ομάδα φαίνεται πως φτιάχτηκε για να προχωρήσει — και να πετύχει — κυριαρχικά.

Γιατί, πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί η κατακλυσμιαία καλοκαιρινή, μεταγραφική περίοδος και η δημιουργία μιας μπασκετικής ομάδας …galacticos, την οποία απαρτίζουν από star ως mega star του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου μπάσκετ;

Μιας ομάδας με παίκτες από το ελίτ επίπεδο, που ο καθένας από αυτούς θα ήταν star, starter, ο go-to guy σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα θα αγωνιζόταν.

Και τώρα το ζητούμενο…

Στο μπάσκετ, ως γνωστόν, η μπάλα είναι μία, τα αγωνιστικά λεπτά σαράντα, ένα το καλάθι στο οποίο επιτίθεσαι κι ένα στο οποίο αμύνεσαι, δώδεκα οι δηλωμένοι παίκτες στο φύλο αγώνα, πέντε πατάνε το παρκέ ή το glass floor, ένας σουτάρει.

Σ’ αυτή την πραγματικότητα, πρέπει να ενταχθεί και ο αθλητικός εγωισμός κάθε μπασκετμπολίστα σε αυτό το επίπεδο, που φυσιολογικά (πρέπει να) υπάρχει.

Το “πιάσατε” το υπονοούμενο, πιστεύω.

Εδώ ακριβώς, ακούγεται …εκκωφαντικά το όνομα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Που είναι πιο σταρ από τους σταρ της ομάδας, που έχει περισσότερους τίτλους από τον καθένα από αυτούς, που εννοείται πως είναι ο πιο …μπαρουτοκαπνισμένος και που αντιμετωπίζει μια κατάσταση — και ένα ζητούμενο — που έχει ξανασυναντήσει στην καριέρα του με απόλυτη επιτυχία.

Το έχει ξανακάνει στον Παναθηναϊκό, το έχει κάνει στην Εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.

Το έχει κάνει στην Παρτιζάν, στη Ρεάλ Μαδρίτης, στην Μπενετόν Τρεβίζο και την Μπανταλόνα, το ίδιο και στη Φενέρμπαχτσε.

Το έχει κάνει με χαμηλούς προϋπολογισμούς, το έχει κάνει με δυσθεώρητους.

Το έχει κάνει με εκκολαπτόμενους σταρ και overachievers, το έχει κάνει με σούπερ σταρ αλλά και με καταξιωμένους παίκτες από το επάνω “ράφι”.

Το έχει ξανακάνει.

Το θεώρημα της …πεντάδας

Ο Ομπράντοβιτς δεν είναι μαθηματικός, αλλά προπονητής μπάσκετ. Όμως, έχω την εντύπωση πως γι’ αυτόν, το ζητούμενο (και) με τον Παναθηναϊκό AKTOR, είναι μια εξίσωση. Μπασκετική.

Άλλωστε, εξίσωση δεν είναι παρά η αναζήτηση μιας ισορροπίας ανάμεσα σε διαφορετικές μεταβλητές, με στόχο να βρεθεί η τιμή που επαληθεύει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Άρα, ποιο είναι, λοιπόν, το φετινό ζητούμενο;

Μα, τι άλλο από την …ωρίμανση και τον έλεγχο αυτών των μεταβλητών σε μια ελίτ ομάδα μπάσκετ (χρόνος, ρόλοι, κατοχές, εγωισμοί, επιθετική ισορροπία και αμυντική αφοσίωση), σε απλά ελληνικά, το “εγώ” στην υπηρεσία του “εμείς” και της ομάδας.

Των μπασκετικών μεταβλητών που, σε αυτή την περίπτωση, καταλήγουν στην επιλογή, τον συντονισμό και την επιτυχία των συγκεκριμένων πέντε παικτών που θα αγωνίζονται στο παρκέ.

Με απλά λόγια …στο θεώρημα της πεντάδας.