Η Εθνική γυναικών έχασε, εμείς τι κάναμε για να νικήσει;

Η Αγγλία είναι μια από τις κορυφαίες δυνάμεις του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να καλύψει την απόσταση μέσα σε δύο αγώνες. Η ήττα με 5-0 στη ρεβάνς και ο αποκλεισμός από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027 δεν αποτελούν από μόνα τους έκπληξη. Αυτό που αξίζει να μας προβληματίσει είναι κάτι βαθύτερο: Πόσο πραγματικά θέλουμε να αλλάξει το ποδόσφαιρο γυναικών στη χώρα μας;

Γιατί δεν γίνεται να κοιτάζουμε την κορυφή και να ξεχνάμε τη βάση. Να θαυμάζουμε τα γεμάτα γήπεδα, τις μεγάλες διοργανώσεις και τις πρωταγωνίστριες του εξωτερικού, αλλά να παραβλέπουμε τις συνθήκες που επιτρέπουν στις αθλήτριες να φτάσουν εκεί.

Στην Ευρώπη, το ποδόσφαιρο γυναικών εξελίσσεται, επενδύει, διεκδικεί μεγαλύτερο κοινό και επαγγελματικές συνθήκες. Η UEFA έχει θέσει ως στόχο έως το 2030 την ανάπτυξη περισσότερων πλήρως επαγγελματικών πρωταθλημάτων και τη δημιουργία περισσότερων ευκαιριών εξέλιξης για παίκτριες, προπονήτριες και διαιτητές.

Και στην Ελλάδα;

Πόσο συστηματικά επενδύουμε στις ακαδημίες κοριτσιών; Πόσες πραγματικές ευκαιρίες έχουν τα κορίτσια να ξεκινήσουν ποδόσφαιρο, να προπονηθούν σε κατάλληλες συνθήκες και να ονειρευτούν ότι μπορούν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα; Πόσο σταθερή είναι η προβολή του πρωταθλήματος γυναικών και πόσο συχνά το αντιμετωπίζουμε ως ισότιμο κομμάτι της αθλητικής επικαιρότητας;

Αυτά δεν είναι δευτερεύοντα ερωτήματα. Είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται κάθε εθνική ομάδα. Δεν μπορείς να απαιτείς αποτελέσματα χωρίς να έχεις δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να έρθουν. Και οι προϋποθέσεις δεν δημιουργούνται με μεμονωμένες δράσεις, επετειακές αναρτήσεις ή δηλώσεις καλών προθέσεων. Χρειάζονται σχέδιο, συνέπεια, επένδυση και αξιολόγηση. Χρειάζονται οργανωμένες υποδομές, αναπτυξιακά πρωταθλήματα, κατάλληλη εκπαίδευση προπονητών και ουσιαστική στήριξη των συλλόγων που κρατούν το άθλημα ζωντανό. Χρειάζεται, επίσης, να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε το ποδόσφαιρο γυναικών ως μια «υποχρέωση» που πρέπει να εκπληρωθεί.

Η ΕΠΟ ανακοίνωσε 894 νέα δελτία ποδοσφαιριστριών για τη σεζόν 2025-26, από 109 σωματεία και 46 ενώσεις. Αυτό είναι το θετικό. Πόσα από αυτά τα κορίτσια θα συνεχίζουν όμως; Τι σχέδια έχουν οι σύλλογοι ώστε να τα κρατήσουν, γιατί δεν φταίει πάντα και μόνο η Ομοσπονδία!

Η ΕΡΤ προβάλει το ποδόσφαιρο γυναικών και μπράβο της. Φτάνει μόνο να δείχνει ένα ματς; Δεν θα μπορούσε να έχει συστηματική κάλυψη, με συνεντεύξεις, αφιερώματα, αναλύσεις ή παρουσιάσεις ομάδων;

Και δεν είναι μόνο ελληνικό το πρόβλημα. Έκθεση της FIFPRO, που δημοσιεύτηκε αυτό το μήνα και βασίστηκε σε έρευνα περίπου 800 παικτριών, ανέδειξε σημαντικές ελλείψεις στις επαγγελματικές συνθήκες του ποδοσφαίρου γυναικών διεθνώς. Μόλις το 56% των παικτριών που συμμετείχαν ανέφερε ότι διαθέτει σύμβαση εργασίας. Η ανάπτυξη, επομένως, δεν μετριέται μόνο με τα εισιτήρια, τα τηλεοπτικά δικαιώματα ή την απήχηση στα social. Μετριέται και με το αν μια αθλήτρια μπορεί να προπονείται, να αγωνίζεται και να σχεδιάζει το μέλλον της με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε από την Εθνική Γυναικών να καλύψει με ένα άλμα την απόσταση από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Ούτε να μεταφέρουμε όλη τη συζήτηση στις παίκτριες και στον εκάστοτε προπονητή μετά από έναν αποκλεισμό. Η ευθύνη για την ανάπτυξη ενός αθλήματος είναι συλλογική. Αφορά την ομοσπονδία, τους συλλόγους, τους ανθρώπους που διοικούν, τους φορείς που επενδύουν, τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και όλους εμάς που λέμε ότι θέλουμε να δούμε το ποδόσφαιρο γυναικών να προχωρά.

Είμαστε λοιπόν διατεθειμένοι να ασχοληθούμε και την επόμενη ημέρα, όταν δεν θα υπάρχει μια μεγάλη διοργάνωση, μια σημαντική νίκη ή ένας αποκλεισμός για να μας το θυμίσει;

Το ποδόσφαιρο γυναικών δεν χρειάζεται περισσότερη κριτική. Δεν χρειάζεται ένα θαύμα. Χρειάζεται στήριξη.