Όταν ο Ζοτς «χτίζει», η Ευρώπη κινδυνεύει...

Ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, από τις πρώτες κιόλας αγωνιστικές, αρχίζει να στέλνουν ένα μήνυμα που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη μετάφραση.

Το 92-74 απέναντι στη Φενέρμπαχτσε δεν ήταν απλώς η τέταρτη νίκη σε τέσσερα παιχνίδια της EuroLeague. Ήταν το πρώτο πραγματικά μεγάλο τεστ. Και ο Παναθηναϊκός δεν το πέρασε απλώς. Το διέλυσε!

Απέναντί του βρισκόταν μια ομάδα που μέχρι εκείνο το βράδυ ήταν επίσης αήττητη. Μια ομάδα με ποιότητα, προσωπικότητα και έναν προπονητή που γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει να κερδίζεις, μια ομάδα που ανήκει στην ελίτ της Ευρώπης.

Κι όμως, στο δεύτερο ημίχρονο η Φενέρ έμοιαζε να ψάχνει απαντήσεις που δεν υπήρχαν. Γιατί αν υπάρχει ένα στοιχείο που μπορεί να γίνει το πραγματικό όπλο του Τριφυλλιού στη συνέχεια της σεζόν, αυτό είναι η άμυνα.

Ο Παναθηναϊκός δεν περιμένει πλέον να βάλει περισσότερους πόντους από τον αντίπαλό του. Θέλει να τον κάνει να βάλει λιγότερους. Θέλει να του χαλάσει το παιχνίδι. Να τον βγάλει από τις συνήθειές του. Να τον υποχρεώσει να παίξει άσχημα.

Και όταν μια ομάδα με τόσο μεγάλη ποιότητα στην επίθεση αρχίζει να αποκτά αυτή τη νοοτροπία στην άμυνα, τότε γίνεται πραγματικά επικίνδυνη. Πολύ επικίνδυνη.

Και κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Ζοτς.

Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς μαγικά συστήματα για να εξηγήσει την εικόνα του Παναθηναϊκού. Η μεγαλύτερη επίδραση του Ομπράντοβιτς είναι ότι έχει αρχίσει να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι παίκτες αντιλαμβάνονται το παιχνίδι.

Τους κάνει να καταλαβαίνουν ότι κάθε κατοχή έχει αξία. Ότι κάθε άμυνα είναι μήνυμα. Ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει ένας πρωταγωνιστής κάθε βράδυ, αρκεί να υπάρχει μια ομάδα που ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει.

Και αυτό ακριβώς βλέπουμε. Ο Ματίας Λεσόρ κυριάρχησε στη ρακέτα. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο έδωσε δημιουργία, σκορ και έλεγχο. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις εκτέλεσε την πρώην ομάδα του. Και γύρω τους υπήρξαν παίκτες που έκαναν ακριβώς αυτό που απαιτούσαν οι συνθήκες.

Όπως οι Ίζακ Μπόνγκα και Μπράνκου Μπάντιο. Μπορεί ο Γερμανός να είχε 0 στην επίθεση, αλλά η συνεισφορά του ήταν καθοριστική, καθώς έκρυψε τον... ουρανό στους παίκτες της Φενέρ. Ο Σενεγαλέζος βγήκε μπροστά και στις δύο πλευρές του παρκέ κι έδειξε για όσα είναι ικανός.

Κάποιος άλλος θα βγει μπροστά την επόμενη φορά. Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος μέχρι τώρα. Ο Παναθηναϊκός δεν εξαρτάται από έναν παίκτη για να νικήσει. Εξαρτάται από τον τρόπο που παίζει.

Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό. Γιατί η σεζόν είναι μεγάλη. Θα έρθουν βράδια που τα σουτ δεν θα μπαίνουν. Θα υπάρξουν τραυματισμοί, κακές βραδιές, δύσκολες έδρες, παιχνίδια που θα στραβώσουν.

Αν όμως έχεις άμυνα, έχεις αρχές και έχεις έναν προπονητή που ξέρει πώς να κρατήσει την ομάδα σου όρθια όταν το παιχνίδι πάει στραβά, τότε έχεις κάτι πολύ σημαντικό. Έχεις βάση. Και ο Παναθηναϊκός έχει ήδη αρχίσει να τη χτίζει.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό; Δεν έχουμε δει ακόμα την πλήρη έκδοση αυτής της ομάδας. Οι Κέντρικ Ναν και Κώστας Σλούκας δεν έχουν μπει ακόμα στην εξίσωση.

Και όμως... Βλέπουμε μια ομάδα που κερδίζει, μια ομάδα που αμύνεται, μια ομάδα που βρίσκει διαφορετικούς πρωταγωνιστές, μια ομάδα που μαθαίνει καθημερινά να παίζει σύμφωνα με τις απαιτήσεις του προπονητή της.

Και μια ομάδα που, μόλις τέσσερις αγωνιστικές μέσα στη EuroLeague, έχει ήδη κάνει αρκετούς στην Ευρώπη να την κοιτάζουν διαφορετικά.

Δεν θα γράψω από τώρα για Final Four. Δεν θα γράψω από τώρα για τίτλο. Αυτά θα κριθούν την άνοιξη. Αλλά ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο...

Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται χρόνο για να γίνει φόβητρο. Έχει ήδη αρχίσει να γίνεται.

Και αν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς καταφέρει να κρατήσει αυτή την ένταση, αυτή την άμυνα και αυτή την πνευματική προσέγγιση, τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν ο Παναθηναϊκός μπορεί να επιστρέψει εκεί όπου θέλει.

Το ερώτημα θα είναι ποιος θα θέλει να τον συναντήσει εκεί...