ΛεΜπρόν Τζέιμς-Δημήτρης Διαμαντίδης: Η τελευταία υπογραφή ως τελευταία παρακαταθήκη

Πρόκειται για μια ιστορία και μια προσέγγιση που φαίνονται τόσο ίδιες, μα είναι τόσο διαφορετικές. Ο λόγος γίνεται για δύο sports icons του μπάσκετ που σκέφτονται —ή σκέφτονταν— τόσο ίδια, μα τόσο διαφορετικά.

Και για να μιλάμε την …ίδια γλώσσα, ας δοκιμάσουμε να συμφωνήσουμε στην έννοια και την ετυμολογία της αθλητικής παρακαταθήκης.

Σε αναζήτηση της αθλητικής παρακαταθήκης

Να συμφωνήσουμε, λοιπόν, πως αθλητική παρακαταθήκη (legacy στην …ελληνική καθομιλουμένη) είναι το ανεξίτηλο αποτύπωμα που αφήνει κάποιος(α) αθλητής(τρια), ομάδα ή γεγονός στην ιστορία του αθλητισμού ή στην κοινωνία;

Να συμπληρώσουμε πως είναι κάτι που δε μετριέται μόνο με τα αποτελέσματα αλλά και στον τρόπο με τον οποίο εμπνέει, αλλάζει νοοτροπίες και διαμορφώνει χαρακτήρες;

Και τώρα που βάλαμε το πλαίσιο, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η αλήθεια είναι πως όταν είδα την ανάρτηση των Sixers για τη συμφωνία με τον ΛεΜπρόν Τζέιμς αλλά —κυρίως— όταν διάβασα την επίσημη δήλωσή του για αυτή την “τελευταία απόφασή” του και βεβαίως για την θυσία την οποία επικαλέστηκε, αντανακλαστικά σκέφτηκα μια παρόμοια περίπτωση του αμερικανικού αθλητικού stardom.

Το Below Market Value του Τομ Μπρέιντι

Μου ήρθε στο μυαλό η μόνιμη οικονομική προσέγγιση που είχε στην καριέρα του ο “μύθος” του American Football, Τομ Μπρέιντι, ο οποίος κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς θητείας του στους New England Patriots (αλλά και στο φινάλε με τους Tampa Bay Buccaneers) υπέγραφε, συστηματικά, συμβόλαια κάτω από τη χρηματιστηριακή του αξία ώστε να αφήνει “χώρο” στον Οργανισμό να κινηθεί πιο αποτελεσματικά στο Hard Salary Cap του NFL.

Με αυτόν τον τρόπο, είχε πάντα σπουδαίους συμπαίκτες, κατέκτησε επτά Super Bowls και έμεινε στην αθλητική ιστορία.

Αλλά, ο “θρύλος” Μπρέιντι το έκανε αυτό πάντα —και όχι μόνο στο τελευταίο του συμβόλαιο— και το έκανε, όπως άλλωστε επανειλημμένως είχε δηλώσει κι ο ίδιος, για απολύτως …ιδιοτελείς σκοπούς.

Για τη δημιουργία μια αθλητικής δυναστείας, για την κατάκτηση περισσότερων τίτλων, για το “χτίσιμο” του προσωπικού του μύθου, για τις κολοσσιαίες εξωαγωνιστικές χορηγίες και συμφωνίες του.

Ο αθλητικός αλτρουισμός και το συναισθηματικό δέσιμο του Δημήτρη Διαμαντίδη

Και κάπου εδώ, στο μυαλό μου, μου ήρθε η εικόνα, η περίπτωση, ο βίος και η πολιτεία του Δημήτρη Διαμαντίδη. Σε έναν …κόντρα ρόλο του δικού του —τότε— αθλητικού μεγέθους, της συνηθισμένης πρακτικής των σταρ του αθλητισμού, της περίπτωσης που μας απασχολεί.

Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου κάποιες απαραίτητες διευκρινίσεις.

Βλέπετε, ίσως και στον αθλητισμό να μην υπάρχει σωστό ή λάθος και να υπερβάλουμε όταν θεωρούμε κάτι καλό ή κακό.

Ίσως, τελικά, να υπάρχουν περισσότερες —από μία— διαδρομές για να φτάσει κανείς στον ίδιο στόχο, την αθλητική παρακαταθήκη. Ίσως και αυτή να είναι η ομορφιά και η ουσία του αθλητισμού.

Θεωρία τέλος και ας δούμε τα δεδομένα

Ο King James, στον οποίο αναφερόμαστε, είναι αναντίρρητα ένα αδιανόητο μέγεθος στο παγκόσμιο αθλητικό οικοσύστημα. Είναι ένας επαγγελματίας μπασκετμπολίστας που τα αθλητικά του επιτεύγματα είναι ένα μόνο κομμάτι της φήμης, της ισχύος και της επιρροής του. Και καθώς τα χρόνια περνούν, όχι το ισχυρότερο.

Η “θυσία” για την οποία μίλησε στις επίσημες δηλώσεις του, ίσως έχει να κάνει —και— με την πρωτοφανή επιλογή να εισπράξει μόνο ένα …κλάσμα της συνηθισμένης αμοιβής του για απολύτως, όμως, συγκεκριμένους λόγους.

Άλλωστε, δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πως μια κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος με τέταρτη διαφορετική ομάδα, θα ενίσχυε περισσότερο το αφήγημά του για τη θέση του κορυφαίου όλων των εποχών.

Και επιπλέον, αυτή η “final decision”, αυτή η τελευταία επιλογή του, ίσως να μη μπορούσε να ήταν και διαφορετική.

Αυτός ο τεράστιος πυλώνας του αμερικανικού αθλητικού συστήματος, δεν θα μπορούσε παρά να επιλέξει καλοδουλεμένα last dances, προβεβλημένα pay cuts και προαναγγελθέντα farewell tours. Και φυσικά …ραφιναρισμένες δηλώσεις για τη νέα μεταγραφή.

Θα ήταν αναντίστοιχος με το brand που —δικαίως— οικοδόμησε για περισσότερο από είκοσι χρόνια, θα ήταν κόντρα στην απαραίτητη, για τον κύκλο εργασιών του, υπολογισμένη υστεροφημία του στο αμερικανικό αθλητικό αφήγημα.

Δεν είναι κατακριτέα όλα αυτά.

Είναι απλώς κομμάτι ενός άλλου, διαφορετικού, απολύτως επιτυχημένου, λαμπερού αθλητικού κόσμου, με διαφορετική ψυχοσύνθεση και πρακτικές. Και διαφορετικό κοινό, βεβαίως.

Η τελευταία ανανέωση του 3D

Ίσως στο σημείο αυτό να πρέπει να θυμηθούμε ποιος ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης την εποχή που συμφώνησε για την τελευταία του ανανέωση —και πάλι— στον Παναθηναϊκό. Με αυτήν που θα συμπλήρωνε —τελικά— δώδεκα χρόνια στην ίδια ομάδα, σε αυτή (και με αυτή) που θα κατακτούσε όλους τους τίτλους του· ομαδικούς και ατομικούς.

Εκτός, φυσικά, από την Εθνική Ομάδα, με την οποία, επίσης, διέπρεψε.

Ο —μετέπειτα— Euroleague Legend, την εποχή της τελευταίας του συμφωνίας, ήταν πολύ περισσότερο από ένας ελίτ ευρωπαίος μπασκετμπολίστας. Ήταν σημείο αναφοράς στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ένας μέγκα-σταρ αγωνιστικά, με μια αντί-σταρ προσωπικότητα που έγινε στάση ζωής και σήμα κατατεθέν της φιλοσοφίας του.

Κι έτσι ακριβώς προσέγγισε και την ανανέωση στο τελευταίο του συμβόλαιο.

Με την ίδια ομάδα που υπέγραψε και τα προηγούμενα, με συμφωνία που επετεύχθη χωρίς “ηχηρές” πληροφορίες και ενημερώσεις, χωρίς καμία δική του δημόσια αναφορά στα χρήματα του συμβολαίου του, σε μια συνειδητή επιλογή παραμονής και αφοσίωσης. Με απουσία δηλώσεων και μακριά από τα φώτα του μάρκετινγκ και μιας επιμελημένης αριστείας.

Επιμύθιο

Από τη μια, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς επέλεξε μια ακόμα …ΛεΜπρόν προσέγγιση στην τελευταία του υπογραφή, απολύτως αντίστοιχη και συνεπής με τη ζωή και το έργο του, μέσα στο χρυσοποίκιλτο σκηνικό του NBA και της superstardom entertainment business, της οποίας εξακολουθεί να αποτελεί ένας από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές.

Νέα ομάδα, αναφορά στην επιλογή να μην επιλέξει για τα χρήματα ή για την οικογένεια, αναφορά στη θυσία και στην ευκαιρία κατάκτησης ενός ακόμα πρωταθλήματος.

Από την άλλη, ο Δημήτρης Διαμαντίδης είχε, τότε, επιλέξει μια απολύτως δική του εκδοχή, με παντελή απουσία τυμπανοκρουσιών, στο σκηνικό της δικής του τελευταίας ανανέωσης.

Ίδια ομάδα, καμία αναφορά στους όρους του συμβολαίου, απουσία σκέψης φυγής, η ομάδα —δηλαδή— ως σπίτι και οικογένεια, όπως είχε δηλώσει δύο χρόνια νωρίτερα στην προηγούμενη ανανέωση.

Παρά τις διαφορές, η αθλητική παρακαταθήκη και των δύο είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη, όπως απολύτως αποδεκτές και αντιληπτές είναι τόσο οι