Η κεντρική ιδέα και μια λέξη-κλειδί, ως διαχρονικός πυρήνας στη νέα “έκδοση” του Παναθηναϊκού AKTOR

Ή αν προτιμάτε…

«Ο “πράσινος” συνεκτικός ιστός και μια ιστορική μπασκετική κληρονομιά που συνεχίζεται ως (νέα) παρακαταθήκη στην αδιάλειπτη πορεία ενός Οργανισμού, που δεν έπαψε ποτέ να είναι ένα αθλητικό σωματείο, μια ομάδα που εκπροσωπεί κάποιους και —κυρίως— κάτι. Κάτι σαφώς μεγαλύτερο από την, έτσι κι αλλιώς σεβαστή, παρουσία του αλλά και το συναίσθημα που εκπορεύεται από τη συμμετοχή και το αποτέλεσμα μιας αθλητικής αναμέτρησης».

Η αλήθεια είναι πως η αφορμή, γι’ αυτή την απόπειρα προσέγγισης και κατανόησης της φιλοσοφίας, της κουλτούρας αλλά και —γιατί όχι— του μάνατζμεντ ενός Οργανισμού, που έχει επτά Ευρωλίγκες στις προθήκες του και αποτελεί οδηγό και case study στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, δόθηκε από δύο συνεντεύξεις και μια τοποθέτηση στα κοινωνικά δίκτυα.

Για να είμαι όμως ακριβής, τρεις ήταν οι …αφορμές και δύο τα πρόσωπα που τις έδωσαν, αυτοί που είναι οι —εν ζωή — πυλώνες και οι θεματοφύλακες των επιλογών, που έγιναν πράξη και στη συνέχεια ταυτότητα, στη διαδρομή και διαμόρφωση ενός συλλόγου.

Και εξηγούμαι…

Οι αφορμές…

Ας ξεκινήσουμε από την κεντρική ιδέα. Άλλωστε, από μια ιδέα, μια σκέψη ή μια άποψη αρχίζουν όλα. Ή και τελειώνουν. Πόσο μάλλον όταν αυτή η ιδέα είναι στάση ζωής, κατασταλαγμένη γνώμη και απόφαση αναφορικά με το πώς βλέπει κανείς και προσεγγίζει την επαγγελματική του παρουσία σε ένα σύνολο ανθρώπων, που εκπροσωπεί ένα μεγαλύτερο σύνολο και απευθύνεται σε ένα ακόμα πιο μεγάλο.

Στις 19 Ιουλίου, ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού AKTOR, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, τοποθετήθηκε δημόσια μέσω των κοινωνικών του δικτύων με την εξής φράση: “όποιος δεν έχει πρωταρχικό στόχο να αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό του σήμερα, ανεξαρτήτως λεπτών και ρόλου, ή πιστεύει πως δεν θα αμείβεται επαρκώς, βάσει βιογραφικού αλλά και προσφοράς, δεν έχει θέση στην ομάδα”.

Να, λοιπόν, η πρώτη αφορμή, αναφορικά με το —κατά τον ιδιοκτήτη του Οργανισμού— ζητούμενο στον τρόπο σκέψης και λειτουργίας των παικτών της ομάδας. Και που —νομίζω πως σημειολογικά— έχει να κάνει, σε απλά ελληνικά, με το πώς βλέπει κάθε μέλος του συλλόγου τη θέση του στην καθημερινή λειτουργία και τις απαιτήσεις του club.

Και ακόμα πιο απλά…

Αυτή η τοποθέτηση μοιάζει να είναι μια ευθεία υπενθύμιση πως το ατομικό ταλέντο, οι προσωπικές φιλοδοξίες και τα μηδενικά του συμβολαίου δεν μπορεί να υπερβαίνουν τη λειτουργία του συνόλου και να αποτελούν εμπόδιο στο συμφέρον του και την επίτευξη των στόχων που έχουν τεθεί.

Μια τοποθέτηση που μπορεί και να μην έλκει το …κίνητρό της μόνο στις μετακινήσεις παικτών προς άλλες ομάδες, αλλά —ίσως— και στα τεκταινόμενα της περσινής περιόδου που ολοκληρώθηκε μακριά από τις φιλοδοξίες και τα σχέδια που είχαν τεθεί.

Μια τοποθέτηση, που θα μπορούσε —ενδεχομένως— κάποιος να συνοψίσει στη λέξη “αφοσίωση”. Και με ό,τι συνεπάγεται ή καταλαβαίνει κανείς από αυτό.

Και αμέσως μετά, ήρθαν η δεύτερη και η τρίτη αφορμή από τις δύο συνεντεύξεις του ίδιου προσώπου. Ή —επί της ουσίας— πώς ο …περπατημένος και οξυδερκής Ζέλικο Ομπράντοβιτς μετατρέπει τις απαντήσεις σε προγραμματικές δηλώσεις —έμμεσα αλλά με σαφή μηνύματα— και με ουσιαστική αναφορά στο παρελθόν, ως Πολικό Αστέρα του παρόντος. Με αδιαπραγμάτευτη λέξη-κλειδί την “οικογένεια”. Και με ό,τι συνεπάγεται ή καταλαβαίνει κανείς από αυτό.

Χωρίς φιοριτούρες, λοιπόν, και απολύτως συγκεκριμένα —σε δύο σοβαρές και ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις— ο προπονητής του Παναθηναϊκού AKTOR ανέφερε τα εξής:

• “Πάντα επιμένω σε ένα πράγμα: πρέπει να είμαστε οικογένεια. Όλοι μαζί”. (YouTube channel στο paobc.gr)
• “…θα νιώσουμε σαν οικογένεια, με μεγάλο σεβασμό”. (OnSports.gr)

Τα πρόσωπα…

Και βεβαίως, τα πρόσωπα…

Ο λόγος για αυτούς που μπορούν να θέτουν τον τόνο, τους μόνους που καθορίζουν τις κατευθυντήριες γραμμές, εκείνους που ξεκαθαρίζουν το τοπίο —όχι αναφορικά με τις επιδιώξεις, αυτό θεωρείται πασιφανές και αυτονόητο, αλλά— με ζητήματα που δε γνωρίζουμε αν υπήρξαν, φαίνεται όμως πως δεν …τίθεται θέμα να (ξανά)υπάρξουν.

Το ζητούμενο… (Rules of engagement)*

Με άλλα λόγια, συνοπτικά, άμεσα και λιτά, ο ιδιοκτήτης Δημήτρης Γιαννακόπουλος και ο προπονητής Ζέλικο Ομπράντοβιτς, συνέδεσαν το παρελθόν με το παρόν και —εννοείται— το μέλλον, αποσαφήνισαν πιθανές παρανοήσεις και θύμισαν τα διαχρονικά προαπαιτούμενα και τις αρχές, πάνω στις οποίες χτίστηκε το οικοδόμημα του Παναθηναϊκού AKTOR.

Και όλα αυτά μέσα στο καλοκαίρι, λίγο πριν από την ολοκλήρωση του “χτισίματος” της ομάδας και αρκετά νωρίτερα από το ξεκίνημα της σεζόν 2026-2027.

Καθόλου τυχαία, προφανώς, απολύτως σημειολογικά και με —σπάνιο— δημόσιο λόγο. Και σε ένα χρονικό σημείο που —κάλιστα— θα μπορούσαμε να εκλάβουμε και ως …προληπτική οριοθέτηση.

Και ο νοών …νοείτω.

*Με την αθλητική έννοια, βεβαίως…