Παναθηναϊκός — Ζέλικο Ομπράντοβιτς: Back to the future ή Reloaded;

Διαλέξτε όποιον τίτλο προτιμάτε, σας ταιριάζει, σας θυμίζει κάτι ή σας εμπνέει· η ουσία παραμένει μία και απτή. Ο πολυνίκης Ευρωπαίος προπονητής του μπάσκετ που οικοδόμησε σημαντικό κομμάτι του μύθου που τον περιβάλλει στα μέρη μας, επιστρέφει. Και για να ακριβολογούμε, δεν επιστρέφει, επέστρεψε. Και —αν κρίνουμε από τις πρώτες άμεσες και καθολικές αντιδράσεις— έχει “πυροδοτήσει” στους φίλους του Παναθηναϊκού το δικαίωμα στο συναίσθημα, στους τίτλους, στο όραμα, σε μια —υπό μια έννοια— λησμονημένη αίσθηση υπεροχής. Στην επόμενη —déjà vu— ημέρα, δηλαδή.

Τώρα που το σκέφτομαι, φαίνεται πως πρόκειται για μια σπάνια συναστρία μπασκετικών πλανητών, όπου το συναίσθημα και η λογική όχι μόνο δεν αντιστρατεύονται το ένα το άλλο, αλλά συμπορεύονται και συμβαδίζουν με κληρονομιά ένα one of a kind παρελθόν και στόχο ένα αντάξιο και συνακόλουθο μέλλον.

Και εξηγούμαι…

Η αλήθεια είναι πως η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό, λίγες μόλις ημέρες μετά τα έργα και τις ημέρες του Παναθηναϊκού στην τελική ευθεία της Ευρωλίγκας και του ελληνικού πρωταθλήματος, είναι ότι η ηχηρή ρελάνς της συμφωνίας της ιδιοκτησίας και του Οργανισμού με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς μοιάζει να μετατρέπει —τουλάχιστον στη συναισθηματική μνήμη των φίλων της ομάδας— σε …συμπαθητική τη μελάνη που έγραψε τις αποτυχίες της φετινής χρονιάς.

Εννοείται πως κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από το σπορ που διακονεί, ούτε βέβαια στο ηγεμονικό συμβόλαιο που υπογράφτηκε υπάρχει …ρήτρα αποτυχίας, αλλά τα διαχρονικά του αποτελέσματα έχουν δείξει πως ο Ομπράντοβιτς αποτελεί προνομιακό συνομιλητή του.

Και αυτό από μόνο του αποτελεί εχέγγυο επιτυχίας; Όχι, αλλά δεν θα χαρακτήριζε κανείς ως …μειονέκτημα μια κοινή προηγούμενη πορεία που απέφερε είκοσι τρεις τίτλους σε δεκατρία χρόνια, ούτε ως συμβατική επιλογή, βασισμένη στο ένδοξο παρελθόν, κάποιον που έχει φτάσει ως το τέλος της υψηλότερης ευρωπαϊκής διαδρομής εννιά φορές.

Κάποιος που θα ήθελε να υποδυθεί τον συνήγορο του διαβόλου θα μπορούσε —ενδεχομένως— να ισχυριστεί πως η χρονιά που μόλις τελείωσε δεν ήταν και τόσο …αξιομνημόνευτη ούτε για τον Οργανισμό του Παναθηναϊκού ούτε για τον Σέρβο κόουτς. Ο μεν σύλλογος εμφάνισε αδυναμία να πετύχει τους υψηλούς στόχους του σε Ελλάδα και Ευρώπη, ο δε προπονητής αποχώρησε σοκαριστικά από την αγαπημένη του Παρτιζάν, μεσούσης της σεζόν.

Ίσως, όμως, αυτά τα ιδιαίτερα δεδομένα να είναι τόσο η γενεσιουργός αιτία όσο και το απαιτούμενο φιτίλι που οδήγησαν σε σύγκλιση —μετά από δεκατέσσερα χρόνια— αυτά τα δύο (υπερ)μεγέθη του ευρωπαϊκού μπάσκετ, σε μια εξέλιξη που μέχρι πριν από λίγους μήνες έμοιαζε με σενάριο sci-fi.

Ας προσπαθήσουμε τώρα να μπούμε στο μυαλό των δύο πρωταγωνιστών (Δημήτρης Γιαννακόπουλος – Ζέλικο Ομπράντοβιτς) αυτής της τόσο ανατρεπτικής αλλά και τόσο προβλέψιμης εξέλιξης, μια που στο σκεπτικό της όποιας απόπειρας να εξηγήσουμε αυτό το μπασκετικό Big Bang θα πρέπει να συνυπολογιστούν και κάποια ανεξίτηλα δεδομένα.

Οι δεσμοί μεταξύ της οικογένειας Γιαννακόπουλου και του Ομπράντοβιτς, οι καινοφανείς για τα ελληνικά μπασκετικά χρονικά κοινές τους επιτυχίες και —ανυπερθέτως— η ανάγκη επανεκκίνησης αμφότερων, φαίνεται πως αποτελούν τα υλικά με τα οποία τα δύο μέρη μετέτρεψαν —ευφυώς— μια οδό διαφυγής σε Λεωφόρο δυνητικών θριάμβων.