Με 2-3 Γένσεν, το ρόστερ θα μπορέσει να αλλάξει επίπεδο

Όταν είσαι σε ένα τέλμα απ’ το οποίο θες να ξεφύγεις, τότε χρειάζεσαι συγκεκριμένα στοιχεία. Πρωτίστως τη γνώση, την εμπειρία, την ικανότητα για να το πετύχεις. Μόνο η ενέργεια, η ορμή, η διάθεση, δεν θα σε οδηγήσουν στη λύση του προβλήματος. Ακόμη περισσότερο όταν είναι τόσο μεγάλο που έχει γίνει «ταυτότητα» πλέον.

Ο Παναθηναϊκός είναι 16 χρόνια μακριά απ’ το πρωτάθλημα. Για να το αλλάξει αυτό, δεν του αρκεί να έχει νιάτα. Δεν του φτάνει η φρεσκάδα, η ενέργεια, οι δυνάμεις. Δεν είναι αρκετή η ίδια η ποιότητα από μόνη της. Χρειάζεται τις προσωπικότητες που θα συνοδεύουν αυτή τη διαδικασία. Θα την οδηγούν εκ του ασφαλούς.

Πάντα μέσα σε μια σεζόν θα υπάρχουν οι δύσκολες στιγμές. Οι αντοχές σου σε αυτές, σε οδηγούν στην επιτυχία. Άρα πρέπει να έχεις «ψημένους» τύπους. Παικταράδες που έχουν ζήσει τα πάντα. Ξέρουν να διαχειριστούν τέτοιες καταστάσεις. Ειδικά τώρα που η βάση του «τριφυλλιού» θα είναι νιάτα, δύναμη, ενθουσιασμός, κάποιος πρέπει να γίνει το «αφεντικό» εντός γηπέδου για όλους αυτούς.

Ο Ετιέν Καμαρά όσο παικταράς κι αν είναι, δεν αποτελεί τέτοια περίπτωση. Ο Τσάπρας το ίδιο. Ούτε ο Ζαγαρίτης. Ούτε ο Ράστοντερ. Αναφέρουμε τα ονόματα που γράφονται και απασχολούν, ανεξάρτητα απ’ το αν θα αποκτηθούν τελικά. Αυτά τα παιδιά, αν προστεθούν στον Κάτρη, τον Κοντούρη, τον Αντίνο, τον Γιάγκουσιτς, τον Τετέι, τότε έχεις μια χαρά κορμό στο ρόστερ σου. Αλλά στη δύσκολη στιγμή, στην περίεργη συνθήκη που θα σου παρουσιαστεί, θα κοιτά ο ένας τον άλλο.

Πώς θα ξεφύγεις από μια βαριά ήττα; Πώς θα μείνεις προσγειωμένος μετά από μια μεγάλη νίκη; Πώς θα μοιράσεις σωστά τις δυνάμεις σου ανάμεσα στα ματς ή ακόμη και μέσα στον ίδιο αγώνα; Πώς δεν θα σε επηρεάσει ο «μυστήριος» αντίπαλος που προκαλεί; Πώς θα μείνεις ψύχραιμος όταν το παιχνίδι δε σου βγαίνει κόντρα σε μια μαζική άμυνα;

Αυτά είναι καταστάσεις ποδοσφαιρικές. Πάνω στις οποίες «χτίζονται» οι πρωταθλητές. Ο Παναθηναϊκός θέλει εξαιρετικούς παίκτες για να το πετύχει. Θέλει, όμως και κάποιους ξεχωριστούς παίκτες. Σημεία αναφοράς στο ρόστερ του για να οδηγήσουν το υπόλοιπο σύνολο. Θέλει… Γένσεν. Όχι έναν, αλλά 2-3. Προπονητές στο χορτάρι, παραδείγματα στην καθημερινότητα και κάποιοι για να τους ακολουθήσουν τα νεότερα παιδιά. Αυτά που είναι γεμάτα ταλέντο και ενθουσιασμό, αλλά χρειάζονται μια ξεχωριστή καθοδήγηση στις συνθήκες ενός μαραθωνίου όπως ο πρωταθλητισμός.

Ειδικά σε μια μεταγραφική περίοδο όπου θα γίνει γερό «ξεσκαρτάρισμα» με καμιά 10αριά προσθήκες, άλλες τόσες – ίσως και παραπάνω – αποχωρήσεις, τότε δίνεται η ευκαιρία για τέτοιου είδους κινήσεις. «Χτισίματος» νοοτροπίας, από εκείνους που την έχουν στην καριέρα τους. Πέρα από τις δεδομένες ανάγκες για ποιότητα, ταλέντο, ικανότητα, φυσικά προσόντα και όλα αυτά που αναζητά ο προπονητής και οι άνθρωποι της ομάδας, σύμφωνα με το αγωνιστικό πλάνο το οποίο θα εφαρμοστεί.

Y.Γ. Σε ποιο κώδικα ηθικής, σε ποια χώρα ευνομούμενη, συζητά κάποιος σοβαρά πως έχει δίκιο ένας προπονητής που βρίζει εκατομμύρια οπαδούς ενός συλλόγου, απλά και μόνο επειδή αυτός είναι με άλλο σύλλογο; Θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε, με μια κατάσταση επαναλαμβανόμενα αδικαιολόγητη.

Υ.Γ.1: Οι αποφάσεις μακάρι να μην αργούν και απλά να μην τις μαθαίνουμε όλοι εμείς. Αυτό θεωρούμε πως συμβαίνει κιόλας. Όσο συζητάμε για το αν θέλουν τον Τσάπρα, αν κάνει ο Ζαγαρίτης, αυτοί ξέρουν και προχωρούν. Όποιες κι αν είναι οι αποφάσεις.