Το blame game των προπονητών: Η Ευρώπη δεν ψάχνει τεχνικούς, ψάχνει θαυματοποιούς
Καθισμένη στην καρέκλα του προπονητή (όπως κάνουμε εύκολα όλοι μας), η Έλενα Μπουζαλά λέει μια μεγάλη αλήθεια: από το Μάντσεστερ και το Μπερναμπέου μέχρι τα γήπεδα της Super League, η λέξη «project» είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Πίσω από βαρύγδουπα πλάνα των συλλόγων κρύβεται η ίδια παθογένεια: μηδενική υπομονή και εύκολη θυσία των προπονητών.
Φεύγει τελικά ο Ραζβάν Λουτσέσκου από τον ΠΑΟΚ κι αν ναι, πόσο δύσκολο θα είναι για την ομάδα να βρει αντικαταστάτη που να διαχειρίζεται την πίεση και το DNA του συλλόγου εξίσου αποτελεσματικά;
Ο Ράφα Μπενίτεθ πριν από επτά μήνες δεν είχε έρθει ως ο... νέος αρχιτέκτονας του Τριφυλλιού, που θα έχτιζε μια ομάδα με τόσο συμπαγή, όσο το νέο γήπεδο στον Βοτανικό;
Aυτός που καλείται τώρα να χτίσει στον Παναθηναϊκό είναι ο Γιάκομπ Νίστρουπ, ο οποίος είναι νέος, ωραίος και οργανωτικός με καλό βιογραφικό και όραμα. Εμένα, προσωπικά, μου κάνει αυτή η ανατροπή σε κάτι τόσο φρέσκο, αλλά δεν αποφασίζω (ευτυχώς) εγώ...
Εν τω μεταξύ, το 2026 στην Ευρώπη...
Ρούμπεν Αμορίμ: Απολύθηκε 14 μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, πληρώνοντας την αδυναμία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να επιστρέψει σταθερά στην τετράδα της Premier League.
Έντσο Μαρέσκα: Παρά το γεγονός ότι είχε κατακτήσει το Conference League με την Τσέλσι, το κάκιστο σερί του Δεκεμβρίου ανάγκασε τη διοίκηση των «μπλε» να τον απολύσει ανήμερα την Πρωτοχρονιά!
Λιαμ Ροζενιόρ: Ανέλαβε τον Ιανουάριο μετά τον Μαρέσκα και απολύθηκε ύστερα από 3 μήνες, επιβεβαιώνοντας το απόλυτο διοικητικό χάος στο Stamford Bridge.
Τσάμπι Αλόνσο: Ο πιο hot τεχνικός απολύθηκε τον Ιανουάριο αμέσως μετά την ήττα της Ρεάλ με 3-2 από την Μπαρτσελόνα στον τελικό του Σούπερ Καπ. Έμεινε μόλις 7 μήνες στη Μαδρίτη.
Τόμας Φρανκ: Δεν κατάφερε να στεριώσει στην Τότεναμ και απολύθηκε τον Φεβρουάριο, με τον Ιγκόρ Τούντορ να τον αντικαθιστά και να απολύεται κι αυτός τον Μάρτιο!
Σον Ντάις: Άλλο ένα θύμα της Premier League, σε μια χρονιά όπου η Νότιγχαμ Φόρεστ άλλαξε τρεις διαφορετικούς προπονητές. Απολύθηκε έπειτα από 114 ημέρες στον πάγκο της.
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της τρέλας είναι ο Ζοσέ Μουρίνιο.
Απολύθηκε από τη Φενέρμπαχτσε, πήγε στην Μπενφίκα και τώρα η Ρεάλ Μαδρίτης πληρώνει εκατομμύρια για να τον έχει στο «Μπερναμπέου». Μια κυκλική παράνοια όπου οι ίδιοι άνθρωποι απομακρύνονται ως αποτυχημένοι το καλοκαίρι και προσλαμβάνονται ως σωτήρες τον χειμώνα...
Όχι φυσικά ότι εμείς είμαστε καλύτεροι...
Στην ελληνική ποδοσφαιρική κουλτούρα, ο προπονητής σπάνια αντιμετωπίζεται ως ο πραγματικός τεχνικός ηγέτης. Όταν στραβώνει το κλίμα, όταν οι μεταγραφές δεν αποδίδουν ή όταν η εξέδρα αρχίζει να μουρμουρίζει, ο άνθρωπος με το κουστούμι στον πάγκο είναι πάντα το θύμα. Είναι πολύ πιο φτηνό και επικοινωνιακά εύκολο να αλλάξεις έναν άνθρωπο, παρά να αλλάξεις μια ολόκληρη προβληματική νοοτροπία ή ένα κακοστημένο ρόστερ.
Ας μην γελιόμαστε. Το blame game στους πάγκους βολεύει τους πάντες. Βολεύει τους προέδρους γιατί κρύβουν τα δικά τους εκατομμύρια πίσω από μια αποζημίωση. Βολεύει τους παίκτες γιατί βγαίνουν πάντα «λάδι». Βολεύει κι εμάς τους οπαδούς, που θέλουμε πάντα ένα εύκολο θύμα για να ξεσπάσουμε. Βολεύει κι εμάς, όλους τους προπονηταράδες της κερκίδας, που ξέρουμε να κοουτσάρουμε καλύτερα κι από τον κάθε πτυχιούχο προπονητή. Μέχρι να καταλάβουμε ότι οι ομάδες χτίζονται με υπομονή και όχι με «θαύματα» του Σαββατοκύριακου, θα βλέπουμε το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Γιάκομπ, φίλε μου, αν διαβάζεις αυτό το κείμενο, μην ξεπακετάρεις ακόμα όλες τις βαλίτσες σου...
