Δεν χρειάζεται να ακολουθείς χνάρια, αρκεί να φτιάξεις το δικό σου σωστό δρόμο

Το… αυτομαστίγωμα με την ανάλυση των εντελώς ανούσιων αγώνων του Παναθηναϊκού, δεν οδηγεί κάπου. Δεν προσφέρει και κάτι, καθώς η ομάδα είναι στο σημείο που δεν έχει να κερδίσει το παραμικρό απ’ τους αγώνες της. Μια εβδομάδα έμεινε, να περάσει να τελειώσει η αποτυχημένη σεζόν.

Για να μπει και το… νερό στο αυλάκι. Μέσω των κινήσεων για την επόμενη σεζόν. Της απαίτησης, της ανάγκης, του δεν πάει άλλο. Όπως θέλει ο καθένας τη χαρακτηρίζει. Το πρέπει πάνω απ’ την ομάδα, θα είναι τεράστιο. Κανένα περιθώριο λάθους. Παράλληλα, υπάρχει και ένα ρόστερ στο οποίο βρίσκεις στηρίγματα για το αύριο.

Παίκτες ικανοί να οδηγήσουν ως πρωτεργάτες τον Παναθηναϊκό. Με συμπληρώματα ποιότητας και εμπειρίας, καθώς τώρα έχει αρκετά νιάτα το «τριφύλλι». Με τεράστια προοπτική όμως. Κάτρης, Κοντούρης, Αντίνο, Γιάγκουσιτς, είναι μια τετράδα «φωτιά». 20-21 όλοι. Λίγο μεγαλύτεροι όπως ο Τετέι. «Υλικά» για σπουδαία πράγματα. Αρκεί να τα «δέσεις» σωστά.

Πρώτα και πάνω απ’ όλα, είναι το θέμα προπονητή όμως. Η επιλογή αυτή θα κάνει τη διαφορά, ή θα καταδικάσει άλλη μία προσπάθεια. Κάτι που αρχίζει να κουράζει ως λογική, είναι οι κόπιες που ψάχνει ο καθένας. Φέρνοντας ως παράδειγμα επιτυχίες άλλων ομάδων.

Κατακτά ο ΠΑΟΚ τον τίτλο, να βρεθεί ο «δικός μας» Λουτσέσκου. Το παίρνει ο Ολυμπιακός; Να έρθει ένας Μεντιλίμπαρ. Η ΑΕΚ παλιότερα; Φέρε τον Αλόνσο για να σου γίνει ένας Αλμέιδα. Τώρα το ξαναπήρε η ΑΕΚ; Βρες έναν Νίκολιτς.

Ακόμη και ως ποδοσφαιρικά στυλ, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Απλά είναι τέτοια η απόγνωση, με αποτέλεσμα να οδηγεί σε προσπάθεια παραδειγματισμού για να «σπάσει» επιτέλους η… κατάρα των τόσων ετών μακριά απ’ το πρωτάθλημα.

Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να ψάχνει Λουτσέσκου, Νίκολιτς, Αλμέιδα, Μεντιλίμπαρ, ή όποιο άλλο όνομα σκέφτεται ο καθένας. Πρωτίστως πρέπει να κατασταλάξει τι επιθυμεί ως ποδόσφαιρο. Πριν κάποια χρόνια έψαχνε την αμεσότητα. Τώρα αναζητά κάτι διαφορετικό, αν το έχουμε καταλάβει σωστά. Κάτι επιθετικό, αποτελεσματικό, σύγχρονο, για να «κουμπώνει» στις ανάγκες πρωταθλητισμού.

Αυτό ας το επιλέξουν οι άνθρωποι που είναι επιφορτισμένοι με αυτή τη δουλειά. Το καλύτερο ποδόσφαιρο για τον Παναθηναϊκό αυτή τη στιγμή, είναι εκείνο που θα του φέρει το πρωτάθλημα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Ο τεχνικός που θα επιλέξουν όμως, επιβάλλεται να στηριχτεί. Να τον ψάξουν καλά για να ελαχιστοποιηθεί το ρίσκο. Να ταιριάζει στο γκρουπ, στη φιλοσοφία, στα θέλω της ομάδας, στην πίεσή της, στις ανάγκες του πρωταθλήματός μας. Όλα μαζί. Καλοί προπονητές υπάρχουν πολλοί. Άλλοι δεν ταιριάζουν, άλλοι δεν θέλουν τόση πίεση ή δεν την καταλαβαίνουν. Άρα είναι πολλά τα κουτάκια που πρέπει να συμπληρωθούν.

Μόλις εντοπιστεί, όποιος κι αν είναι, πρέπει να τραβηχτεί γραμμή. Χωρίς να προσπαθεί κανείς να κοπιάρει κανέναν. Ο Παναθηναϊκός με τον προπονητή του, οφείλουν να χαράξουν το δρόμο προς την επιτυχία. Όχι να αναζητούν διαρκώς χνάρια που τους βγάζουν στο γκρεμό.

Οτιδήποτε διαφορετικό, θα είναι απλά λάθος και μια… τρύπα στο νερό. Ο Παναθηναϊκός έχει αποτύχει με κάθε τρόπο. Ας βρει λοιπόν τι δεν έκανε. Την συσπείρωση γύρω απ’ το πλάνο, τη στήριξη στα δύσκολα του προπονητή – γιατί θα έρθουν και δύσκολα και αμφισβήτηση είναι βέβαιο – τις απαραίτητες κινήσεις για το ρόστερ και την απαραίτητη υπομονή. Αν όποιος έρθει, κριθεί στα προκριματικά του Conference League σε περίπτωση αποτυχίας, τότε άδικα χάνουμε το χρόνο μας. Ο Παναθηναϊκός απέτυχε με τέτοιες λογικές. Ας αλλάξει λοιπόν, μήπως και του έρθει αυτό που τόσο καιρό ψάχνει και περιμένει.