«Περαστικά Κωνσταντέλια»: Μια στιγμή ανθρωπιάς μέσα σε 90 λεπτά

Λένε ότι το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι των συγκινήσεων. Για τα γκολ, τις νίκες, τις ανατροπές, τα τελευταία λεπτά και εκείνες τις στιγμές που ένα ολόκληρο γήπεδο γίνεται μια φωνή. Υπάρχουν, όμως, και άλλου τύπου συγκινήσεις οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με το αποτέλεσμα, αλλά με την ανθρωπιά. Με μια κίνηση που διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα και, παρ' όλα αυτά, λέει περισσότερα από οποιαδήποτε πανηγυρική φωτογραφία. Μια τέτοια στιγμή είδαμε στο Περιστέρι, μετά το γκολ της ισοφάρισης του Δημήτρη Πέλκα απέναντι στον Ατρόμητο.

Ο Δημήτρης Πέλκας και οι συμπαίκτες του δεν πανηγύρισαν απλώς, αλλά έτρεξαν προς τον πάγκο και σήκωσαν μια φανέλα. Πάνω της υπήρχαν μόνο δύο λέξεις: «Περαστικά Κωνσταντέλια».

Και κάπως έτσι, για λίγα δευτερόλεπτα, το ποδόσφαιρο έγινε λίγο μεγαλύτερο από το ίδιο το παιχνίδι.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είχε μόλις ζήσει μία από τις πιο παράξενες αντιθέσεις που μπορεί να προσφέρει ο αθλητισμός. Στην πρεμιέρα του με τη Ντόρτμουντ στη Bundesliga βρήκε για πρώτη φορά δίχτυα με τη νέα του ομάδα, αλλά η χαρά κράτησε ελάχιστα, καθώς στη συνέχεια τραυματίστηκε σοβαρά και το αποτέλεσμα έδειξε ρήξη χιαστού, γεγονός αρκετό για να βάλει απότομα φρένο σε μια διαδρομή που μόλις είχε αρχίσει να γράφει το επόμενο κεφάλαιό της.

Και τότε ήρθε ο Πέλκας

Ένας παίκτης που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει ΠΑΟΚ, ένας ποδοσφαιριστής που μεγάλωσε μέσα σε αυτή την ομάδα και γνωρίζει καλύτερα από πολλούς τι σημαίνει να φοράς τη συγκεκριμένη φανέλα, βρήκε έναν τρόπο να θυμίσει στον Κωνσταντέλια ότι, ακόμη κι αν τώρα βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά από την Τούμπα, δεν είναι μόνος.

Δεν ήταν μια κίνηση για τις κάμερες, αλλά κάτι πολύ πιο απλό και, ακριβώς γι' αυτό, πολύ πιο σημαντικό: «Σε σκεφτόμαστε. Είμαστε μαζί σου. Περαστικά». Και το έκανε μαζί του ολόκληρος ο ΠΑΟΚ.

Γιατί αυτό είναι ίσως το ωραίο με τις ομάδες, οι οποίες μπορεί να είναι αντίπαλοι για 90 λεπτά, να τσακώνονται, να πανηγυρίζουν, να απογοητεύονται, να ζουν κάθε αποτέλεσμα σαν να κρίνεται η ζωή τους, όμως σε στιγμές όπως αυτή, όλα αυτά μπαίνουν στην άκρη. Εκεί όπου μένει μόνο ο άνθρωπος πίσω από τη φανέλα.

Ο Κωνσταντέλιας δεν είναι απλώς ένας πρώην συμπαίκτης τους, αλλά ένα παιδί που μεγάλωσε στον ΠΑΟΚ, που φόρεσε τη φανέλα του, έζησε μαζί τους χαρές, πίεση, αποδυτήρια, νίκες και ήττες και όταν ένας δικός σου άνθρωπος πέφτει, δεν κοιτάς σε ποια ομάδα αγωνίζεται σήμερα. Απλώς απλώνεις το χέρι και δείχνεις τη συμπαράστασή σου.

Ίσως τελικά αυτές να είναι οι στιγμές που μας θυμίζουν γιατί αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Όχι μόνο για το γκολ του Πέλκα, αλλά για όσα ακολούθησαν. Για τη φανέλα που σηκώθηκε ψηλά, τους παίκτες που στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον, για έναν Έλληνα ποδοσφαιριστή που, ενώ βρίσκεται μακριά και ξεκινά μια δύσκολη περίοδο αποκατάστασης, είδε τους παλιούς του ανθρώπους να του στέλνουν ένα μήνυμα.

Το ποδόσφαιρο είναι ανταγωνισμός, πάθος, ένταση και εγωισμός, με την καλή έννοια του αθλητή που θέλει να κερδίσει, πάντα όμως θα είναι και ανθρωπιά. Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη νίκη που μπορεί να πάρει μια ομάδα μέσα σε ένα γήπεδο, ακόμη κι όταν το σκορ γράφει ισοπαλία (μέχρι εκείνη τη στιγμή).