Ήταν ο κορυφαίος αθλητής του 20ου αιώνα και λεγόταν Babe Ruth

Για τον μέσο Έλληνα, το baseball μπορεί να μοιάζει με ένα αργό άθλημα όπου ένας τύπος κρατάει ένα ρόπαλο και περιμένει να του έρθει η μπάλα, για εκατομμύρια Αμερικανούς, όμως, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι παράδοση, τελετουργία, ιστορία και αν υπάρχει ένας άνθρωπος που συνέβαλε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στο να γίνει το άθλημα αυτό που είναι σήμερα, αυτός ήταν ο George Herman Ruth Jr. Ή, όπως τον έμαθε όλος ο κόσμος, Babe Ruth.

Ο «Bambino», ο «Sultan of Swat», ο άνθρωπος που μπορούσε να κάνει ένα ολόκληρο στάδιο να σηκωθεί όρθιο πριν καν η μπάλα προσγειωθεί.

Ο τύπος που έσωσε ένα ολόκληρο άθλημα

Για να καταλάβεις το μέγεθος του Ruth, πρέπει πρώτα να καταλάβεις την εποχή στην οποία εμφανίστηκε.

Στις αρχές του 20ού αιώνα το baseball ήταν ήδη δημοφιλές στις ΗΠΑ, αλλά πέρασε μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις αξιοπιστίας στην ιστορία του, καθώς το σκάνδαλο «Black Sox» του 1919, όταν οκτώ παίκτες των Chicago White Sox κατηγορήθηκαν ότι έστησαν τους τελικούς του πρωταθλήματος, κλόνισε την εμπιστοσύνη του κοινού.

Και τότε εμφανίστηκε ο Ruth για να το κάνει ξανά διασκεδαστικό.

Τα χτυπήματά του ήταν τόσο δυνατά και τόσο συχνά που οι άνθρωποι άρχισαν να πηγαίνουν στα γήπεδα μόνο και μόνο για να δουν αν θα κάνει ακόμη ένα homerun. Τα στάδια γέμιζαν, οι εφημερίδες γέμιζαν με το όνομά του και ολόκληρη η Αμερική άρχισε να μιλάει για έναν τύπο που έμοιαζε περισσότερο με χαρακτήρα κόμικ παρά με επαγγελματία αθλητή.

Και όταν ο σπουδαίος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας George Bernard Shaw κάποτε αναρωτήθηκε δημοσίως «ποιος ήταν αυτός ο Babe Ruth» και τι ακριβώς έκανε, κατάφερε να εξοργίσει σχεδόν ολόκληρη την Αμερική. Τόσο αγαπητός ήταν ο Babe.

Η «γέννηση» του μωρού

Ο George Herman Ruth, λοιπόν, γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1895 στη Βαλτιμόρη με την παιδική του ηλικία να μην έχει σε τίποτα να κάνει με τη λάμψη που θα ακολουθούσε.

Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν μόλις επτά ετών και ο πατέρας του τον έστειλε στο St. Mary's Industrial School for Boys, ένα ίδρυμα όπου έμελλε να περάσει μεγάλο μέρος των παιδικών του χρόνων.

Εκεί γνώρισε τον μοναχό Matthias Boutlier, ο οποίος έγινε η πατρική φιγούρα που του έλειπε. Του έμαθε γράμματα, πειθαρχία και, κυρίως, baseball.

Ο Ruth είχε φυσικό ταλέντο, τόσο μεγάλο που κάποια στιγμή οι μοναχοί αποφάσισαν να καλέσουν τον ιδιοκτήτη των Baltimore Orioles, Jack Dunn, για να τον δει.

Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα, ο Dunn είχε ήδη καταλάβει ότι μπροστά του είχε κάτι ξεχωριστό και του προσέφερε συμβόλαιο με 250 δολάρια τον μήνα.

Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα: ο Ruth ήταν μόλις 19 ετών και δεν επιτρεπόταν να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο. Κάπως έτσι, ο Dunn έγινε νόμιμος κηδεμόνας του και όταν ο νεαρός εμφανίστηκε στα αποδυτήρια, οι μεγαλύτεροι συμπαίκτες του άρχισαν να τον αποκαλούν «Jack's newest babe», δηλαδή το καινούργιο «μωρό» του Jack.

Το George Herman Ruth έκανε πέρα και το «Babe» κυριάρχησε. Ο μύθος είχε μόλις αρχίσει.

Το ρόπαλο που άλλαξε το παιχνίδι

Ο Ruth ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα ως pitcher, δηλαδή ως ο παίκτης που πετάει την μπάλα, πολύ γρήγορα όμως έγινε σαφές ότι η πραγματική του superpower βρισκόταν στο άλλο άκρο του γηπέδου. Δηλαδή στο ρόπαλο.

Ο αριστερόχειρας slugger είχε μια δύναμη που έμοιαζε παράλογη για την εποχή, καθώς ημπάλα έφευγε από το ρόπαλό του και κατέληγε στις εξέδρες με συχνότητα που κανείς δεν είχε συνηθίσει. Και τότε συνέβη κάτι ακόμη πιο σημαντικό.

Ο Ruth άρχισε να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο παιζόταν το baseball.

Μέχρι τότε, το παιχνίδι βασιζόταν περισσότερο στη στρατηγική των μικρών χτυπημάτων και στην προσπάθεια να μετακινηθούν οι παίκτες γύρω από τις βάσεις. Με τον Ruth, το παιχνίδι πέρασε στην εποχή της δύναμης. Γιατί, εδώ που τα λέμε, αν μπορείς να στείλεις την μπάλα έξω από το γήπεδο, δεν χρειάζεται να τρέξεις γύρω από τις βάσεις.

Απλώς σηκώνεσαι, πετάς το ρόπαλο και απολαμβάνεις τη στιγμή.

Η Βοστόνη, οι Yankees και μια «κατάρα»

Μετά τους Orioles ήρθαν οι Boston Red Sox, το μέρος που άρχισε να χτίζει πραγματικά το όνομά του.

Το 1915 ισοφάρισε το ρεκόρ των 11 homeruns σε μία σεζόν. Την επόμενη χρονιά το έσπασε. Και το 1919 έφτασε τα 29.

Με τους Red Sox κατέκτησε τρία πρωταθλήματα και όλος ο κόσμος τον λάτρευε. Και τότε ήρθε η μεταγραφή που άλλαξε την ιστορία του αμερικανικού αθλητισμού.

Ο ιδιοκτήτης της Βοστόνης, Harry Frazee, πούλησε τον Ruth στους New York Yankees το 1919. Η ιστορία θέλει τα χρήματα της μεταγραφής να βοηθούν στη χρηματοδότηση μιας θεατρικής παραγωγής στο Broadway.

Αυτό όμως που δεν είχε συνειδητοποιήσει ο κόσμος, ήταν ότι οι Yankees, είχαν αγοράσει τον τύπο που θα έκανε το έμβλημά τους γνωστό σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Την ίδια ώρα η Βοστόνη έμεινε με την πληγή και μαζί της γεννήθηκε ένας από τους πιο διάσημους αθλητικούς μύθους όλων των εποχών. Η περίφημη «Curse of the Bambino».

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ruth καταράστηκε τους Red Sox φεύγοντας. Από εκείνο το σημείο και μετά, η Βοστόνη μπήκε σε μια πρωτοφανή περίοδο ανομβρίας, χωρίς πρωτάθλημα για 86 χρόνια. Είτε πιστεύεις στις κατάρες είτε όχι, η σύμπτωση είναι σχεδόν υπερβολικά καλή για να την αγνοήσεις.

Οι Red Sox περίμεναν μέχρι το 2004 για να ξανασηκώσουν το τρόπαιο.

Στη Νέα Υόρκη έγινε θεός

Αν στη Βοστόνη ο Ruth έγινε σταρ, στη Νέα Υόρκη μετατράπηκε φαινόμενο. Η δεκαετία του '20 ήταν ουσιαστικά η εποχή του Babe Ruth, καθώς το 1921 έκανε 59 homeruns και 177 runs. Το 1927 έφτασε τα 60 homeruns, δημιουργώντας ένα ρεκόρ που έμοιαζε σχεδόν απλησίαστο.

Οι Yankees κατέκτησαν τέσσερα πρωταθλήματα μαζί του και ο Ruth έγινε το πρόσωπο μιας ολόκληρης εποχής, το Yankee Stadium έγινε «The House That Ruth Built».

Η παρουσία του Ruth έφερνε κόσμο. Πολύ κόσμο και το 1930 έφτασε να αμείβεται με 80.000 δολάρια τον χρόνο. Για να καταλάβεις το μέγεθος του ποσού, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών εκείνη την εποχή έπαιρνε 75.000. Ο Babe Ruth έβγαζε περισσότερα από τον Πρόεδρο.

Και όταν κάποιος δημοσιογράφος τον ρώτησε για αυτό, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική: «Είχα μια καλύτερη χρονιά από τον Πρόεδρο».

Ήταν ακριβώς το είδος του ανθρώπου που θα μπορούσε να το πει.

Ένας superstar με όλες τις αδυναμίες του

Το παράδοξο με τον Ruth είναι ότι μέσα στο γήπεδο έμοιαζε σχεδόν υπεράνθρωπος, έξω από αυτό ήταν απλώς… ανθρώπινος με αρκετές αδυναμίες.

Αγαπούσε το φαγητό, λάτρευε το αλκοόλ και πολύ παραπάνω είχε αδυναμία στις γυναίκες. Και δεν είχε ιδιαίτερη διάθεση να προσποιηθεί ότι δεν ίσχυε τίποτα από τα παραπάνω.

Το βάρος του αυξήθηκε σημαντικά με τα χρόνια και κάποια στιγμή έφτασε περίπου τα 110 κιλά. Η προσωπική του ζωή ήταν εξίσου θυελλώδης με την αθλητική.

Παντρεύτηκε την Helen Woodford, όμως ο γάμος τους διαλύθηκε έπειτα από χρόνια προβλημάτων και απιστιών.

Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν κατάφερε να μειώσει τη λατρεία του κόσμου, ίσως επειδή ο Ruth δεν προσπάθησε ποτέ να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τέλειο.

Ήταν ένας τεράστιος τύπος που έτρωγε πολύ, έπινε πολύ περισσότερο, αγαπούσε τη ζωή και την ίδια στιγμή μπορούσε να χτυπήσει μια μπάλα όσο κανένας άλλος. Για την Αμερική αυτό ήταν σχεδόν ακαταμάχητο.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, οι επιδόσεις του άρχισαν φυσιολογικά να μειώνονται και το 1935 έπαιξε την τελευταία του σεζόν με τους Boston Braves. Δεν ήταν πλέον ο παίκτης που κάποτε γέμιζε τα στάδια μόνο και μόνο επειδή εμφανιζόταν στην αρχική σύνθεση, αλλά εξακολουθούσε να είναι ο Babe Ruth.

Αυτό και μόνο αρκούσε στον κόσμο, για να έρθει να τον δει, ακόμη και όταν το καλύτερο κομμάτι της καριέρας του είχε τελειώσει. Το όνομά του παρέμενε αρκετό για να δημιουργήσει ουρές στα εκδοτήρια.

Ο τελευταίος χορός του Babe

Μετά την αποχώρησή του από το baseball, ο Ruth προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τη δημοφιλία του για να βοηθήσει παιδιά και νέους που αντιμετώπιζαν δυσκολίες, δυστυχώς όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει όσα είχε στο μυαλό του.

Από το 1946 αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και η κατάστασή του επιδεινώθηκε γρήγορα με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του στις 16 Αυγούστου 1948, σε ηλικία μόλις 53 ετών.

Η Αμερική δεν τον αποχαιρέτησε σαν έναν ακόμη αθλητή.

Περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι βρέθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον άνθρωπο που είχε αλλάξει το baseball. Για δύο ημέρες το σώμα του βρισκόταν στο Yankee Stadium, ώστε οι φίλαθλοι να μπορούν να τον αποχαιρετήσουν.

Η φανέλα με το Νο3 είχε ήδη αποσυρθεί προς τιμήν του και ο Ruth ήταν από τα πρώτα μέλη του Baseball Hall of Fame.

Ο Babe Ruth δεν ήταν απλώς ο καλύτερος

Οι αριθμοί είναι σχεδόν περιττοί:

714 homeruns 56 ρεκόρ Τέσσερα πρωταθλήματα με τους Yankees. Τρεις τίτλοι με τους Red Sox Το ρεκόρ των 60 homeruns το 1927 Και ένα όνομα που έγινε συνώνυμο του baseball.

Οι αριθμοί, μπορεί να βοηθούν να καταλάβουμε το μέγεθος, δεν εξηγούν όμως στο ελάχιστο γιατί ένας άνθρωπος που πέθανε πριν από περισσότερα από 70 χρόνια εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς.

Ο Babe Ruth δεν ήταν απλώς ένας αθλητής που κέρδιζε, αλλά ένας χαρακτήρας που ήρθε από μια δύσκολη παιδική ηλικία, έγινε ο μεγαλύτερος σταρ της εποχής του, έζησε στα άκρα, έκανε λάθη, έσπασε ρεκόρ, δημιούργησε μύθους και τελικά έγινε μεγαλύτερος από το ίδιο το παιχνίδι.

Γι' αυτό και σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, το όνομα Babe Ruth εξακολουθεί να σημαίνει κάτι.

Μπορεί να μην έχεις δει ποτέ έναν αγώνα baseball στη ζωή σου, να μην σε νοιάζει καν τι είναι το inning, το pitcher ή το designated hitter, κατά πάσα πιθανότητα, όμως, έχεις ακούσει για τον Babe Ruth.

Και αυτό, τελικά, είναι το πραγματικό μέτρο της μύθου του, δηλαδή να μην χρειάζεται καν να ξέρεις το άθλημά του για να γνωρίζεις ποιος ήταν.