Νορβηγία-Βραζιλία 2-1 και αποκλεισμός. Σου προκαλεί εντύπωση; Ναι, η «σελεσάο» δεν αποκλείστηκε απλώς ξανά, απλώς επιβεβαίωσε αυτό που όλοι βλέπουν εδώ και πολλά χρόνια. Ότι δεν τη σέβονται, και κυρίως δεν τη φοβούνται. Υπήρχε κανείς που είδε χτες το ματς, που να είδε τον Χάαλαντ και τα φιλαράκια του, να γράφουν μία ακόμα εποποιΐα στο φετινό Μουντιάλ, επαναλαμβάνοντας τον θρίαμβο του 1998 με το ίδιο σκορ αλλά με πιο καθαρή νίκη;
Brazilian hype αγνοείται
Το πρόβλημα της Σελεσάο δεν είναι ότι έχει να κατακτήσει Παγκόσμιο Κύπελλο από το 2002, ούτε ότι συνεχίζει να πέφτει πάνω σε ευρωπαϊκές ομάδες και να λυγίζει στα νοκ άουτ. Αυτά είναι τα συμπτώματα, η ασθένεια ωστόσο είναι πολύ βαθύτερη.
Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του ποδοσφαίρου, η Βραζιλία δεν αποτελεί το απόλυτο σημείο αναφοράς. Δεν την αποκαλούμε αυτόματο φαβορί, όπως συνηθίζαμε παλιότερα, αυτός ο τίτλος πλέον πηγαίνει αυτόματα σε Γαλλία και Ισπανία, και αμέσως μετά εκεί που δεν θέλουν ούτε οι Βραζιλιάνοι να ακούνε: στην Αργεντινή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τι συμβαίνει και οι περισσότεροι φοράνε ροζ παπούτσια στο Μουντιάλ;
Με λίγα λόγια, η «σελεσάο» δεν είναι η ομάδα που όλοι φοβούνται στην κλήρωση, αυτή που βλέπεις στο ταμπλό και σκέφτεσαι «καλό θα ήταν να την αποφύγουμε». Είναι απλώς μία ακόμη πολύ καλή εθνική.
Κάποτε απέναντί σου παρατάσσονταν ο Ρονάλντο, ο Ριβάλντο και ο Ροναλντίνιο. Πιο πριν ο Ρομάριο με τον Μπεμπέτο. Ακόμα πιο πίσω ο Σόκρατες, ο Ζίκο και, φυσικά, ο Πελέ. Δεν ήταν μόνο οι τίτλοι, αλλά η αύρα. Αυτή η αίσθηση ότι μπορούσαν να σε διαλύσουν μέσα σε δέκα λεπτά, ακόμα κι αν έπαιζαν στο ρελαντί.
Σήμερα αυτή η αύρα έχει εξαφανιστεί και το χειρότερο είναι ότι δεν αντικαταστάθηκε από κάτι άλλο.
Η Γαλλία διαθέτει ένα ρόστερ γεμάτο υπερταλέντα, με τον Εμπαπέ, τον Ντουέ και μια στρατιά παικτών παγκόσμιας κλάσης. Η Ισπανία χτίζει πάνω στον Γιαμάλ, τον Όλμο και μια γενιά που θυμίζει την παλιά της κυριαρχία. Η Αργεντινή έχει ακόμη τον Μέσι ως σημείο αναφοράς και ένα σύνολο που ξέρει ακριβώς τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Ακόμα και η Πορτογαλία, που για δεκαετίες αντιμετωπιζόταν ως η «φτωχή συγγενής» των Βραζιλιάνων, δημιουργεί (και ελέω Κριστιάνο αλλά έχει όντως ομαδάρα) σήμερα περισσότερο ενθουσιασμό.
Όσο για τη Βραζιλία; Μηδέν δέος, και σίγουρα καμία αγωνία για να την παρακολουθήσεις και αυτό είναι ίσως η πιο σκληρή αλήθεια από όλες.
What happened to the legend?
Δεν υπήρχε η αίσθηση ότι όλοι περίμεναν έναν τελικό με τη Σελεσάο, ούτε και ακούστηκαν θεωρίες συνωμοσίας ότι η FIFA θα ήθελε πάση θυσία τους Βραζιλιάνους μέχρι το τέλος της διαδρομής. Αντιθέτως, οι περισσότερες προβλέψεις περιστρέφονταν γύρω από Γαλλία, Αργεντινή ή Πορτογαλία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Το δάκρυ του Χάκπο μας θυμίζει όσα έχουν πραγματικά αξία
Ακόμα και μέσα στο παιχνίδι κόντρα στους Νορβηγούς, τίποτα δεν θύμιζε την παλιά δύναμη του ονόματός της. Δεν πήρε κάποιο ευνοϊκό σφύριγμα, ούτε αντιμετωπίστηκε διαφορετικά από οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Το καθαρό πέναλτι χρειάστηκε εξέταση στο VAR για να δοθεί. Δεν λέμε ότι αυτό δεν είναι και το σωστό, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος ρεφ πριν μια δεκαετία θα συμπεριφερόταν έτσι στους Βραζιλιάνους;
Ίσως η πιο χαρακτηριστική ατάκα της βραδιάς να ήρθε από τον Νίκο Σπυρόπουλο στην περιγραφή. «Είναι δυνατόν σε αυτή τη Βραζιλία βασικός δεξιός μπακ να είναι ο Ντανίλο;». Ε, μάλλον είναι.
Όχι γιατί ο Ντανίλο είναι κακός ποδοσφαιριστής, αλλά γιατί κάποτε η Βραζιλία όριζε τις τάσεις του παγκόσμιου ποδοσφαίρου σε κάθε θέση. Σήμερα απλώς ψάχνει απλώς να καλύψει τα κενά της.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Πώς καταφέρνουν οι παίκτες του Μουντιάλ και είναι έτοιμοι για ματς μέσα σε 72 ώρες
Ούτε και ο «Καρλίτο» Αντσελότι μπόρεσε να αλλάξει τη μοίρα της από τον πάγκο, ούτε και ο Νεϊμάρ στο τελευταίο του παιχνίδι σε Μουντιάλ έδωσε το κάτι παραπάνω -αντιθέτως περισσότερο απέδειξε ότι ζει στον δικό του κόσμο, παρά στην πραγματικότητα. Και το λέμε αυτό διότι και πάλι θα συμφωνήσουμε με τον σπίκερ της αναμέτρησης, όταν στο 90+7 μείωσε σε 2-1 με πέναλτι και αντί να τρέξει γρήγορα στη σέντρα, εκείνος συνέχισε τις κοκορομαχίες με τον τερματοφύλακα Νίλαντ.
Η Βραζιλία εξακολουθεί να παράγει ταλέντο και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Όμως σήμερα δεν παράγει αυτό που έκανε όλα τα χρόνια που υπάρχει το ποδόσφαιρο. Δεν παράγει φόβο, ούτε και κάποιο μύθο. Και ίσως αυτός να είναι ο μεγαλύτερος αποκλεισμός της.
Όχι από ένα ακόμη Μουντιάλ, αλλά από την ίδια της την ποδοσφαιρική ταυτότητα.
