Τα hydration breaks είναι η μεγαλύτερη «αμερικανιά» που μπήκε ποτέ στο ποδόσφαιρο

Και εκεί που νομίζαμε ότι η μεγαλύτερη κουβέντα που θα κάναμε στο φετινό Μουντιάλ είναι ότι ο ύπνος μας εμποδίζει να το απολαύσουμε η συζήτηση έχει φουντώσει για κάτι άλλο που στο μυαλό μας κανείς δεν περίμενε. Τα hydration breaks, αυτό το κάτι σαν timeout που έχει θεσπίσει ο Τζιάνι Ινφαντίνο προκειμένου να δροσίζονται οι παίκτες έχει ήδη διχάσει τον κόσμο στα δύο.

Από τη μία υπάρχουν όσοι θεωρούν ότι πρόκειται για ένα απαραίτητο μέτρο προστασίας των ποδοσφαιριστών απέναντι στις υψηλές θερμοκρασίες, από την άλλη πάλι, υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν ότι πρόκειται απλώς για έναν ακόμη τρόπο για να χωρέσουν περισσότερες διαφημίσεις σε ένα παιχνίδι που παραδοσιακά αντιστέκεται στην εμπορική υπερβολή. Και όλως περιέργως αυτό το άθλημα ήταν διαχρονικά από εκείνα τα αθλήματα που δεν συγκαταλέγονταν στην αγάπη της αμερικανικής κουλτούρας.

Ας γυρίσουμε όμως στο προηγούμενο μπιφ

Η αλήθεια είναι πως και οι δύο πλευρές έχουν ένα δίκιο. Ναι μεν, οι θερμοκρασίες σε αρκετές περιοχές των ΗΠΑ, του Καναδά και του Μεξικού μπορούν να γίνουν εξαντλητικές και εννοείται πως η υγεία των αθλητών οφείλει να είναι πάνω από κάθε τηλεοπτικό συμβόλαιο. Ποιος θέλει να δει παίκτες να καταρρέουν επειδή κάποιος αποφάσισε ότι το θέαμα πρέπει να συνεχιστεί χωρίς διακοπές; Κανείς και ποτέ.

Από την άλλη όμως, ας μην κάνουμε πως πέσαμε από τα σύννεφα καθώς το Μουντιάλ διεξάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες ο αθλητισμός δεν είναι ακριβώς αυτό που έχουμε συνηθίσει στην Ευρώπη. Για τον Ευρωπαίο φίλαθλο, το παιχνίδι είναι το ίδιο το γεγονός, καθώς πηγαίνει στο γήπεδο να δει το ματς και να αποχωρήσει. Για τον Αμερικανό πάλι, το ματς είναι μόνο ένα μέρος του γεγονότος.

Το υπόλοιπο είναι το show

Είναι η Kiss Cam, οι διαγωνισμοί στις κερκίδες, ο τύπος που χορεύει σαν να μην υπάρχει αύριο για να κερδίσει ένα κουπόνι για burgers, είναι οι μασκότ ή τα βίντεο στα matrix. Είναι η αίσθηση ότι κάθε αγώνας αποτελεί μια ολοκληρωμένη βραδιά ψυχαγωγίας και όχι απλώς ένα αθλητικό γεγονός. Γι' αυτό και ο τρόπος που αντιλαμβάνονται οι Αμερικανοί το timeout δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο που το αντιλαμβανόμαστε εμείς.

Την ώρα που στην Ευρώπη το timeout είναι μια μικρή παύση, δηλαδή μερικές οδηγίες από τον προπονητή, μια ανάσα και επιστροφή στη δράση. Στις πάλι ΗΠΑ είναι κομμάτι του show, καθώς δφεν σχεδιάστηκε ποτέ αποκλειστικά για τους αθλητές και αυτό ισχύει παντού. Είτε πρόκειται για το NBA, το NFL, το NHL, ούτε καν στο baseball, ένα άθλημα που έχει μετατρέψει τις διακοπές σε ξεχωριστό κεφάλαιο της εμπειρίας.

Το timeout υπάρχει γιατί δημιουργεί χώρο...

Χώρο για διαφημίσεις, για χορηγούς, ψυχαγωγία και κυρίως χώρο για να συνδεθεί το προϊόν με τον θεατή. Η χαρά του μάρκετινγκ. Θυμηθείτε τι γίνεται στο Super Bowl και πόσο κοστίζουν οι διαφημίσεις.

Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση γύρω από τα hydration breaks καθώς πολλοί τα αντιμετωπίζουν σαν μια ξένη εισβολή στο ποδόσφαιρο. Μια αλλοίωση του χαρακτήρα του αθλήματος, σαν ένα πρώτο βήμα προς μια πιο αμερικανοποιημένη εκδοχή του παιχνιδιού και σίγουρα, άδικο δεν έχουν.

Αλλά ίσως αυτό να ήταν αναπόφευκτο από τη στιγμή που το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη μεταφέρθηκε στην πιο εμπορική αθλητική αγορά του κόσμου.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν τα hydration breaks προσφέρουν μερικά επιπλέον λεπτά προβολής στους χορηγούς - φυσικά και προσφέρουν, όσο και αν αλλάζουν τις ισορροπίες όπως ουρλιάζει τελευταία ο κόουτς των ΗΠΑ, Μαουρίτσιο Ποκετίνο. Το ερώτημα είναι αν μπορούν να συνυπάρξουν με την ουσία του ποδοσφαίρου χωρίς να την αλλοιώσουν.

Μέχρι στιγμής, η απάντηση δεν είναι ξεκάθαρη. Οι προπονητές τα χρησιμοποιούν σαν άτυπα timeouts, οι ομάδες ανασυντάσσονται, το momentum αλλάζει και ο ρυθμός σπάει. Κάποιες φορές ευνοούνται οι αδύναμοι, κάποιες άλλες οι ισχυροί.

Το μόνο σίγουρο είναι πάντως πως αν το ποδόσφαιρο θέλει να κατακτήσει οριστικά την Αμερική, θα χρειαστεί να μάθει να ζει με περισσότερη διαφήμιση, marketing και πολύ παραπάνω show απ' όσο αντέχει παραδοσιακά η ευρωπαϊκή του ψυχή.

Και ποιος ξέρει; Ίσως τα hydration breaks ίσως να ήταν απλώς η αρχή που θα τη θυμόμαστε και θα μας λείπει.