Κάλπικα γκολ, κάλπικα λόγια

Στην πρώτη περίπτωση ο βοηθός διαιτητή υπέδειξε γκολ χωρίς η μπάλα να έχει περάσει τη γραμμή στο σουτ του Λάμπαρντ. Στη δεύτερη, ο (άλλος) βοηθός δεν υπέδειξε το καταφανέστατο οφσάιντ του Ντρογκμπά, πριν πασάρει στον σκόρερ Καλού.

Ακόμη όμως κι αν οι συγκεκριμένες αποφάσεις των βοηθών του διαιτητή δεν κρίνουν στο τέλος τον τίτλο, είναι βέβαιο ότι έκριναν  τελεσίδικα το μέλλον της Τότεναμ, το οποίο την επόμενη σεζόν δεν θα βρίσκεται στο «πλούσιο» Τσάμπιονς Λιγκ αλλά στο «φτωχό» Γιουρόπα Λιγκ.

Μιλάμε για οικονομική ζημιά πολύ μεγάλη, η οποία ενδεχομένως να ξεπερνά ακόμη και τα 30 εκ ευρώ, αν λάβουμε υπόψη τα κέρδη, που είχε φέτος η ομάδα από την εξαιρετική πορεία της, διαμέσου των προκριματικών, μέχρι τα προημιτελικά της διοργάνωσης…

Παρόλα αυτά η αντίδραση του συλλόγου ήταν ήπια. Ούτε μια ανακοίνωση διαμαρτυρίας ανέβηκε στο επίσημο σάιτ της Τότεναμ, ούτε κάποια δήλωση με αιχμές κατά της διαιτησίας έγινε από κάποιο μέλος της. Μήτε καν η παραμικρή διαρροή από ανώνυμους κύκλους…

Μόνο ο προπονητής, Χάρι Ρέντναπ άδραξε την ευκαιρία για να επαναφέρει το ζήτημα της χρησιμοποίησης της τεχνολογίας στους αγώνες,  προκειμένου να αποφεύγονται σφάλματα όπως το προχτεσινό, ή όπως εκείνο στον αγώνα Γερμανίας-Αγγλίας στο Μουντιάλ.

«Είναι απίστευτο, είπε. Μπορούμε να στέλνουμε έναν άνθρωπο στο φεγγάρι αλλά δεν μπορούμε να κρίνουμε, αν η μπάλα πέρασε τη γραμμή τέρματος». Ο Ρέντναπ έριξε τα βέλη του κατά της ΦΙΦΑ, η οποία αρνείται να δώσει άδεια (γιατί άραγε;) για την χρησιμοποίηση του «ηλεκτρονικού ματιού».

Δεν διανοήθηκε να στραφεί κατά της διαιτησίας στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Το αντίθετο μάλιστα. Δικαιολόγησε τον βοηθό, που «είδε γκολ» χωρίς η μπάλα να έχει περάσει ολόκληρη τη γραμμή. «Ο λάινσμαν έκανε λάθος. Αλλά δεν το έκανε από πρόθεση» τόνισε.

Καταλαβαίνετε τι έκανε ο άνθρωπος; Με τρεις λέξεις αθώωσε τον επόπτη, που τον «έσφαξε». Πέταξε στα σκουπίδια την ευκαιρία να δικαιολογηθεί για την ήττα. Στέρησε από τα σκανδαλοθηρικά ταμπλόιντ μια καλή ατάκα, που θα μπορούσε να γίνει πρωτοσέλιδο.

Πώς να πουλήσει η δήλωσή του, που έλεγε: « Ήταν μια τίμια απόφαση αλλά τόσο δύσκολη. Οι άνθρωποι αυτοί κάνουν μια διαβολοδουλειά. Βρισκόταν περίπου στο ύψος της γραμμής περιοχής όταν η μπάλα κυλούσε πάνω στη γραμμή τέρματος. Δεν μπορείς να δεις από εκείνο το σημείο».

Η Τότεναμ δεν σήκωσε τους τόνους. Ούτε όμως και ο αγγλικός Τύπος ζήτησε τη κεφαλή του βοηθού «επί πίνακι». Στην πραγματικότητα ούτε καν γράφτηκε το όνομά του.  Προσωπικά χρειάστηκε να σκαλίσω πολύ… βαθειά για να βρω το όνομά του στο διαδίκτυο.

Είναι και αυτός ένας τρόπος προστασίας. Όχι του προσώπου αλλά ό,τι αυτό εκπροσωπεί. Την διαιτησία, το άθλημα το ίδιο... Ο προπονητής, ο παίκτης, ο παράγοντας, ο Τύπος, όλοι αυτοί συμβάλουν, ο καθένας από τη σκοπιά του, στο να περιβληθεί το ποδόσφαιρό τους με τον μανδύα της αξιοπιστίας.

Όλα αυτά γίνονταν στην Αγγλία την ίδια σχεδόν ώρα, που στην Ελλάδα χαλούσε ο κόσμος με όσα συνέβαιναν στον τελικό του Κυπέλλου… Εκεί μπαίνουν κάλπικα γκολ, εδώ ακούμε κάλπικα λόγια…