Δεν ξεπλένεται αυτή η ντροπή

Με μία συγνώμη δεν γίνονται και θαύματα. Είχαν την ευθιξία να τη ζητήσουν ο Αδαμίδης, ο Χιμένεθ, ενδεχομένως να ήθελαν και κάποιοι παίκτες. Το πρόβλημα είναι πως αυτό είναι κάτι που θα κουβαλά η ΑΕΚ για χρόνια πάνω της…

Ξέρετε, το εύκολο θα ήταν να μιλήσουμε για το αγωνιστικό κομμάτι. Πως η ΑΕΚ είναι μια ομάδα με τρομερές αδυναμίες, που σε κάποια μας καταφέρνει να τις καλύπτει πιάνοντας εξαιρετική απόδοση. Κάποιες φορές, όταν βρίσκει αντιπάλους… μπόσικους και του χεριού της (όπως ο ΠΑΟΚ τις προηγούμενες μέρες), αρπάζει την ευκαιρία και παίρνει κάποιες επιτυχίες. Σποραδικές. Ίσα – ίσα για να ξεχνιέται λίγο ο κόσμος της.

Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στη διαφορά των δύο ομάδων. Είναι γεγονός πως ο ΟΣΦΠ υπερέχει σε εναλλακτικές λύσεις. Και σε ένα μαραθώνιο όπως είναι το πρωτάθλημα – η ΑΕΚ είχε ακόμα Ευρώπη και κύπελλο, έναντι του ΟΣΦΠ – αυτά μετράνε και κάνουν τη διαφορά. Οι αλλαγές του ματς (Ουρτάδο, Ρόμενταλ, Πάντελιτς έναντι Λυμπερόπουλου, Μπερνς, Εντερ) επιβεβαιώνουν το πρόβλημα.

Μπορεί να γίνει δεκτή και η κουβέντα για τη κόπωση που έφεραν οι παίκτες της ΑΕΚ. Για τα προβλήματα από τις απουσίες, για τα συνεχή παιχνίδια και το άδειασμα μετά τη πρόκριση στον τελικό. Για τη τύχη του ΟΣΦΠ, που κατάφερε στις δύο πρώτες φορές που έφερε τη μπάλα στη περιοχή να σκοράρει. Αλλά ξέρετε, όλα αυτά έχουν μικρή σημασία. Η κουβέντα θα μπορούσε να είχε αυτή τη βάση, εάν το σκορ ήταν στα επίπεδα μιας «φυσιολογικής» ήττας.

Όταν μια ομάδα του επιπέδου της ΑΕΚ χάνει με αυτό το σκορ, τότε γίνεται «σεισμός» πολλών ρίχτερ. Τότε το ηφαίστειο ξεσπά και αρχίζει να εκτοξεύει λάβα. Ηταν τεράστιος ο πόνος που ένιωσε ο κόσμος της Ενωσης. Από τα μηνύματα και τα τηλεφωνήματα που δέχτηκα από την ώρα που τελείωσε ο διασυρμός, καταλάβαινα το ξεχείλισμα της οργής.

Κάποιος μου είπε: «Και τι θέλεις να γίνει; Να κυνηγήσουν τους παίκτες; Να παραιτηθεί ο Χιμένεθ; Να φύγει η διοίκηση;». Δεν ξέρω ποια είναι η λύση. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως τέτοιες ήττες δεν ξεπλένονται με μια συγνώμη. Τέτοιες ντροπές δεν μπορούν να συγχωρεθούν. Ολοι όσοι συμμετείχαν σε αυτό το διασυρμό, οφείλουν να εξιλεωθούν.

Το κύπελλο βέβαια, δεν μπορεί να αποτελεί εξιλέωση. Σας το έλεγα και πριν από δύο μέρες, πως πρόκειται για την απόλυτη δικαίωση του Νικολαϊδη. Ο ορισμός της εφήμερης χαράς. Μισή κι αυτή, μετά από τον κατήφορο στο Φάληρο. Κόντρα στον Ατρόμητο του Δώνη, δεν μπορεί να θεωρεί κανείς πως θα λησμονηθεί αυτή η ντροπιαστική βραδιά.

Πριν από χρόνια, ο συγχωρεμένος Παθιακάκης κατέβαινε νύχτα από το πούλμαν και οι παίκτες χώνονταν σε μπαράκια και ξενοδοχεία. Πριν από 30 χρόνια, έστω κι αν η ανθρώπινη τραγωδία ξεπέρασε το ποδόσφαιρο, σηματοδοτήθηκαν εξελίξεις. Ας είναι αυτό το μοναδικό κέρδος αυτής της ομάδας. Να καταλάβουν όλοι, πως με ημίμετρα δεν γίνεται δουλειά.

Αυτός ο σύλλογος (γιατί δεν είναι μόνο το αγωνιστικό κομμάτι) χρειάζεται ανασύσταση από τα θεμέλια. Απαιτεί γενναίες αποφάσεις, χρήματα και κόπο. Αλλά δεν μπορεί το μέγεθος της ΑΕΚ ούτε να θεωρεί επιτυχία τη πρόκριση σε ένα τελικό κυπέλλου (όσο ανάγκη κι αν το έχει), ούτε να θεωρεί πως δεν έγινε και τίποτα από τη νύχτα ντροπής. Οποιος δεν μπορεί και δεν αντέχει να σηκώσει τις απαιτήσεις της ΑΕΚ, ας ψάξει αλλού για να βρει το μηνιάτικο του. Η ανοχή κάπου εδώ σώθηκε.