Μετά από χρόνια, νιώθει από πάνω

«Τώρα είμαι εγώ εδώ», είχε πει στην παρουσίασή του από τον Ολυμπιακό ο Ντούσαν Ιβκοβιτς. Το μήνυμα σαφές. Ο νόμος του είχε επιβληθεί από την ώρα που συμφωνούσε με τους αδελφούς Αγγελόπουλους την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Οι… παράγραφοι αυτού του νόμου, θα φαίνονταν στην πορεία. Όπως και το αν διατηρούσε την αποτελεσματικότητά του.
Στο ΟΑΚΑ, ο Ντούντα έδωσε το ρεσιτάλ που έφερε αυτό που χρόνια περίμεναν οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Ένα ματς που κράτησε τον Παναθηναϊκό στους 61 πόντους στην έδρα του, ένα ματς που το πήρε ο Ολυμπιακός χωρίς να έχει τον ένα μεγάλο πρωταγωνιστή, αλλά… καμιά δεκαριά από δαύτους, δεν μπορεί παρά να είναι ένα ματς με φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του προπονητή.
Μιλώντας παραμονή του αγώνα με έναν παίκτη που έχει συνεργαστεί με τον Ντούντα, παίκτη από αυτούς που «βλέπουν» μπάσκετ, τους κόβει και το πάνε για προπονητές, μου έκανε μια πολύ απλοϊκή ανάλυση του αγώνα. «Κατ’ αρχήν να ξέρεις ότι όποιος είναι στην 12άδα θα νιώθει ο γ…άω. Θα τους έχει κάνει όλους να πιστέψουν ότι η ομάδα μπορεί να νικήσει και ότι μπορούν αυτοί να έχουν καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Από ‘κει και πέρα, σου λέω ένα απλό πράγμα. Οποτε είχε να ετοιμάσει ματς με αντίπαλο που στηρίζει όλο του το παιχνίδι σε έναν παίκτη, τον εξολοθρεύει. Και ο φετινός Παναθηναϊκός στηρίζει τα πάντα στον Διαμαντίδη. Αν τον βγάλει εκτός, όλα θα είναι στο χέρι του Ολυμπιακού».
Οι… βασικές αρχές που μου εξέθεσε, βγήκαν χαρτί και καλαμάρι στο παρκέ του ΟΑΚΑ. Σαφώς και πρέπει να επισημανθεί ο ταλαιπωρημένος οργανισμός του «Μήτσου» από τον πυρετό, αλλά φάνηκε όποτε ήταν στο παρκέ ότι ο Ιβκοβιτς είχε ετοιμάσει ένα σωρό σχέδια για να τον εξουδετερώσει. Κοντούς, ψηλούς, αλλά και τους δύο μαζί. Ηξερε ότι με την φετινή φροντ λάιν του Παναθηναϊκού, έχει την… πολυτέλεια να βγάζει έξω τον ψηλό να μαρκάρει. Δεν έπρεπε να «μαντρώσει» τους ψηλούς του κάτω από το καλάθι για να μην καταστραφεί από εκεί.
Στο άλλο κομμάτι, θα μπορούσα να αναφέρω την παρουσία του Ερτσεγκ και να το κλείσω έχοντας παραθέσει την πιο τρανταχτή απόδειξη. Δεν ήταν φυσικά μόνο αυτή. Ηταν και η τρομερή αυτοσυγκέντρωση όλης της ομάδας σε (σχεδόν) όλο το ματς, ήταν και η εμφανής πίστη στο «μπορούμε».
Για τον Σπανούλη, δε νομίζω ότι χρειαζόταν το ματς αυτό για να διαπιστώσει κάποιος πόσο μεγάλη μεταγραφή έκανε ο Ολυμπιακός. Και το διαπίστωνε ακόμα και σε αυτή την μετριότατη βάσει αριθμών βραδιά. Στον Παναθηναϊκό όμως, με off τον Διαμαντίδη, δεύτερος δημιουργός δεν υπήρχε. Με μακρινά σουτ έκανε το ξέσπασμά του ο Νίκολας, όχι με φάσεις που προβλημάτισαν τον Ολυμπιακό. Τα σουτ θα γίνουν και μπορεί να μπουν, μπορεί όχι. Ατομικό μαρκάρισμα θέλουν όχι αλλαγές σε άμυνες και παίκτες. Στον Ολυμπιακό τώρα, τα απόλυτα καθοριστικά καλάθια που έβαλε στο τέλος ο Παπαλουκάς, έγιναν εύκολα από τους διαδρόμους που βρήκε. Γιατί δίπλα ήταν ο Σπανούλης και όταν είναι μέσα ο Σπανούλης η άμυνα εκεί επικεντρώνεται και δεν μπορεί να πάει σε βοήθεια ακόμα και στον Παπαλουκά που είναι πασίγνωστη αυτή η κίνησή του.
Για τον Νεστέροβιτς προσωπικά δεν εξεπλάγην. Αποτελεί έναν από τους αγαπημένους μου παίκτες, θεωρώ ότι έχει τόσο μυαλό που ακόμα καλύπτει τα χρόνια που έχουν βαρύνει κάπως τα πόδια του και σίγουρα έχει τρομερό τσαγανό.
Καταλήγοντας, είναι σαφές ότι ο Ολυμπιακός είναι πλέον το μεγάλο φαβορί για την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου. Ούτε αυτήν έχει κερδίσει, ούτε φυσικά το πρωτάθλημα. Νιώθει όμως μετά από χρόνια ότι είναι από πάνω. Και σε ομάδα που έχει εθιστεί στην δεύτερη θέση, η ψυχολογία είναι τεράστια υπόθεση.
Για την ατμόσφαιρα στο ΟΑΚΑ εκτός από τα αυτονόητα συγχαρητήρια, υπάρχει και το μεγάλο «γιατί». Που δεν πιάνει μόνο το ΟΑΚΑ, αλλά και το ΣΕΦ. Αφού όταν θέλουν μπορούν, λοιπόν, γιατί τόσα χρόνια δεν ήθελαν και οι μεν και οι δε; Τέλος πάντων, ρητορικό είναι το ερώτημα και μακάρι να μην επαναληφθεί.