Αφαιρέστε τους τα άλλοθι

Ούτε ψέματα λένε, ούτε καν υπερβολικοί είναι οι μπασκετάνθρωποι που εσχάτως πληθαίνουν τις καταγγελτικές φωνές για την αντιμετώπιση του, μακράν του δεύτερου, πιο πετυχημένου ομαδικού σπορ στην χώρα μας. Καλά κάνουν και δείχνουν ότι δεν γίνεται να κάνουν σιωπηλά τα… κορόιδα, όμως έχω την εντύπωση ότι μόνο καταγγέλλοντας δεν θα αποκατασταθούν οι αδικίες, ούτε και θα βελτιωθούν οι δύσκολες συνθήκες.

Προφανώς και έχουν βάση οι συνεχείς «επισημάνσεις» του Γιώργου Βασιλακόπουλου για την αντιμετώπιση του ΟΠΑΠ προς το μπάσκετ και προς το ποδόσφαιρο, με τα ποσά των επιχορηγήσεων. Προφανώς και είχε δίκιο το Σάββατο ο Βαγγέλης Αλεξανδρής να εξοργίζεται που η Α1 του μπάσκετ δεν βρίσκει χώρο ούτε για αναφορά αποτελεσμάτων στα πρωτοσέλιδα του αθλητικού τύπου ή, που η τηλεόραση δεν ασχολείται ούτε καν με εκδηλώσεις σαν την παρουσίαση των DVD του πεντάκις πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκού. Προφανώς και έχει δίκιο ο Ιβκοβιτς να θέτει το ρητορικό ερώτημα «μήπως είναι τελικά ποδοσφαιρική χώρα η Ελλάδα», απορώντας έτσι για το ότι ο κόσμος του Ολυμπιακού ακόμα μοιάζει… διστακτικός στο να πάει μαζικά στο μπάσκετ.

Οποιος έχει μάτια βλέπει και μυαλό καταλαβαίνει. Και λέγοντας καταλαβαίνει, εννοούμε και τα μεν και τα δε. Ναι, είναι φανερό ότι το μπάσκετ δικαιούται να νιώθει ριγμένο, πάντα συγκρίνοντας αναλογικά και όχι απόλυτα, μεγέθη σε σχέση με το ποδόσφαιρο. Αλλά και ναι, επίσης, το μπάσκετ κάποιες φορές μοιάζει να αρκείται στο άλλοθι του… ριξίματος και να μην παλεύει για να διορθώσει τα δικά του κακώς κείμενα.

Είναι χαρά για το άθλημα που έχει δύο συλλόγους μεταξύ των κορυφαίων της Ευρώπης και φυσικά που έχει ένα «πακέτο» Εθνικών ομάδων, που φέρνουν με αξιοζήλευτη συχνότητα, μεγάλες επιτυχίες. Με… ναυαρχίδα την Ανδρών, αλλά εξίσου σημαντικές και αυτές των μικρότερων ηλικιών που είναι η καλύτερη απόδειξη ότι και τα παιδιά αγαπάνε το σπορ και γίνεται δουλειά σε βάθος.

Είναι δυσάρεστο για το άθλημα που έχει ένα πρωτάθλημα το οποίο δεν μπορεί να φτιάξει τα βασικά από τα του οίκου του, αφού είναι μεγάλη η διάρκειά του και αυτό απασχολεί τα κοινά στο μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου. Είναι δυσάρεστο επίσης ότι «φιλοξενώντας» παράγοντες, παίκτες, προπονητές, υψηλού επιπέδου παρουσιάζονται κρούσματα μεγάλων αντιπαλοτήτων που αποτελούν τροχοπέδη σε εφικτές περιπτώσεις συνεννόησης.

«Λουστράροντας» καλύτερα σημαντικά κομμάτια που συνθέτουν το παζλ του αθλήματος, όπως έχει φανεί στο παρελθόν ότι μπορούν να είναι λουστραρισμένα και κάποια στιγμή πρέπει να λιώσει η «καραμέλα» της κρίσης για όλα τα δεινά, το μπάσκετ θα μπορέσει να ξαναβγεί δυνατά στην επίθεση. Και να έχει αφαιρέσει παράλληλα από όσους δεν… χωνεύουν το άθλημα, είτε για τον «αγνό» λόγο της ζήλιας είτε κυρίως γιατί είναι αλλού τα συμφέροντά τους, την εύκολη δικαιολογία «φτιάξτε πρώτα το προϊόν σας και μετά βγείτε να διεκδικήσετε».