Mεγάλο ντέρμπι...σε μικρό πρωτάθλημα

Οι Ολυμπιακοί; “Θα τους πατήσεις! Εννοείται. Έχεις καλύτερη ομάδα όλη τη χρονιά, είσαι επτά βαθμούς μπροστά και θα τους ρίξεις μια τριάρα, έτσι για να μην έχουν να σου λένε ότι μπορεί να πήρες το πρωτάθλημα αλλά δεν κατάφερες να κερδίσεις ούτε ένα ντέρμπι”. Οι Παναθηναϊκοί; “Και βέβαια μπορείς να κάνεις το διπλό στο Καραϊσκάκη. Πως; Ναι ρε, εννοείται ότι μετά θα καλύψεις και τη διαφορά των τεσσάρων βαθμών για να πάρεις το πρωτάθλημα!” (όπως και να το κάνουμε, βρισκόμενοι επτά βαθμούς πίσω η αγωνία για τους Παναθηναϊκούς είναι διπλή. Και νίκη στο Καραϊσκάκη ΚΑΙ κατάρρευση του Ολυμπιακού στα επόμενα παιχνίδια μέχρι το τέλος της σεζόν).

“Χ” ήταν η απάντησή μου σε όλους. Όχι για “σπάσιμο”, ούτε επειδή είναι η εύκολη και βολική απάντηση. Απλά θεωρώ ότι έτσι όπως έχουν τα πράγματα, είναι το πιο πιθανό αποτέλεσμα. Κυρίως επειδή είναι το αποτέλεσμα που ευνοεί την ομάδα που έχει αυτή τη στιγμή το πάνω χέρι. Ο Ολυμπιακός είναι στο +7, παίζει στο γήπεδό του και παίζει με τον “αέρα” της ομάδας που έχει παρουσιάσει τη μεγαλύτερη σταθερότητα και διάρκεια στο φετινό πρωτάθλημα. Όλα δείχνουν να είναι με το μέρος του.

Μόνο που δεν “καίγεται” για τη νίκη. Οι οπαδοί του μπορεί να απαιτούν από τον Βαλβέρδε να στείλει την ομάδα στον αγωνιστικό χώρο με το σύνθημα “λιώστε τους!”, αλλά μάλλον γνωρίζουμε πια τον Βάσκο αρκετά καλά για να ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι το στυλ του. Η δουλειά του είναι να πάρει το πρωτάθλημα και πιθανολογώ ότι ποσώς τον ενδιαφέρει αν θα τα καταφέρει έχοντας κερδίσει ή χάσει τα ντέρμπι. Αυτή η κουβέντα είναι απλά για να γίνεται. Θυμίζω ότι στην πρώτη του θητεία στον Ολυμπιακό, ο Βαλβέρδε όχι μόνο δεν έχασε ντέρμπι αλλού δεν δέχθηκε καν γκολ στα παιχνίδια με τους “μεγάλους”.  Αμφιβάλω αν ξαφνικά τον έπιασε κάποιο κόμπλεξ με τα δύσκολα παιχνίδια.

Αγωνιστικά δε νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Απλά φέτος ο Ολυμπιακός είχε δύο πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι του αντιπάλου του. Πρώτον, είχε διοικητική σταθερότητα και ηρεμία. Και δεύτερον, δεν είχε τη σωματική και ψυχολογική φθορά που επιφέρει η συμμετοχή στην Ευρώπη. Φθορά ιδιαίτερα σημαντική όταν μιλάμε για μία αποτυχημένη ευρωπαϊκή πορεία, όπως ήταν η φετινή του Παναθηναϊκού.

Στα υπέρ του Παναθηναϊκού είναι ότι πάει στο “Καραϊσκάκης” κουβαλώντας δύο πολύ σημαντικές νίκες στα παιχνίδια με ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Η ψυχολογία του είναι ανεβασμένη για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό. Παράλληλα όμως, η ιδέα ότι κερδίζοντας κι ένα τρίτο ντέρμπι στη σειρά τον αφήνει πάλι τέσσερις βαθμούς πίσω από τον Ολυμπιακό, σίγουρα θα αφήνει τους παίκτες του με μία αίσθηση ματαιότητας. Και υπάρχει βέβαια κι εκείνο το “μπλακ άουτ” που υπέστη για ένα εικοσάλεπτο στο 3-1 επί της ΑΕΚ, που έρχεται σαν υπενθύμιση ότι υπάρχει ακόμα ένα θέμα αυτοπεποίθησης αλλά και αγωνιστικής πειθαρχίας στην ομάδα.

Βλέπω το παιχνίδι να ξεφεύγει από το “Χ” μόνο λόγω της ανάγκης του Παναθηναϊκού να ρισκάρει κάποια στιγμή αν το ματς κυλάει στην ισοπαλία. Και προφανώς μπορεί να “γύρει” και από τις δύο πλευρές. Θα παρακολουθήσω με ενδιαφέρον το ντέρμπι, αλλά όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, δεν περιμένω να δω κάτι που θα με συγκινήσει. Ούτε θα αλλάξει τη γενικότερη αίσθηση που μου αφήνει η φετινή superleague. Όποιος και αν πάρει το πρωτάθλημα θα το έχει κάνει με μια διαφορά περίπου 30 βαθμών από τον τρίτο της βαθμολογίας. Μπορεί και μεγαλύτερη. Αυτό στα μάτια μου δεν είναι σοβαρό πρωτάθλημα. Και η ευθύνη βαραίνει και τους δύο “μεγάλους”. Ως υπερδυνάμεις του ελληνικού πρωταθλήματος έχουν υποχρεώσεις όχι μόνο απέναντι στους οπαδούς τους αλλά απέναντι στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να έχει και ο τίτλος που κατακτούν μεγαλύτερη αξία από μία απλή παρτίδα τάβλι μεταξύ τους...
]