Seattle SuperSonics: Η νοσταλγία μπορεί να γίνει πραγματικότητα

Ας κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα από τις βαριές ειδήσεις και ας επικεντρωθούμε για λίγο στο νέο business plan του ΝΒΑ. Εκείνο που φέρει τη λέξη “Expansion” δημιουργώντας δύο καινούργιες οντότητες στο πιο διάσημο πρωτάθλημα του κόσμου. Για εκείνους όμως που θυμούνται, η νέα οντότητα είναι μία. Η δεύτερη υπήρχε, παρέμενε ήρεμη, στη γωνία της και περίμενε καρτερικά να της δοθεί η ευκαιρία να επιστρέψει. Και αυτές τις μέρες αυτό το σενάριο μοιάζει πιο πιθανό από ποτέ. Εδώ που τα λέμε, το ΝΒΑ δεν είναι το ίδιο χωρίς τους Seatle Supersonics.

Πώς έχουν τα πράγματα; Από τη μία, η λίγκα ετοιμάζεται για το πρώτο καθοριστικό vote που θα ανοίξει τον δρόμο για franchises σε Las Vegas και Seattle, με ορίζοντα εκκίνησης τη σεζόν 2028-29 με τα ποσά να… ζαλίζουν. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο από 7 έως 10 δισεκατομμύρια δολάρια ανά ομάδα, με την προοπτική να μπουν άμεσα στο top-8 των πιο επικερδών αγορών της λίγκας.

Το Las Vegas είναι στρατηγική. Το Seattle είναι συναίσθημα

Αν το καλοσκεφτείς, η επιλογή του Las Vegas δεν είναι καν έκπληξη, αλλά το πιο “corporate” expansion που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Η πόλη του τζόγου έχει ήδη δοκιμαστεί ως μπασκετικός προορισμός καθώς εκεί φιλοξενείται ο τελικός του NBA Cup, σε ένα Final Four με γεμάτες εξέδρες και ένα κοινό που διψά για show. Προσθέτεις σε αυτό τη συνολική μετατροπή της πόλης σε αθλητικό hub, από τους Raiders στο NFL μέχρι τις επιτυχημένες Las Vegas Aces  και τα πάντα εκλεκτά events πυγμαχίας και έχεις μια επένδυση με σχεδόν μηδενικό ρίσκο.

Το Vegas είναι το μέλλον της βιομηχανίας του θεάματος, το Seattle, όμως, είναι το παρελθόν που αρνείται να ξεχαστεί.

Μια πόλη, μια ομάδα, μια εποχή

Για όσους μεγάλωσαν με NBA στα ’90s, οι Sonics ήταν μια ομάδα γεμάτη στιγμές και μοναδικές εικόνες. Ο Gary Payton να μιλάει ασταμάτητα στην άμυνα κάνοντας το trash talking τέχνη, και δίπλα του τον Shawn Kemp να καρφώνει με μανία λες και κάθε φάση ήταν προσωπική.

Λίγα χρόνια μετά, το σκηνικό άλλαξε αλλά η αύρα έμεινε, με τον Ray Allen και τον Rashard Lewis να προλαβαίνουν έστω και λίγο να μας δείξουν μια ωραία βερσιόν του σύγχρονου μπάσκετ και των άπειρων τριπόντων, πριν αυτό το στυλ προλάβει να γίνει μόδα από τους Golden State Warriors.

Και ύστερα, σχεδόν σαν ειρωνεία της ιστορίας, ήρθε ο Kevin Durant. Ένα generational ταλέντο και ένας από τους πιο φανταχτερούς σκόρερ στην ιστορία του μπάσκετ που πρόλαβε να φορέσει τη φανέλα των Sonics για μία μόνο σεζόν, πριν η ομάδα μεταφερθεί και γίνει αυτή που γνωρίζουμε σήμερα, ως Oklahoma City Thunder.

Κάτι περισσότερο από expansion

Το τέλος τωn Supersonics ήταν απότομο και για πολλούς, άδικο αλλά αν έχει δείξει κάτι η ιστορία του αμερικανικού αθλητισμού αυτό είναι ότι τίποτα δεν τελειώνει οριστικά. Οι Charlotte Hornets μπορεί να χάθηκαν, όταν μετακινήθηκαν στη Νέα Ορλεάνη και λίγο αργότερα  μετονομάστηκαν σε New Orleans Pelicans, τελικά επέστρεψαν εκεί που ανήκαν, μέσα από ένα διαφορετικό franchise -Charlotte Bobcats για όσους θυμούνται- που ξαναβρήκε το όνομα και την ταυτότητά του.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι ομάδες δεν είναι τα contracts, αλλά οι πόλεις τους. Και το Seattle δεν σταμάτησε ποτέ να είναι πόλη του μπάσκετ.

Αν τελικά το NBA πει το “ναι”, δεν θα πρόκειται απλώς για αύξηση από 30 σε 32 ομάδες, αλλά μια νέα σταθερά και ισορροπία στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Αν τελικά οι Seattle SuperSonics επιστρέψουν, δεν θα είναι απλώς μια νέα ομάδα αλλά μια παλιά ιστορία που συνεχίζεται από εκεί που δεν έπρεπε ποτέ να σταματήσει.

Το Las Vegas μπορεί να φέρει τα πολλά έσοδα, το hype, το μέλλον, το Seattle από την άλλη, το πρεστίζ και τις αναμνήσεις, με την ελπίδα πάντα ότι θα δημιουργήσει και καινούργιες. Μακάρι να συμβεί.