Η επιστροφή που ένωσε γη και ουρανό

Από το μεσημέρι της Κυριακής, κάθε Παναθηναϊκός από τη γη ως τον παράδεισο, νιώθει τα ίδια συναισθήματα. ΔΕΟΣ και ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ. Δέος για την επιστροφή του ανθρώπου που συνέδεσε άρρηκτα το όνομα του με τις επιτυχίες του μπασκετικού Παναθηναϊκού και συγκίνηση που ύστερα από 5.000+ μέρες , αυτή τη φορά θα περάσει τη φυσούνα και θα στρίψει από τα δεξιά. Από τη σωστή πλευρά της (μπασκετικής) ιστορίας.

Μπορεί τυπικά η σχέση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς με τον Παναθηναϊκό να ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1999 με την ανακοίνωση της συνεργασίας των δύο πλευρών, αλλά η ιστορία είχε αρχίσει να γράφεται πολύ νωρίτερα.

Από εκείνο το μαγικό βράδυ στο Τελ Αβίβ το 1994, όταν ο Κορνίλιους Τόμπσον στέρησε από τον Ολυμπιακό το ευρωπαϊκό, αφήνοντας ανοιχτό έναν λογαριασμό που έμοιαζε γραφτό να κλείσει από έναν τεράστιο προπονητή. Τότε δεν το ξέραμε ακόμη. Αλλά κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα ότι η κορυφή της Ευρώπης θα περνούσε κάποτε από τα δικά μας χέρια. Και συνεχίστηκε, καθώς και την επόμενη σεζόν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν αυτός που «οδήγησε» τη Ρεάλ στην κατάκτηση ενός ακόμα ευρωπαϊκού, ξανά κόντρα στον αιώνιο αντίπαλο.

Και έφτασε η 8η Ιουλίου 1999.

Το Hilton δεν φιλοξενούσε απλώς μια συνέντευξη Τύπου. Δεν ήταν μια παρουσίαση προπονητή. Ήταν η στιγμή που ένας τεράστιος σύλλογος συναντούσε τον άνθρωπο που θα άλλαζε για πάντα το DNA του. Εκείνο το μεσημέρι, μέσα στις κάμερες, στα μικρόφωνα και στην προσμονή, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που δεν έμοιαζε να έρχεται για να δουλέψει στον Παναθηναϊκό. Έμοιαζε να έρχεται για να γράψει ιστορία.

Ήρεμος, λιτός, χωρίς μεγάλες κουβέντες και θεατρικές υποσχέσεις. Μόνο μια σιγουριά στο βλέμμα. Εκείνη η παρουσίαση στο Hilton αποδείχθηκε η πιο σημαντική μεταγραφή στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τότε ότι δεν ξεκινούσε απλώς μια συνεργασία. Ξεκινούσε μια εποχή.

Στις 2 Αυγούστου του 1999 έκανε την πρώτη του προπόνηση στο ΟΑΚΑ και από εκείνη τη στιγμή, το γήπεδο έγινε «εργαστήριο πρωταθλητισμού». Από την πρώτη κιόλας χρονιά ήρθε το Ευρωπαϊκό στη Θεσσαλονίκη, η Ευρώπη ξαναβάφτηκε πράσινη και ο Παναθηναϊκός μπήκε οριστικά στην ελίτ.

Και μετά άρχισε το αδιανόητο.

Δεν ήταν μόνο οι τίτλοι. Ήταν ο τρόπος. Ήταν ότι κάθε χρονιά έμοιαζε με συνέχεια ενός μεγαλύτερου έργου. Το 2001 χάθηκε η Σουπρολίγκα, αλλά ήρθε το πρωτάθλημα απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο. Το 2002 επέστρεψε στην κορυφή της Ευρώπης στη Μπολόνια. Το 2003 έφερε το νταμπλ. Το 2004 συνέχισε να χτίζει ακόμη κι όταν οι αποτυχίες εμφανίζονταν. Το 2005 και το 2006, ο κόσμος έμαθε να αναγνωρίζει κάτι σπάνιο: ότι η επιτυχία δεν είναι μόνο οι κούπες αλλά και η πίστη σε μια ιδέα.

Και ύστερα ήρθε η απόλυτη δικαίωση.Αθήνα 2007. Triple Crown. Το ΟΑΚΑ μετατράπηκε… στο κέντρο της Ευρώπης και ο Ζοτς ο αρχιτέκτονας ενός αριστουργήματος. Το 2009 στο Βερολίνο άλλη μία κορυφή. Το 2011 το έκτο αστέρι στη Βαρκελώνη και η αγκαλιά με τον Διαμαντίδη - μια εικόναπου συμπύκνωσε μια ολόκληρη εποχή. Ο Ομπράντοβιτς δεν έφτιαξε μόνο ομάδες. Έφτιαξε νοοτροπία.

Έμαθε μια ολόκληρη γενιά Παναθηναϊκών να θεωρεί φυσιολογικό να κοιτάζει την Ευρώπη στα μάτια. Να πιστεύει ότι κάθε παιχνίδι κρίνεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Να απαιτεί αριστεία. Και όταν το 2012 έπεσε η αυλαία, δεν υπήρχε πικρία. Υπήρχε μόνο αγάπη. Από εκείνο το αλησμόνητο βράδυ στο Caravel, μέχρι τη στιγμή που η διοίκηση του Παναθηναϊκού ανακοίνωσε το… πάγωμα του χρόνου. Και οι δύο όμως ήξεραν πως «δεν τελείωσαν»…

Γι’ αυτό όλοι οι Παναθηναϊκοί, από το μεσημέρι της Κυριακής, είμαστε πανευτυχείς. Είναι από εκείνες τις στιγμές που δεν μετριούνται με λογική, αλλά με συναίσθημα. Από τη γη μέχρι τον παράδεισο, η ευχή εκατομμυρίων Παναθηναϊκών έγινε πραγματικότητα. Γιατί κάποιοι γράφουν ιστορία. Και κάποιοι γίνονται ιστορία. Ο Ζοτς είναι και τα δύο.

Τα υπόλοιπα ξεκινούν τώρα...