Ματίας Λεσόρ: Όταν επιστρέφει η καρδιά, ξανακυκλοφορεί το αίμα

Το ξέραμε ότι η χτεσινή βραδιά στο Telekom Center Athens θα ήταν γραμμένη από σενάριο. Είχε βοηθήσει βέβαια αρκετά και ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός που λίγα μέτρα πιο δίπλα θύμιζε τα παλιά του ευρωπαϊκά μεγαλεία απέναντι στη Ρεάλ Μπέτις, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, η ατραξιόν ήταν μία.

Το φινάλε μιας ατέρμονης αντίστροφης μέτρησης για την επιστροφή του Ματίας Λεσόρ. Αυτό το «Ματίας! Ματίας! Ματίας!» που θα ακουγόταν σε κάθε γωνιά και θα έκανε αντίλαλο στα μάτριξ του Telekom Center επιτέλους δεν θα είχε στόχο τη συναισθηματική στήριξη στον παίκτη, αλλά ένα επιφώνημα θαυμασμού που θα φορούσε ξανά την φανέλα με την Ακρόπολη και το τριφύλλι στο στήθος.

 Για πρώτη φορά από το περσινό Final Four του Άμπου Ντάμπι και τον μικρό τελικό της Euroleague, κυρίως όμως πρώτη φορά μετά από εκείνον τον τρομακτικό τραυματισμό στο παιχνίδι με την Μπασκόνια. Εκείνη τη φάση που έκανε όλο το γήπεδο να παγώσει και κάθε φίλο του μπάσκετ να αναρωτηθεί πόσος χρόνος και πόσο κουράγιο θα χρειαστεί για να επιστρέψει.

Όλα καλά μέχρι εδώ

Όποιος έχει παίξει μπάσκετ ή έχει έστω τριγυρίσει σε αποδυτήρια ξέρει καλά τι σημαίνει να είσαι παίκτης τύπου Λεσόρ. Τέτοιοι τύποι δεν παίζουν απλώς μπάσκετ, το ζουν, το προκαλούν, το πάνε στα όριά του. Βάζουν κορμί σε κάθε επαφή, ανεβαίνουν για κάθε ριμπάουντ σαν να είναι το τελευταίο της ζωής τους και πετούν στο στεφάνι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Και για τέτοιους παίκτες, η επιστροφή μετά από έναν τέτοιο τραυματισμό δεν είναι μόνο θέμα φυσικής κατάστασης, αλλά θέμα μυαλού. Το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι ο πόνος, αλλά ο φόβος ότι μπορεί να την «ξαναπατήσεις». Και μην πάμε πολύ πίσω, κάτι τέτοιο είχε συμβεί με την άτσαλη περσινή επιστροφή του και τα συνεχόμενα σενάρια επιστροφής του μέσα στη φετινή σεζόν.

Γι’ αυτό και πολλοί από εμάς είχαμε συνδέσει την επιστροφή του περισσότερο με το συναίσθημα παρά με την άμεση αγωνιστική επίδραση. Να μπει μεν, να πάρει μερικά λεπτά, να νιώσει το παιχνίδι ξανά. Αλλά αυτός ο άτιμος ο τύπος από τη Μαρτινίκα που είχε δηλώσει από την περασμένη βδομάδα ότι «φοβάμαι σε τι κατάσταση θα επιστρέψω» αποφάσισε να μας εκθέσει όλους, περισσότερο κι από τον Ταμπόρδα σε όσους έλεγαν ότι δεν κάνει.

Καλάθι με το καλημέρα. Κάρφωμα με το καλησπέρα. Ορμή και ενέργεια σε κάθε σημείο του παρκέ. Άμυνα με θράσος, το κορμί στη «φωτιά», να ουρλιάζει σαν πραγματικό θεριό με εκείνη τη γνωστή μανία που τον ωθεί να κυνηγάει κάθε φάση σαν να είναι προσωπική υπόθεση.

Το εντυπωσιακό όμως δεν ήταν ότι έπαιξε καλά, αλλά το ότι ένιωθες σαν να μην έφυγε ποτέ.

Με τον ίδιο τρόπο που συνήθιζε να ορμάει στο καλάθι. Με την ίδια ένταση που προκαλεί τρόμο σε κάθε αντίπαλο που τον βλέπει να έρχεται κατά πάνω του. Και την ίδια στιγμή, μια τεράστια κραυγή ανακούφισης από τους συμπαίκτες του. Γιατί εκείνοι ξέρουν καλύτερα από όλους τι σημαίνει να έχεις τον Λεσόρ δίπλα σου.

Μη σας φανεί καθόλου τυχαία η αγωνιστική ανάσταση του Τζέντι Όσμαν μετά από μια περίοδο ντεφορμαρίσματος. Το είπε και ο ίδιος μετά το παιχνίδι, ότι «ο Λεσόρ είναι η καρδιά της ομάδας».

Και όταν η καρδιά είναι στη θέση της, ξαναρχίζει να κυκλοφορεί το αίμα

Το ότι η ιαχή «Ματίας! Ματίας! Ματίας!» θα έκανε το γήπεδο να μοιάζει πιο δυνατό κι από το κινηματογραφικό σύστημα IMAX, το ξέραμε πριν καν δούμε τα βίντεο από το παιχνίδι. Το περίμενες, το ένιωθες.

Το μόνο που δεν ήξερες ήταν η απάντηση που έδωσε μέσα στο παρκέ.

Οι 9 πόντοι, τα 3 ριμπάουντ και η 1 ασίστ (η κρίσιμη στον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ) δεν είναι εντυπωσιακά νούμερα για τον κανονικό Λεσόρ, αυτόν που είδαμε να εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά, δείχνοντας γιατί είναι φαινόμενο.

Διότι μόνο ο Λεσόρ θα μπορούσε να μπει τόσο έτοιμος ψυχολογικά μετά από τέτοιο τραυματισμό και να δώσει άμεσα απαντήσεις. Ότι δεν ξεπέρασε μόνο τους πόνους, αλλά έχει βάλει ήδη κάτω τον φόβο και τον «πατάει» κατάμουτρα.