Η ορχήστρα να παίζει

Δεν ήξεραν προφανώς πως λίγη ώρα αργότερα θα ένιωθαν τι ακριβώς σημαίνει χειμερινό μπάνιο. Οταν έπαιζαν την ώρα που το πλοίο βυθιζόταν, αυτοί σκέφτονταν το στεγνό μεροκάματο. Δικαιολογημένοι οι άνθρωποι, συγχωρεμένοι να είναι.

Κάτι άλλοι καλλιτέχνες, που χωρίς να έχουν κοινό, ξεπερασμένοι από την εποχή τους και πικραμένοι από την επιτυχία που ίσως να τους ακούμπησε για ένα φεγγάρι, συνεχίζουν να ασκούν την τέχνη τους σε άδειες αίθουσες . Και αυτοί δικαιολογημένοι είναι. Καλλιτέχνες δηλώνουν, η λόξα τους είναι συνώνυμο με την ιδιότητα τους, οπότε όσο μικρό και να είναι το κοινό, μικρό είναι και το κακό.

Δεν ισχύει το ίδιο και στο ποδόσφαιρο. Κάποια στιγμή, μέσα στον θόρυβο της ημέρας, εμφανίστηκε η είδηση πως κάπου στην Σούπερ Λίγκα, βγήκαν πάλι λέει μαχαίρια. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε μια επίθεση στον αγαπημένο του Σταύρο Αδαμίδη. «Είναι επικίνδυνος για το ποδόσφαιρο. Δεν ξέρει και δημιουργεί καταστάσεις. Μακάρι να ήταν εδώ, θα του έλεγα πολλά. Δεν επιτρέπεται να βγάζει ανακοίνωση και να αποκαλεί τον Ατρόμητο "ομάδα της γειτονιάς". Μας δημιουργεί συνέχεια προβλήματα. Δεν μπορούμε να πάρουμε τα λεφτά μας από τον ΟΠΑΠ. Δεν έρχεται να υπερασπιστεί τον εαυτό της για τα προβλήματα που δημιουργεί», είπε αυτός ο ορκισμένος υπερασπιστής της ειρήνης.

Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, που έχει χάσει κάθε τεκμήριο αθωότητας στον τελικό, απάντησε αμέσως γιατί δεν είναι κανένας τυχαίος «Η ιστορία έχει κρίνει το ποιος είναι επικίνδυνος», έγραψε. Ο Ολυμπιακός αμέσως, ξαναπάντησε μέσω κύκλων του που άρχισαν να στριφογυρνάνε από οργή: «Την είδαμε την συμπεριφορά του κ. Αδαμίδη». Δεν έχω νέα για τους κύκλους της ΑΕΚ, κάτι όμως θα μουρμουράνε και αυτοί.

Τι όμορφος θίασος, λυρικός, ενθουσιώδης, βουτηγμένος στα κλισέ και ποτισμένος από το μίσος των νοικοκυρών που απλώνουν τα ρούχα στο λάθος μέρος. Τι αναχρονιστική εποχή ανακοινώσεων, κάπως σαν τις στιγμές που οι ρεπόρτερ της ΑΕΚ ξενυχτούσαν πάνω από το fax περιμένοντας τις ανακοινώσεις του Μιχάλη του Τροχανά. Τι παρακμή.

Υπάρχει ένας μύθος, απ’ αυτούς τους καλούς που μάλλον δεν είναι αληθινοί πως όταν το νερό έβρεχε τα μπατζάκια της ορχήστρας του Τιτανικού, τα όργανα συνέχισαν, τουλάχιστον μέχρι το νερό να φτάσει στη μέση. Μετά, όλοι προσπάθησαν να σώσουν μια ζωή που ήταν ίδια χαμένη. Η σύγκριση είναι προφανής. Την ώρα που τα γήπεδα αδειάζουν, το κοινό εγκαταλείπει το ποδόσφαιρο για κάτι άλλο, δυο πρόεδροι μαλώναν μέσω των κύκλων τους για μια ιστορία που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει. Θα ήταν σεφερλειακό, αν δεν ήταν θλιβερό.