Παναθηναϊκός AKTOR 2026: «The French Connection»

Οι παλαιότεροι(ες) ήδη θα χαμογελάτε σκεπτόμενοι τη ...γαλλική διασύνδεση του φετινού Παναθηναϊκού με την εμβληματική ταινία που ανέβασε επίπεδο τον Τζιν Χάκμαν και που έχει καταχωρηθεί ως ένα από τα πιο επιδραστικά crime θρίλερ στην ιστορία του κινηματογράφου.

Οι νεότεροι(ες), πάλι, ίσως αγνοείτε τον Χάκμαν και τον iconic πρωταγωνιστή Τζίμι “Ποπάι” Ντόιλ, αυτής της ανεπανάληπτης αστυνομικής περιπέτειας, αλλά σίγουρα έχετε “πιάσει” το υπονοούμενο του κοινού τίτλου ταινίας και άρθρου.

Απόλυτα λογικό, πάντως, καθώς η φετινή καλοκαιρινή πραγματικότητα της παρουσίας —πλέον— των τεσσάρων Γάλλων διεθνών στο φετινό ρόστερ της ομάδας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, έχει γίνει —αναμενόμενα— talk of the town στα μπασκετικά δρώμενα.

Και οφείλω, στο σημείο αυτό, να ομολογήσω πως ο τίτλος αυτής της αριστουργηματικής κινηματογραφικής παραγωγής των 70’s, που άλλαξε για πάντα τον τρόπο προσέγγισης και δημιουργίας μιας αστυνομικής ταινίας (από το ντοκυμαντερίστικο ύφος ως τις σκηνές καταδίωξης) ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό την ώρα που επικοινωνήθηκε από τον Παναθηναϊκό η οριστικοποίηση της μεταγραφής (και) του Σιλβέν Φρανσίσκο.

Το μεταγραφικό blitz του Παναθηναϊκού και ο γαλλικός “παράγοντας”

Στη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού ο Παναθηναϊκός λειτούργησε αστραπιαία, στοχευμένα και —όπως φάνηκε— αποτελεσματικά, καθώς όλες οι επιλογές του ήταν από το υψηλότερο “ράφι” της αγοράς και η καθεμιά από αυτές θα μπορούσε να αποτελεί, κάλλιστα, είδηση.

Σε αυτή την περίπτωση, όμως, οι ειδήσεις ήταν …πέντε. Πέντε, δηλαδή, διαφορετικές περιπτώσεις παικτών υψηλού αγωνιστικού διαμετρήματος, με μεταγραφική ιστορία διαφορετικής προσέγγισης και δυσκολίας, με τον καθένα να αποτελεί διαφορετικό κομμάτι στο αγωνιστικό παζλ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Μια ομάδα, όμως, δε στηρίζεται μόνο στα διαφορετικά και ετερόκλητα χαρακτηριστικά τα οποία καλείται ο προπονητής να συνθέσει και να εναρμονίσει.

Στηρίζεται και σε κάποια κοινά στοιχεία και αρχές που μπορούν να συντομεύσουν τη διαδικασία προσαρμογής και εξέλιξης και να αποτελέσουν κάποιες από τις σταθερές του νέου αγωνιστικού και εξωαγωνιστικού οικοδομήματος του Οργανισμού.

Κι εδώ ακριβώς αρχίζει η συζήτηση για τον φετινό γαλλικό “παράγοντα” του Παναθηναϊκού.

Και καλοί παίκτες, και …Γάλλοι

Εννοείται πως και τα πέντε καλοκαιρινά αποκτήματα επιλέχθηκαν γιατί —πολύ απλά— πληρούν τα κριτήρια που έθεσαν για την επερχόμενη περίοδο ο Ομπράντοβιτς και η ομάδα.

Το γεγονός, όμως, πως τρεις από αυτούς τους παίκτες είναι Γάλλοι —και μάλιστα, συμπαίκτες στους “Bleus”— είναι ασφαλώς αξιοσημείωτο. Πόσο μάλλον αν βάλουμε στην εξίσωση και τον —επίσης διεθνή— Ματίας Λεσόρ, που βρίσκεται στον Παναθηναϊκό από το 2023, οπότε η γαλλική τετραμελής παροικία αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον.

Αφού σημειώσουμε πως ο Μπόνγκα είναι Γερμανός και ο Μπάντιο Σενεγαλέζος, αναφερόμενοι στις άλλες δύο μεταγραφές, να βάλουμε στη …συζήτηση δύο ακόμη δεδομένα.

Ας θυμηθούμε τις περσινές πορείες του Παναθηναϊκού και της Παρτίζαν (και τα ζητήματα τα οποία προέκυψαν) και ας εντάξουμε στο σκεπτικό μας κάποια βασικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου μπάσκετ.

Και αν η δεύτερη απάντηση θα πρέπει να περιλαμβάνει την ταχυδύναμη και το two way παιχνίδι, η πρώτη —σε μια κομψή εκδοχή της— θα πρέπει να έχει ως άξονα τη γνώση και την αποδοχή της ευρωπαϊκής πραγματικότητας και κουλτούρας του σπορ.

Τα γαλλικά “κλειδιά” και η μπασκετική εξίσωση

Ματίας Λεσόρ, Γκερσόν Γιαμπουσέλε, Μουσταφά Φαλ, Σιλβέν Φρανσίσκο. Δεν πρόκειται περί αριθμητικής σύμπτωσης.

Δεν είναι τέσσερις (τρεις συν ο “παλιός” στην ομάδα Λεσόρ) ξένοι παίκτες που πρέπει να προσαρμοστούν στο ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού, στις συνθήκες και την πραγματικότητα του σπορ, στην ομαλή ενσωμάτωση στον Οργανισμό.

Είναι ευρωπαίοι, μεγαλωμένοι στα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα του μπάσκετ της FIBA. Γνωρίζουν και σέβονται πρόσωπα, κανόνες και κώδικες του ευρωπαϊκού μπάσκετ, καταλαβαίνουν τι διακυβεύεται σε κάθε παιχνίδι ενώ ενστερνίζονται και τη διαφορά της ομαδικής προσπάθειας και του αποτελέσματος, σε σχέση με το κυνήγι των ατομικών στατιστικών.

Και επιπλέον…

Το γαλλικό μπάσκετ —αλλά και οι συγκεκριμένοι παίκτες— χαρακτηρίζεται από αθλητικότητα και υψηλό ρυθμό, κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες τις εποχής, με όλα τα πλεονεκτήματα που απορρέουν από τις αρχές με τις οποίες μεγαλώνουν μπασκετικά οι τελευταίες γενιές των Γάλλων παικτών. Με έμφαση στα ατομικά χαρακτηριστικά και την ταχυδύναμη. Κάτι που αποδεικνύεται και από τις ανανεούμενες φουρνιές τους στο NBA.

Η αργκό των προαστίων και οι “cailleras” του Ματίας Λεσόρ

Στις 10 Αυγούστου του 2024, “ανεβαίνει” στο επίσημο site των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ, ενόψει του τελικού στο μπάσκετ των ανδρών, ανάμεσα στη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Μετά τις δυσκολίες της φάσης των ομίλων για τους ”Bleus”, το κλίμα στην ομάδα και τα αποτελέσματα αλλάζουν, με κύριους εκφραστές τους Γιαμπουσέλε και Λεσόρ, στους οποίους δίνεται και δημοσιογραφικά ο λόγος.

Η αντίστροφη μέτρηση για το τζάμπολ του τελικού του χρυσού μεταλλίου είχε αρχίσει και ο Λεσόρ κατέληξε στα εξής: “…δεν φοβόμαστε κανέναν. Είμαστε παιδιά του δρόμου και μπαίνουμε στο γήπεδο με το μαχαίρι στα δόντια…”, σε μια ελεύθερη μετάφραση της λέξης cailleras. Μια πολύ ιδιαίτερη λέξη της γαλλικής αργκό των προαστίων, με τις ρίζες της στο verlan, τη χαρακτηριστική γλωσσική μορφή που έχει συνδεθεί με τα banlieues.

Ο Λεσόρ έφτασε μικρός στην ηπειρωτική Γαλλία από τη μακρινή Μαρτινίκα, ο Φαλ γαλουχήθηκε στις συνθήκες των ανατολικών προαστίων, με γονείς μετανάστες από τη Σενεγάλη.

Ο Γιαμπουσέλε μεγάλωσε στα grands ensembles του βιομηχανικού Ντρε, “γαλβανισμένος” από την προπόνηση της πυγμαχίας που έκανε με το μετανάστη, από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, πατέρα του.

Και ο Φρανσίσκο, επιβίωσε μπασκετικά στα τσιμεντένια γηπεδάκια του “93” (Μποντί) πριν αφήσει πίσω τους γονείς του (μετανάστες από την Ανγκόλα) για τα high schools των ΗΠΑ.

Αυτοί οι παίκτες, δεν έχουν μοναδικά κοινά στοιχεία το μπάσκετ και τις γαλλικές εθνικές ομάδες. Αυτά, συνεχίζουν να αποτελούν τον προσωπικό τους …ανελκυστήρα και τη διέξοδο προς τα πάνω.

Οι διαφορετικές, αλλά σε αρκετά σημεία κοινές, διαδρομές τους, οι ρίζες και η καταγωγή τους, τα παιδικά χρόνια και τα προάστια ή η υπερπόντια Γαλλία, η αργκό και η γαλλική ραπ αλλά —πρωτίστως— η ανάγκη για διεκδίκηση, εξέλιξη και πρόοδο, σφυρηλάτησαν τον τρόπο σκέψης και δουλειάς τους και τους οδήγησαν στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Πλέον, για πρώτη φορά μετά την κοινή πορεία τους στους “Bleus” της εθνικής Γαλλίας, το κοινό χρώμα της φανέλας τους θα είναι το πράσινο.