Όταν παίρνω φόρα, φόρα… κατηφόρα

Οι ήττες είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα. Και οι εκπλήξεις. Άλλωστε άπαντες θα πρέπει να αντιληφθούμε πως σε έναν αγώνα μπάσκετ δεν παίζει μόνο μία ομάδα. Η δική μας. Παίζει και ένας αντίπαλος. Που πάντα προσπαθεί για το καλύτερο. Ακόμα και αν είναι χαμηλότερου επιπέδου. Και κάποιες φορές μπορεί να κάνει τη διαφορά, μπορεί να κάνει την έκπληξη και να κερδίσει.

Όπως έγινε στους αγώνες της Εθνικής μας κόντρα σε Ρουμανία και Πορτογαλία. Η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη παρουσιάστηκε κατώτερη των περιστάσεων, παρουσιάστηκε… λειψή, παρουσιάστηκε ανέτοιμη πνευματικά και αγωνιστικά και παρουσιάστηκε παντελώς… απροστάτευτη. Αποτελέσμα του σκηνικού αυτού ήταν το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα να γνωρίσει δύο σκληρές ήττες και να βάλει σε πολύ δύσκολη θέση τον εαυτό της αναφορικά με την πρόκριση στο Μουντομπάσκετ του 2027.

Όμως αυτό ίσως και να μην πρέπει να μας εκπλήσσει. Ίσως οι εποχές που η Εθνική μας επιτρεπόταν να χάσει από τη Ρουμανία και την Πορτογαλία μόνο στο ποδόσφαιρο να έχουν περάσει. Και αυτό γιατί η Εθνική ομάδα παρουσιάζει έντονα σημάδια… παραίτησης. Για να μην πούμε κάτι πιο σκληρό. Και φυσικά αυτό δεν έχει να κάνει με τις ήττες. Έχει να κάνει με την εικόνα. Και δεν έχει να κάνει μόνο με τους παίκτες. Έχει να κάνει με την Ομοσπονδία και τον προπονητή. Ο Βαγγέλης Λιόλιος και ο Βασίλης Σπανούλης, για διαφορετικούς λόγους και οι δύο, είναι οι άνθρωποι που φέρουν ακέραιη την ευθύνη για την τραγική εικόνα της Εθνικής.

Δεν είναι δυνατόν μετά το τέλος του αγώνα με τη Πορτογαλία και την ήττα σοκ, να βγαίνει ο Ομοσπονδιακός τεχνικός στη συνέντευξη Τύπου, σε έξαλλη κατάσταση και να λέει ότι από το επόμενο παράθυρο θα είναι όλοι στην ομάδα. Γιατί να μην ήταν από αυτό το… παράθυρο; Γιατί όλοι οι αστέρες αγωνίζονται με τις Εθνικές τους ομάδες και εμείς είχαμε τόσες απουσίες (και φυσικά δεν αναφερόμαστε στα παιδιά που έχουν προβλήματα τραυματισμών); Γιατί ο Τόμας Ουόκαπ κάνει… βόλτες ανά την Υφήλιο χρησιμοποιώντας το διαβατήριο που του δόθηκε για να παίζει με την Εθνική ομάδα; Γιατί ο Βασίλης Σπανούλης δεν καλεί τον παίκτη του Ολυμπιακού στην Εθνική; Η μήπως τον καλεί και ο ίδιος αρνείται να πάει; Τουλάχιστον, για να τα λέμε όλα ο Σπανούλης βγήκε και ανέλαβε τις ευθύνες του. Τις αναγνώρισε και τις πήρε πάνω του. Δεν κρύφτηκε.Όπως κάνει ο Βαγγέλης Λιόλιος.

Όμως δεν είναι μόνο ο Σπανούλης, δεν είναι μόνο το αγωνιστικό κομμάτι. Είναι και το διοικητικό. Γιατί πάντα και παντού όταν κάτι δεν πάει καλά, το ψάρι… βρωμάει από το κεφάλι. Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση της Εθνικής που είναι ο Βαγγέλης Λιόλιος; Που είναι ο άνθρωπος που ηγείται του ελληνικού μπάσκετ και το έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση από την ημέρα που το πήρε στα χέρια του; θα εμφανιστεί να δώσει απαντήσεις ή κρύβεται; Η ασχολείται με προσωπικά του θέματα και έχει αφήσει το μπάσκετ στην τύχη του; Είναι αδιανόητο, είναι ανεπίτρεπτο, είναι... προσβλητικό να παίζεις εντός έδρας με την Πορτογαλία και τρεις τυχάρπαστοι διαιτητές να σε κάνουν ότι θέλουν. Δεν αξίζει αυτό στο ελληνικό μπάσκετ. Και φυσικά αυτό δεν έχει να κάνει με το τελικό αποτέλεσμα (που δεν κρίθηκε σε καμία περίπτωση από τη διαιτησία, αλλά παρά μόνο από την εξαιρετική εμφάνιση των Πορτογάλων), αλλά έχει να κάνει με το χαμένο κύρος, τη χαμένη αίγλη και την χαμένη.. δύναμη του ελληνικού μπάσκετ.

Ότι και να συμβαίνει το μόνο σίγουρο είναι ότι η κατάσταση αυτή δε μπορεί να συνεχιστεί. Θα πρέπει επιτέλους να βρεθούν λύσεις και να δοθούν απαντήσεις. Δε γίνεται να είμαστε προ των πυλών ενός ελληνικού πρωταθλήματος που έχει όλα τα εχέγγυα για να είναι το καλύτερο στην Ευρώπη, με κορυφαίους προπονητές και παίκτες και την ίδια ώρα το ελληνικό μπάσκετ να βρίσκεται στα… χειρότερα του εξαιτίας ενός ανθρώπου ο οποίος για να πάρει στα χέρια του την προεδρία έταξε λαγούς με πετραχήλια και τελικά όχι μόνο δεν κατάφερε να κάνει τίποτα απ όσα είχε υποσχεθεί, αλλά να κινδυνεύει πλέον με… καθαίρεση.