Το προπονητικό stardom στη νέα «έκδοση» του ελληνικού μπάσκετ

Ας το παραδεχτούμε.

Στο προοίμιο της επόμενης σεζόν του ελληνικού μπάσκετ, στις εγχώριες και διεθνείς υποχρεώσεις των ομάδων του, έχει προστεθεί μια ευχάριστη και αναπόφευκτη πλέον διαπίστωση. Η παραμονή αλλά και η έλευση ελίτ και —γιατί όχι— σταρ προπονητών στα καθ’ ημάς του αγαπημένου μας σπορ, τους τοποθετεί αυτοδικαίως στη μαρκίζα της ελληνικής καλαθοσφαίρισης μαζί, φυσικά, με τους παίκτες-πρωταγωνιστές εντός των γραμμών του γηπέδου.

Ο “Zoc”, ο “Coach B”, ο “V-Span”, ο “Sale” και ο “Il Professore” παρεπιδημούν (παρέμειναν, επανέκαμψαν ή ήρθαν) μαζί πλέον στο ελληνικό μπάσκετ και —με τη νέα τάξη πραγμάτων, στη δίνη της οποίας περιστρέφεται πια το σπορ— προσδίδουν πρόσθετη αίγλη, μπασκετικές ιδέες, αγωνιστική ίντριγκα και επιπλέον ανταγωνισμό, την ώρα που περισσότερες ειδήσεις, δηλώσεις και εικόνες από την άκρη του πάγκου —και όχι μόνο— προστίθενται στην ημερήσια διάταξη του μπασκετικού μας ενδιαφέροντος.

NBA και “Players Empowerment”

Από το Μάιο του 2015, στην post season και τους τελικούς του NBA (Κλίβελαντ-Γκόλντεν Στέιτ) και με αφορμή το επεισόδιο Λεμπρόν Τζέιμς - Ντέιβιντ Μπλατ σε ένα τάιμ άουτ, η φράση “players empowerment” αποτύπωσε σε απ’ ευθείας τηλεοπτική μετάδοση, “άκομψα” και εντονότερα από ποτέ, μια διογκούμενη κατάσταση και μια δυναμική στη σχέση star franchise players / προπονητών στο οικοσύστημα του πιο ισχυρού πρωταθλήματος μπάσκετ του πλανήτη, σε ένα μπρα-ντε-φερ …μπασκετικής εξουσίας που, πάντως, είχε ξεκινήσει δεκαετίες νωρίτερα.

Μετά την αποχώρηση του θρυλικού Πόποβιτς, οι περιπτώσεις του Κερ ή του Σπόλστρα —μεταξύ ελάχιστων άλλων— απλώς αποτελούν νησίδες στον ωκεανό σε μια πραγματικότητα όπου ο προπονητής —ανεξαρτήτως των γνώσεών του και κάποιες φορές των επιτυχιών του— δεν αποτελεί πια τον πυλώνα και το σημείο αναφοράς του κάθε franchise στο NBA αλλά τον —σημαντικό βέβαια— “διαχειριστή” του.

“Παραδοσιακά” και …ευρωπαϊκά, κουμανταδόροι

Αυτά …δυτικά.

Ανατολικά, στον αντίποδα του ελίτ μπασκετικού κόσμου, στα ευρωπαϊκά παρκέ (και glass floor, βεβαίως) μπορεί να μην υφίσταται πια στην εποχή μας η απολυταρχία του προπονητικού αλάθητου, αλλά, προς το παρόν, και οι προπονητές παραμένουν —ως επί το πλείστον— οι βασικοί κουμανταδόροι των ομάδων και οι παίκτες-σταρ έχουν αποφύγει ως τώρα το όποιο “ρεσάλτο” προς την εξουσία.

Σας προλαβαίνω· Αυτό που έγινε στην Παρτίζαν, από δύο-τρεις πρόθυμους άτακτους, ήταν μια (υπο)εξαίρεση με υποβοήθηση εκτός των γραμμών του γηπέδου και ζημιάρικα αποτελέσματα.

Κι εδώ ακριβώς φτάνουμε στην ουσία του τίτλου μας σε αυτό το opinion piece που πάντως απέχει από το να είναι ένα hot take του ελληνικού μπάσκετ.

Βλέπετε, από την εποχή του Ματθαίου, του Μουρούζη και του Πεταλίδη ως τις επόμενες γενιές του Ιωαννίδη ή του Πολίτη και στην τελευταία εικοσαετία του Ομπράντοβιτς, του Ίβκοβιτς, του Σάκοτα, του Μπαρτζώκα και του Αταμάν, το αγαπημένο μας “εθνικό” σπορ είχε “παραδοσιακά” στην πρώτη γραμμή της δημοφιλίας και της αναφοράς —και— τους καθοδηγητές των πάγκων.

Πρωταγωνιστές …εκ του ασφαλούς

Καλοκαίρι 2026, λοιπόν, και το σκηνικό της νέας τάξης πραγμάτων του ελληνικού μπάσκετ ξαναστήνεται και μας …ξανασυστήνεται με “μαέστρους”, “σκηνοθέτες” και …αρχιτέκτονες των μπασκετικών μας ομάδων προπονητές που εκ προοιμίου —αλλά και εκ του ασφαλούς— θεωρούμε πως θα πρωταγωνιστήσουν και θα μας απασχολήσουν.

Αυτό είναι ένα στοίχημα που δεν χάνεται, ή, για να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον μπασκετικό εαυτό μας και το hype που έχει ήδη δημιουργηθεί, δεν τίθεται καν θέμα στοιχήματος, αφού η σκόνη που έχει σηκωθεί φέτος από τις ανακοινώσεις των Οργανισμών για ελεύσεις, παραμονές και ανανεώσεις των προπονητών έχει επισκιάσει κάθε απόκτηση παίκτη μέχρι στιγμής.

Ποιος, που, τι

Ο Παναθηναϊκός επέλεξε την επιστροφή του “μύθου” Ζέλικο Ομπράντοβιτς για να επανέλθει στις ράγες των υψηλών του απαιτήσεων, δεκατέσσερα χρόνια μετά το φινάλε της κορυφαίας εποχής του.

Ο Ολυμπιακός αποφάσισε να διατηρήσει το φετινό του μομέντουμ, μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας και του ελληνικού πρωταθλήματος, ανανεώνοντας τη συνεργασία του με τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Ο Άρης ευθυγραμμίστηκε με τον Βασίλη Σπανούλη για να ηγηθεί του νέου φιλόδοξου προγράμματος και σχεδίου για επάνοδο στο κορυφαίο επίπεδο, κάτι ανάλογο με αυτό που έχει ήδη κάνει και ο ΠΑΟΚ με τη συμφωνία συνεργασίας με τον —επίσης υψηλών προδιαγραφών προπονητή— Αντρέα Τρινκιέρι, ενώ η ΑΕΚ παρέτεινε τη συνεργασία της με τον εμβληματικό —και— για τον Οργανισμό Ντράγκαν Σάκοτα, μετά από μια χρονιά υψηλών “στάνταρ” και ωραίου μπάσκετ.

Υστερόγραφο

Θα ήταν ατελές και άδικο να μην επισημανθεί το γεγονός της παρουσίας και άλλων ικανότατων προπονητών στους πάγκους για την καθοδήγηση των υπόλοιπων ομάδων της κορυφαίας επαγγελματικής κατηγορίας του ελληνικού μπάσκετ.

Άλλωστε, το ελληνικό μπάσκετ έχει ταυτότητα και επιτυχίες. Αποτελεί εκκολαπτήριο δημιουργίας και εφαλτήριο ανέλιξης μπασκετμπολιστών, ενώ —διαχρονικά και δικαίως— υπολογίζεται ως ένα αξιόπιστο crash test επιβίωσης και δυναμικής στο ευρωπαϊκό οικοσύστημα του σπορ.