Το τέλος της μπασκετικής “λογικής” και τα… σετ στο τένις

Κάθε τίτλος πρέπει να επιβεβαιώνεται από το κείμενο που ακολουθεί και αυτό τον δημοσιογραφικό κανόνα θα ακολουθήσουμε και εμείς, αφού όμως πρώτα συμφωνήσουμε σε κάποια δεδομένα.

Να συμφωνήσουμε, λοιπόν, πως ο δεύτερος αγώνας των φετινών πλέι-οφ της Ευρωλίγκας ανάμεσα στη Βαλένθια και τον Παναθηναϊκό AKTOR έχει ήδη περάσει στο “Πάνθεον" των μεγάλων και ιστορικών στιγμών της διοργάνωσης, πως ήταν από αυτές τις μπασκετικές ραψωδίες που δημιουργούν νέους aficionados στο σπορ, πως ήταν από αυτές τις αθλητικές …σκυλομαχίες που η αξία του χαμένου προσδίδει επιπλέον μέγεθος στο νικητή. Να συμφωνήσουμε πως η άμυνα - και στο μπάσκετ - είναι για τους ελίτ παίκτες μια - και προσωπική - απόφαση αλλά και μια πνευματική άσκηση (βλέπε τον πρώτο αγώνα του Παναθηναϊκού την Τρίτη και τους 67 πόντους παθητικό απέναντι στην κορυφαία επίθεση της Ευρωλίγκας σε εντός έδρας παιχνίδι της).

Να συμφωνήσουμε πως "μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις" (βλέπε τη δήλωση του Μοντέρο πριν από τους αγώνες, αν και η αλήθεια είναι πως δεν αποδόθηκε ακριβώς το νόημα της φράσης του. Πάντως, μια χαρά λειτούργησε ως έξτρα κίνητρο για παίκτες σε αυτό το επίπεδο). Σε αυτή τη ...συμφωνία μας να εντάξουμε και τους σπεύδοντες να σχολιάσουν και τα ταξίδια του NHD στα ρεπό του. Να συμφωνήσουμε πως η προσαρμογή στις συνθήκες και τις απαιτήσεις της στιγμής οδηγούν είτε στην επιβίωση και τη νίκη είτε στην εξάλειψη και την ήττα (βλέπε ως αρνητικό παράδειγμα την εξαφάνιση των ...δεινοσαύρων από τη γη και ως θετικό την επικράτηση του Παναθηναϊκού τόσο στους 68 όσο και στους 107 πόντους).

Να συμφωνήσουμε πως το ειδικό βάρος της φανέλας στον αθλητισμό, σε αυτή την περίοδο της σεζόν, παίζει πάντα το ρόλο του (βλέπε Ρεάλ Μαδρίτης στο Champions League, Παναθηναϊκό στη σειρά - ως τώρα - με την Βαλένθια. "Been there done that”). Να συμφωνήσουμε πως ο τρόπος χρήσης της τεχνολογίας είναι αυτός που την κάνει “καλή" ή “κακή”"(βλέπε τη βιντεοκλήση του αρχηγού Κώστα Σλούκα στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού στη "Ροτζ Αρένα” λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου αγώνα των PO. Να συμφωνήσουμε, τέλος, πως η κλασική μουσική ταιριάζει μοναδικά με το μπάσκετ και τις μικρές ή μεγάλες του στιγμές (βλέπε την ατομική προθέρμανση του NHD πριν από κάθε αγώνα αλλά και το μουσικό κομμάτι με το οποίο συνόδευσε η Ευρωλίγκα στο ποστάρισμά της στο Instagram το καλάθι του, μετά το δεύτερο αγώνα των PO). Πάμε τώρα να θυμηθούμε κάποια “βολικά" ή “άβολα" δεδομένα.

Η χρονιά είχε ξεκινήσει όταν στον Παναθηναϊκό έμαθαν ότι ο Ματίας Λεσόρ όχι μόνο δεν θα επέστρεφε στις αγωνιστικές υποχρεώσεις αλλά ότι θα έπρεπε να υποβληθεί σε μία νέα χειρουργική επέμβαση και να απουσιάσει εκ νέου για ένα σημαντικό διάστημα. Ο Γάλλος σέντερ από τη Μαρτινίκα δεν είχε πατήσει καλά καλά το glass floor όταν αποχώρησαν από την ομάδα ο Χολμς και ο Γιούρτσεβεν.

Με το …ντεμαράζ των τελευταίων αγωνιστικών (6-2) ο Παναθηναϊκός τερμάτισε στην έβδομη θέση την κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας, υποβλήθηκε στη διαδικασία των play-in, έχασε το αβαντάζ έδρας για τα PO και οδηγήθηκε …συστημένος στη δεύτερη της βαθμολογίας Βαλένθια που τον είχε 2-0 από τη regular season. Σε όλα αυτά μπορείτε να προσθέσετε την πορεία στο ελληνικό πρωτάθλημα με τις πέντε ήττες (δύο από τον Ολυμπιακό - εντός και εκτός έδρας - και ακόμα τρεις από Άρη, Ηρακλή και Κολοσσό). Όμως, το κερασάκι στην τούρτα τον "άβολων" δεδομένων της χρονιάς ήταν ο τραυματισμός του αρχηγού Κώστα Σλούκα ακριβώς την ημέρα που η ομάδα θα πετούσε για τη Βαλένθια και για τον πρώτο αγώνα των PO.

Μια απουσία με άμεσο και σημειολογικό αντίκτυπο αγωνιστικά και ψυχολογικά, σε χρονικό σημείο που έκανε την αντιμετώπισή της άσκηση υψηλότατης δυσκολίας. Την ίδια ώρα η Βαλένθια είχε καταλάβει εμφατικά τη δεύτερη θέση της κανονικής περιόδου έχοντας εκτός και εντός έδρας νίκες επί του Παναθηναϊκού, ήταν η φετινή αποκάλυψη της Euroleague παίζοντας ένα εντυπωσιακό, καινοτόμο, γρήγορο και αποτελεσματικό μπάσκετ, ένας διαφορετικός τρόπος παιχνιδιού που παρουσίασε στην κανονική περίοδο, με τέμπο και προσέγγιση που είχε σχεδιάσει και εφαρμόσει ο προπονητής της χρονιάς Πέδρο Μαρτίνεθ και που δεν ταίριαζε και δεν βόλευε– θεωρητικά πάντα – τον Παναθηναϊκό.

Σε όλα αυτά μπορείτε να προσθέσετε την αυξανόμενη πίεση προς την ομάδα με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό της διοργάνωσης αλλά και την πίεση λόγω της διεξαγωγής του φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας στο T-Center. Και κάπως έτσι φτάσαμε στους δύο αγώνες της εβδομάδας για τα πλέι οφ στην “Ροτζ Αρένα", εκεί όπου η μπασκετική “λογική" οδηγούσε σε κάποια - αυθαίρετα όπως αποδείχτηκε – συμπεράσματα. Κόντρα σε όλα αυτά ο Παναθηναϊκός AKTOR προσαρμόστηκε σε ό,τι βρήκε μπροστά του ή ο ίδιος δημιούργησε, ανταπεξήλθε σε υψηλό σκορ, σε χαμηλό σκορ, σε σκληρό παιχνίδι, σε λίγες κατοχές και σε πολλές κατοχές, σε χαμηλή ευστοχία ή σε υψηλή ευστοχία, στο θόρυβο και την πίεση μιας γεμάτης εκτός έδρας αρένας αλλά και στην ψυχολογική φόρτιση των προβληματικών δεδομένων και των υψηλών προσδοκιών της χρονιάς. Βρήκε διαφορετικούς πρωταγωνιστές σε κάθε αγώνα και κάθε κατάσταση, θυμήθηκε τον προ διετίας two way πρωταθλητή εαυτό του, το “εμείς” άφησε γνήσια το “εγώ” στα αποδυτήρια και με αυτούς και άλλους τρόπους, που εμείς είδαμε κάποιους από αυτούς και που ο Αταμάν με τους συνεργάτες του σχεδίασαν και εφάρμοσαν, φτάσαμε στο εκτός έδρας 0-2.

Και πάμε τώρα στα …σετ και το τένις. Όπως στο τένις, λοιπόν, κανείς δεν κέρδισε αγώνα κατακτώντας ένα ή δύο σετ, ανάλογα με τη διοργάνωση, έτσι και στα PO της Ευρωλίγκας αυτό που τελικά μετράει είναι το τρίτο και τελευταίο νικηφόρο ...σετ, δηλαδή ο τρίτος νικηφόρος αγώνας κάθε σειράς για μια ομάδα, αυτός που θα την στείλει στο πολυπόθητο Final Four της χρονιάς. Και μια και ο λόγος για τη φετινή, τελική φάση της διοργάνωσης. Κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα που μπορεί να είναι τόσο υπέροχο όσο και …τρομακτικό.

ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, το μουσικό κομμάτι που ακούγεται στο buzzer beater του Νάιτζελ Χέις Ντέιβις στο post της Euroleague, είναι το “Nocturne (νυχτερινό) in E-flat Major, Op.9, No 2” του Frederic Chopin. Πως το λέει ο Στεφ Κάρι; “Night-Night!”.