Μαζί με τον Μόντριτς, κλείνει μια ολόκληρη εποχή

Για κάθε φίλαθλο, ποδοσφαιρικό και μη, υπάρχει μια πολύ άβολη στιγμή. Εκείνη που, ενώ το παιχνίδι έχει μόλις τελειώσει, συνειδητοποιεί ότι πιθανότατα δεν είδε απλώς άλλο ένα μεγάλο ματς, αλλά ένα Last Dance. Ή αλλιώς την τελευταία παράσταση του θρύλου, Λούκα Μόντριτς, στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή.

Αυτό το συναίσθημα άφησε πίσω του το Πορτογαλία - Κροατία 2-1. Για τους Πορτογάλους ήταν μια μεγάλη πρόκριση, για τον Μόντριτς, όμως, ίσως να ήταν το τελευταίο του παιχνίδι σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Μια σκέψη που κανείς δεν ήθελε να κάνει όσο κυλούσαν τα λεπτά, αλλά δύσκολα μπορεί να αποφύγει μετά το τελευταίο σφύριγμα.

Γιατί με τον Μόντριτς δεν αποχαιρετάς απλώς έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή. Αποχαιρετάς έναν ολόκληρο τρόπο να παίζεται το παιχνίδι.

Τα κατορθώματά του είναι ήδη κομμάτι της ιστορίας. Από τη Χρυσή Μπάλα, τους αμέτρητους τίτλους με τη Ρεάλ Μαδρίτης, την Κροατία που έφτασε μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ το 2018 και παρέμεινε ανάμεσα στις κορυφαίες δυνάμεις του κόσμου έχοντας εκείνον ως σημείο αναφοράς. Πραγματικά η λίστα των επιτευγμάτων του είναι ατελείωτη.

Τι είναι όμως που κάνει την ιστορία του ακόμα πιο ξεχωριστή;

Ο Λούκα Μόντριτς έφτασε να είναι 40 ετών και να αγωνίζεται μέχρι το τέλος. Όχι επειδή το όνομά του επιβάλλει σεβασμό, ούτε γιατί οι προπονητές ήθελαν να του χαρίσουν ένα συγκινητικό αντίο, αλλά γιατί όσο και αν περνούσαν τα χρόνια, δεν σταμάτησε ποτέ να είναι απαραίτητος.

Βασικός. Ηγέτης. Το μυαλό της ομάδας. Ο άνθρωπος που ζητούσε την μπάλα όταν όλοι οι υπόλοιποι την απέφευγαν. Και υπάρχει μεγαλύτερο παράσημο από αυτό;

Στο κορυφαίο επίπεδο, τα 40 χρόνια δεν συγχωρούν. Το σώμα προδίδει, οι αντοχές μειώνονται, οι νεότεροι έρχονται με ορμή. Οι περισσότεροι θρύλοι αποχαιρετούν πολύ νωρίτερα, όσοι αντέχουν λίγο περισσότερο, συνήθως περιορίζονται σε έναν συμβολικό ρόλο. Ο Μόντριτς δεν δέχθηκε ποτέ να γίνει η σκιά του εαυτού του.

Και αυτήτη στιγμή - μάλλον- ετοιμάζεται να φύγει όπως έζησε ολόκληρη την καριέρα του. Με το κεφάλι ψηλά και την μπάλα στα πόδια.

Ίσως γι' αυτό η εικόνα του να αγκαλιάζει τον Κριστιάνο Ρονάλντο μετά το τελευταίο σφύριγμα να είχε κάτι το σχεδόν ποιητικό. Δύο ποδοσφαιριστές που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, δύο 40άρηδες που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα ότι κάποια παιχνίδια δεν είναι απλώς νοκ άουτ, αλλά σημαίνουν ένα μεγάλο «αντίο». Αμφότεροι έπαιξαν για δώσουν μία ακόμα παράσταση στο κορυφαίο επίπεδο ποδοσφαίρου.

Κι αν αυτό ήταν πράγματι το τελευταίο παιχνίδι του Λούκα Μόντριτς σε Μουντιάλ, τότε αξίζει να το θυμόμαστε. Όχι απλώς γιατί το «αντίο» έγινε κόντρα στον Κριστιάνο Ρονάλντο, κυρίως όμως γιατί αυτό το τελευταίο κεφάλαιο απέδειξε ότι η πραγματική κλάση δεν γερνά. Απλώς, κάποια στιγμή, αποχωρεί, αφήνοντας το παιχνίδι λίγο πιο φτωχό από ό,τι το βρήκε.

Και αυτή τη μορφή του Μόντριτς σίγουρα έχουμε ανάγκη να τη βλέπουμε στο ποδόσφαιρο.