Τσίμπα με. Σοβαρά, δεν πίστευα ποτέ ότι γίνονται θαύματα στον κόσμο. Κάποτε ένας καθηγητής μου είχε γυρίσει και μου είχε πει με ύφος ανθρώπου που έχει δει πράγματα στη ζωή πως «Όχι, θαύματα μπορούν να συμβούν. Εδώ ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε Πρωθυπουργός της Ελλάδας». Τότε γέλασα. Το πήρα για politically incorrect καφενειακή ατάκα, από αυτές που πετάς για να περάσει η ώρα.
Μετά όμως από αυτό που έκαναν οι New York Knicks εδώ και λίγες ώρες, είμαι έτοιμος να πιστέψω ότι όλα είναι πιθανά. Όχι, δεν πήραν ακόμα το δαχτυλίδι, ούτε και ανέβηκαν στην κορυφή του NBA. Προκρίθηκαν απλώς στους Τελικούς για πρώτη φορά μετά το 1999. Μόνο που όποιος ξέρει πραγματικά τι είναι οι Knicks, καταλαβαίνει ότι αυτό από μόνο του μοιάζει με βιβλικό θαύμα.
Μιλάμε για την πιο πονεμένη ομάδα του NBA. Για ένα franchise που εδώ και δεκαετίες λειτουργεί σαν emotional rollercoaster χωρίς ζώνη ασφαλείας. Για μια ομάδα που έχει γίνει meme, κατάρα, ανέκδοτο και ψυχολογικό πείραμα ταυτόχρονα. Οι Knicks είναι οι φίλοι σου που κάθε καλοκαίρι λένε «φέτος αλλάζω ζωή» και τρεις μέρες μετά τους πετυχαίνεις πάλι 4 το πρωί να τρώνε βρώμικο στην Times Square, έχοντας γίνει «πίτα» σε κάποιο παρακμιακό μπαράκι.
Κι όμως, αυτή η ομάδα, η καρδιά του Μεγάλου Μήλου, η πιο βαριά καψούρα των Νεοϋορκέζων, μπήκε αθόρυβα στα playoffs, δεν χαμπάριασε απέναντι σε κανέναν και τώρα βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη στέψη.
Και ξαφνικά η Νέα Υόρκη αποκτά ψυχή
Οι δρόμοι βουίζουν, το Madison Square Garden μοιάζει με πυρηνικό αντιδραστήρα που δουλεύει στο κόκκινο, τα social media έχουν γεμίσει ανθρώπους που συμπεριφέρονται λες και πήραν πίσω χαμένα χρόνια ζωής, μέχρι και ο άλλοτε σταρ τους, Stephon Marbury τραγουδάει συνθήματα των Knicks σε αεροπλάνα.
Ναι, ο χαμός είναι ακόμα μεγαλύτερος από πέρσι, όταν οι Pacers και ο επιπέδου αλητείας clutch Tyrese Haliburton φρόντισαν να χαλάσουν το πάρτι στους Τελικούς της Ανατολής. Φέτος όμως κάτι δείχνει διαφορετικό.
Ο Jalen Brunson παίζει λες και χρωστάει προσωπικές απαντήσεις σε όλο το NBA, ο Karl-Anthony Towns κουβαλάει την ηρεμία ανθρώπου που ξέρει ότι επιτέλους βρίσκεται σε σωστό περιβάλλον, ο O.G. Anunoby κάνει αυτά τα πράγματα που δεν φαίνονται πάντα στη στατιστική αλλά τα νιώθεις στο στομάχι σου όταν βλέπεις μπάσκετ, ενώ ο Josh Hart εξελίσσεται σε τύπο που θα βουτήξει στο παρκέ, στην εξέδρα και πιθανότατα στον ποταμό Hudson αν χρειαστεί.
Με λίγα λόγια, οι Knickerbockers έχουν φινέτσα, τσαμπουκά, χαρακτήρα και κάτι που τους έλειπε για χρόνια: αυτοπεποίθηση.
Το πιο αστείο από όλα; Αν κατακτήσουν και το πρωτάθλημα, θα γίνουν η πρώτη ομάδα στην ιστορία που κάνει το απόλυτο combo -στην ευρωπαϊκή διάλεκτο, νταμπλ- της σύγχρονης εποχής: NBA Cup και δαχτυλίδι την ίδια σεζόν.
Ναι, οι Knicks, η ομάδα που για χρόνια αντιμετώπιζε το σωστό rebuilding σαν άνθρωπος που προσπαθεί να συναρμολογήσει βιβλιοθήκη από τα IKEA χωρίς οδηγίες και μετά αναρωτιέται γιατί του περίσσεψαν βίδες.
Και δεν το λέμε τυχαία αυτό
Σε ένα franchise όπως οι Knicks, όλοι έχουν δικαίωμα στην καχυποψία, μια και διαχρονικά ο οργανισμός έχει υποστεί εντός των τειχών «εγκλήματα».
Το 2010 διέλυσαν σχεδόν τα πάντα περιμένοντας τον LeBron James να ανακοινώσει… Decision προς Νέα Υόρκη. Οι φίλοι των Knicks ζούσαν με την πεποίθηση ότι «δεν γίνεται, εδώ θα έρθει, New York είναι αυτή», για να αποφασίσει τελικά να βρει τους Wade και Bosh στο Miami. Κι όμως, ακόμα και τότε, για μια στιγμή, φάνηκε ότι κάτι πήγαινε να αλλάξει. Αντί για τον LBJ, ήρθε ο Amar’e Stoudemire και μαζί του ένας αέρας ανανέωσης στο Madison Square Garden.
Ενέργεια, star power, μια αίσθηση ότι η ομάδα μπορεί να αναπνεύσει ξανά. Το μόνο που έλειπε ήταν η σωστή πλαισίωσή του για να ανέβει επίπεδο η ομάδα. Και ποια ήταν αυτή; Ο Carmelo Anthony.
Παρεξήγηση να μην υπάρχει. Παικταράς, σκόρερ επιπέδου videogame, από αυτούς που μπορούσαν να βάλουν 40 πόντους φορώντας σχεδόν παντόφλες. Αλλά εκείνοι οι Knicks έμοιαζαν περισσότερο με project προσωπικής προβολής παρά με ομάδα που χτίζει χημεία με αποτέλεσμα το οικοδόμημα να διαλυθεί γρήγορα.
Μην νομίζεις βέβαια ότι οι κακές αποφάσεις σταμάτησαν εκεί. Το 2017 οι Knicks είχαν το Νο. 8 στο Draft και αντί να πάρουν Donovan Mitchel (νo.13), ούτε τον Bam Adebayo (νο.14), τον Jarrett Allen (νο.22) ή τον Derrick White (νο.29) αποφάσισαν να επενδύσουν στον... Frank Ntilikina. Ναι, του Ολυμπιακού.
Κάπου εκεί οι θεοί του μπάσκετ πρέπει να κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και να είπαν «αυτοί δεν σώζονται».
Αλλά να που σώθηκαν
Γιατί φέτος η Νέα Υόρκη δείχνει επιτέλους να έχει πλάνο. Δεν θυμίζει εκείνες τις εποχές που ο Patrick Ewing, o Latrell Sprewell, o Allan Houston και ο Larry Johnson κουβαλούσαν στους ώμους τους μια ολόκληρη πόλη και έφταναν μέχρι τους Τελικούς του 1999 ως απόλυτα αουτσάιντερ από την όγδοη θέση. Αυτή η εκδοχή των Knicks δεν ζει από νοσταλγία, ούτε και στηρίζεται σε old school ρομαντισμούς και VHS αναμνήσεις.
Οι νέοι Knicks έχουν δομή, χαρακτήρα και παίκτες που μοιάζουν να ξέρουν ακριβώς ποιοι είναι και αυτό έχει ξαναδώσει ζωή στη Νέα Υόρκη.
Γιατί όταν οι Knicks είναι καλοί, η πόλη αλλάζει δόνηση. Το καταλαβαίνεις στον τρόπο που μιλάνε οι άνθρωποι στα μπαρ, τα ταξί, στο Twitter, στις ουρές για καφέ. Η Νέα Υόρκη λειτουργεί αλλιώς όταν πιστεύει ότι η ομάδα της μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο.
Κι αν τελικά δεν το πάρουν; Χαλάλι.
Για μια πόλη που έχει περάσει τόσα μπασκετικά ψυχολογικά, μόνο το ότι έφτασε μέχρι εδώ μοιάζει με λύτρωση. Αλλά μεταξύ μας; Έστω για χάρη του Spike Lee που έχει λιώσει περισσότερα court-side χιλιόμετρα κι από επαγγελματία scout, για χάρη του Timothée Chalamet που κυκλοφορεί με Knicks jacket λες και γεννήθηκε στο Bronx και για όλους αυτούς τους τύπους που δεν σταμάτησαν ποτέ να πιστεύουν, ας το φέρουν επιτέλους το ρημάδι στη Νέα Υόρκη.
Και Chalamet αγόρι μου, μπορεί να μην πήρες το Όσκαρ, αλλά αν οι Knicks πάρουν πρωτάθλημα, πίστεψέ με. Δεν θα σε νοιάζει καθόλου.
