Τι θα ρωτούσες τον Τιερί Ανρί αν τον συναντούσες από κοντά;

Αν ζούσαμε στο Λος Άντζελες, όλο και κάπου μπορεί να πετυχαίναμε κάποιον σταρ του Χόλιγουντ ή του ΝΒΑ. Για να έρθουμε λίγο πιο κοντά όμως σε λογική «γηραιάς Αλβιώνας», το ίδιο μπορεί να συνέβαινε αν η βάση της καθημερινότητάς μας ήταν στις καλές περιοχές του Λονδίνου, εκεί όπου συχνάζουν οι μεγαλύτερες φίρμες από το Νησί ή οι ποδοσφαιριστές της Πρέμιερ Λιγκ.

Προσωπικά, είχα την ευκαιρία να παραβρεθώ στο ειδικό event της Samsung στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου, με αφορμή τα μεγάλα ποδοσφαιρικά «ραντεβού» που έρχονται (βλ. Μουντιά΄) και την παρουσίαση νέων AI Football λειτουργειών από τις κορυφαίες τηλεοράσεις του brand. Το καλύτερο όλων όμως, ήταν το γεγονός ότι επίτιμος καλεσμένος του πρωτότυπου αυτού event στην παμπ, ονόματι Depot 47, ήταν ο θρύλος του ποδοσφαίρου, Thierry Henry.

Δεν χρειάζεται να υποστηρίζεις Άρσεναλ ή Μπαρτσελόνα για να έχεις τις κορυφαίες αναμνήσεις από τον ποδοσφαιριστή που μπήκε σφήνα στην κουβέντα για το ποιο είναι το πιο εμβληματικό νο.14 σε ποδοσφαιρική φανέλα-ο άλλος είναι προφανώς ο Γιόχαν Κρόιφ- καθώς ο Γάλλος ήταν μαζί με τον Ρονάλντο το «Φαινόμενο» ίσως οι κορυφαίοι επιθετικοί τη δεκαετία των 00’s.

Πέραν όμως αυτού, ο «Τιτί» όπως τον μάθαμε, είναι αυτή τη στιγμή ίσως η πιο περίοπτη φιγούρα τηλεσχολιαστών και αναλυτών ποδοσφαίρου της Πρέμιερ Λιγκ για λογαριασμό του CBS, με τις ατάκες του να είναι πάντα προς συζήτηση.

Και τώρα τίθεται το ερώτημα...

Αν βρισκόσουν ξαφνικά μπροστά του, με την ευκαιρία να του μιλήσεις τι θα του έλεγες;

Δεν το είχα σχεδιάσει, ούτε και γνώριζα τι τύπος είναι πραγματικά, παρά μόνο ότι θα ήταν στην ίδια αίθουσα μαζί μου. Στο βάθος του μυαλού μου είχα να ζητήσω απλώς μια selfie, να του πω «Arsenal forever» και να φύγω. Τελικώς, είχα 2-3 λεπτά κουβέντας με τον τύπο που έκανε άπειρο κόσμο να υποστηρίξει τους «κανονιέρηδες» αντί Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή Λίβερπουλ που είναι το πιο συνηθισμένο. Στήθηκα λοιπόν στην...ουρά, λες και περίμενα να πληρώσω στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και περίμενα...

Όταν όμως ήρθε η σειρά μου να τον συναντήσω, ομολογώ ότι έχασα λίγο τα λόγια μου. Ως φαν της Άρσεναλ (και του Παναθηναϊκού) ήθελα απλώς να του σφίξω το χέρι, να του πω «thanks for the memories» και αυτό μου φτάνει. Για κάποιο λόγο όμως από το πουθενά μου ήρθε η έμπνευση (ή το θάρρος καλύτερα) να τον ρωτήσω, κάτι που είχε σχέση με όσα έλεγε νωρίτερα κατά την παρουσίαση. Ότι οι μόνοι που θα ήθελε να παρακολουθήσει μαζί έναν αγώνα ποδοσφαίρου μπροστά σε μια τηλεόραση Samsung, είναι τα παιδιά του.

«Αν έπρεπε να διαλέξεις 5 μύθους του ποδοσφαίρου για να παρακολουθήσεις παρέα τον τελικό του Μουντιάλ ποιοι θα ήταν αυτοί;» ήταν τα πρώτα λόγια που βγήκαν από το στόμα μου, και ο κατά τα άλλα ετοιμόλογος Henry, άρχισε να προβληματίζεται.

Τοποθετώντας τα χέρια του σταυρωτά γύρω από τα πλευρά, και με ένα ύφος σαν να έψαχνε απάντηση που να τον βασανίζει, το μόνο που ψέλλιζε ήταν «Πω, πολύ δύσκολο. Πάρα πολύ δύσκολο». Ενδεχομένως, ήθελε να είναι διπλωματικός στην απάντησή του, εμένα όμως μου έδωσε λόγους για να ξυπνήσω.

Όταν λοιπόν είπε «αυτό θέλει αρκετή σκέψη», εγώ του απάντησα:

«Μα, είσαι ο κορυφαίος επιθετικός. Είχες την πιο γρήγορη αντίληψη, και τώρα δυσκολεύεσαι με αυτό;» χωρίς καμία απολύτως ντροπή.

Ύστερα, με κοίταξε με ένα ύφος του τύπου «α, έχεις όρεξη για πλάκα ε;» και ουσιαστικά, το ενδιαφέρον κομμάτι της κουβέντας ξεκίνησε. Απάντηση πάντως για τους Top 5, δεν πήρα.

Το όνομα «Έκι» σου λέει κάτι;

Για όσους δεν θυμούνται καλά, ο Henry έχει αντιμετωπίσει 4 φορές τον Παναθηναϊκό με τη φανέλα της Άρσεναλ και μάλιστα έχει σκοράρει 4 φορές σε βάρος του. Το 2004, στη Λεωφόρο το δικό του γκολ είχε δώσει εκ νέου προβάδισμα στους «gunners» λίγο μετά από εκείνο το γκολ-έπος, του Έκι Γκονζάλες από τα 40 μέτρα.

Και όπως καταλαβαίνετε, η επόμενη ερώτηση ήταν αυτή:

«Το γκολ του Γκονζάλες το θυμάσαι;» ήταν η επόμενη ερώτηση, με τον Ανρί να γουρλώνει ξανά τα μάτια και να μου απαντάει «ωχ, είσαι Panathinaikos fan», παραδεχόμενος ότι ουσιαστικά το θυμάται και το παραθυμάται, ασχέτως αν δεν το επιβεβαίωσε. Πώς ξεχνιέται άλλωστε τέτοιο γκολ.

Στη συνέχεια μιλήσαμε λίγο για εκείνο το παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος κόντρα στην αντίστοιχη της Γαλλίας στο Euro 2004, (1-0 με το γκολ του Χαριστέα) με τον Ανρί να παραδέχεται πως «τίποτα δεν ήταν τυχαίο σε εκείνη τη διοργάνωση. Το ότι κερδίσατε [σ.σ. οι Έλληνες] δύο φορές την Πορτογαλία μέσα στην έδρα τους, είναι μεγαλύτερο κατόρθωμα και από τη νίκη σε βάρος της Γαλλίας. Είναι πραγματικά σπουδαίο αυτό που έκανε εκείνη η ομάδα» ολοκλήρωσε.

Εκεί όμως που τα λέγαμε και ο χρόνος πίεζε -έβλεπα τον υπεύθυνο να μου κάνει νόημα ότι πρέπει να φύγω για να πάει ο επόμενος, εγώ περιφρονητικά του έγνεψα με το χέρι να κάτσει φρόνιμα, καθώς αυτή θα ήταν η μόνη μου ευκαιρία να μιλήσω μαζί του- δεν ήθελα πλέον να τον ρωτήσω κάτι, περισσότερο να του κάνω ένα statement, καθώς του έλεγα πως στην Αγγλία στηρίζω Άρσεναλ.

«Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιο θεωρείς ότι είναι το κορυφαίο παιχνίδι που έχεις κάνει ever, αλλά θα ήθελα να σου πω εγώ ποιο θεωρώ ότι είναι» του είπα, και εκείνος φάνηκε να χαίρεται που του το πρότεινα.

Και αυτό που του είπα, δεν το περίμενε:

«Νομίζω ότι ο τελικός του Champions League το 2006 απέναντι στην Μπαρτσελόνα, είναι το απόλυτο highlight σου» του εκμυστηρεύτηκα, με εκείνον να αποκρίνεται:

«Όντως; Δεν το περίμενα». Για την ιστορία, σε εκείνο το παιχνίδι η Άρσεναλ μένει με 10 παίκτες από το πρώτο ημίχρονο κόντρα στην Μπαρτσελόνα του Ροναλντίνιο λόγω αποβολής του Lehman, και ο Henry παίζει μόνος μπροστά και απασχολεί ολόκληρη Μπάρτσα, την ώρα που η τότε ομάδα του Φρανκ Ράικαρντ επιτίθεται κατά κύματα, ειδικά από τη στιγμή που βρίσκεται πίσω στο σκορ.

Ο «Τίτι» είναι μόνος μεν, καθόλου αποκομμένος δε από το τέρμα, παίζει άπειρο «ξύλο» με όλους, κρατάει μπάλα, απειλεί και εκθέτει τους Πουγιόλ και Μάρκες με τις ντρίμπλες του. Το μόνο που του λείπει εκείνο το βράδυ είναι το γκολ, και τελικά η Άρσεναλ υποκύπτει με 2-1, αλλά αυτό δεν μπορεί να μειώσει τη συγκλονιστική του απόδοση.

Καθώς πίστευα ότι ο χρόνος τελείωνε, του έδωσα το χέρι, του ζήτησα μια σέλφι αλλά προς έκπληξή μου, σαν να ήθελε να με κρατήσει εκεί. Ήταν σαν να μου έκανε ερώτηση παγίδα, η οποία θα έδειχνε το αν θα καθόταν να βγάλουμε selfie.

«Ποιος ήταν ο αγαπημένος σου παίκτης στην Άρσεναλ;» ήταν η ερώτηση. Δεν ξέρω τι κρίση ειλικρίνειας με έπιασε εκείνη τη στιγμή, αλλά η απάντησή μου ήταν η εξής:

«Ντένις Μπέργκαμπ για μένα είναι ο πρώτος, εσύ είσαι δεύτερος». Είναι εκείνη η στιγμή που περνάει ένα δευτερόλεπτο και αναρωτιέσαι «μα τι είπα!Πάει η selfie».

Εκείνος όμως χαμογέλασε, μου είπε «δεν πειράζει, είμαι αγαπημένος πολλών άλλων» και προς μεγάλη ανακούφισή μου κάθισε να βγούμε μαζί μια φωτογραφία. Και ναι, τέλος χρόνου.

Είμαι σίγουρος πως δεν θα σας ενδιαφέρει η συνέχεια, αλλά μπορείτε να τη δείτε στο recap που ετοιμάσαμε στο παρακάτω βίντεο.

Μια απλή, σύντομη, αλλά πολύ ευχάριστη κουβέντα με έναν τύπο που δεν αστειευόταν μόλις έπαιρνε την μπάλα στα πόδια.

Αλλά όπως φαίνεται παραείναι ωραίος τύπος και στην καθημερινότητά του.