Να μη διαλυθεί ό,τι καλό χτίστηκε!

«Αρρωσταίνω» όταν ακούω, στις μεταδόσεις, αμερικανιές του στιλ πικ εν ρολ, λέιζερ πάσα, μπάζερ μπίτερ και σπλιτ άουτ, αλλά νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να καταθέσω τη δική μου αλήθεια για τη φετινή πορεία του Ολυμπιακού.

Σε γενικές γραμμές είμαι ευχαριστημένος και ας χάθηκε το πρωτάθλημα έτσι όπως χάθηκε, αλλά και η πρόκριση στο Final Four της Βαρκελώνης. Επειδή δεν μου αρέσει να κρίνω εκ του αποτελέσματος, θυμάμαι ότι πέρυσι άλλαξε τουλάχιστον η μισή ομάδα, ενώ ήρθε και κανονικός προπονητής, ο Ντούντα, ένας από τους κορυφαίους της Ευρώπης.

Επειδή δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το δάκτυλό μου, ούτε να τα ισοπεδώνω όλα, θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός φέτος κατάφερε κάτι περισσότερο από πέρυσι, έστω κι αν τελικά κατέκτησε τον ίδιο στόχο (Κύπελλο) κι έχασε τους άλλους δύο (πρωτάθλημα και Ευρωλίγκα).

Νομίζω ότι ο φετινός Ολυμπιακός ήταν περισσότερο ομάδα και επίσης ότι μπήκαν οι βάσεις για να δούμε κάτι καλύτερο στη συνέχεια. Εκείνο που δεν κατάλαβα, ήταν γιατί στη σειρά των τελικών, αρκετοί πρωτοκλασάτοι παίκτες, εκείνοι δηλαδή που περιμένεις να πάρουν την ομάδα στην πλάτη τους ήταν, αν εξαιρέσω ένα ή δύο ματς από τα τέσσερα, αλλού γι’ αλλού!

Στα παιχνίδια που περιμένεις από τον Τεόντοσιτς, τον Παπαλουκά, τον Σπανούλη να πάρουν την ομάδα πάνω τους και να καθαρίσουν στα δύσκολα, δεν μπορεί να αναδεικνύεται MVP της ομάδας ο Μαυροκεφαλίδης ή ο Πρίντεζης! Δεν θέλω να τους απαξιώσω, το αντίθετο. Μαγκιά τους που ξεχώρισαν σε ματς που η μπάλα έκαιγε.

Έχω απορίες, ωστόσο, πως επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο ο «σοφός» Ίβκοβιτς, με την εμπειρία και τις γνώσεις του. Δεν δικαιολογείται να βγάζει ο Ομπράντοβιτς λαγούς από το καπέλο και οι φίλοι του Ολυμπιακού να κάνουν, πολλές φορές, το σταυρό τους για να βγει μια σωστά δομημένη επίθεση από τη δική τους ομάδα.

Ασφαλώς, σε αυτή τη σειρά των τελικών έπαιξαν το δικό τους ρόλο και οι… γκρι. Όταν ξεκινάς τη σειρά από 0-2 χάρη (και) στα δικά τους σφυρίγματα -ειδικά στο δεύτερο παιχνίδι- το πλεονέκτημα που αποκτάς είναι σοβαρότατο. Μπορεί να είναι κι έτσι -αν και η πολλή γκρίνια για τη διαιτησία δεν μου αρέσει. Αν μη τι άλλο, επειδή μου θυμίζει την αντίστοιχη «πράσινη»… ποδοσφαιρική γκρίνια, πολλών ετών...

Εκείνο που κατά βάση με ενδιαφέρει, είναι να μη διαλυθεί ό,τι καλό χτίστηκε φέτος. Μπορεί η ομάδα να απέτυχε να πάρει τους δύο από τους τρεις τίτλους, αλλά νομίζω ότι έχουν μπει οι βάσεις για μια ανοδική πορεία αρχής γενομένης από την επόμενη σεζόν. Καλή διαχείριση υλικού νομίζω ότι χρειάζεται και καθαρό μυαλό.

Να μείνουν αυτοί που πρέπει να μείνουν και να έρθουν καλύτεροι από εκείνους που θα φύγουν. Να συνεχίσει η ομάδα να δουλεύει στη σωστή κατεύθυνση και με το «εγώ» όλων κάτω από το «εμείς». Αν αυτό συμβεί δεν ανησυχώ για τίποτα.

Όσο για τους Αγγελόπουλους, νομίζω ότι παρά την πίκρα τους, αγαπούν τόσο πολύ αυτό που κάνουν και τον Ολυμπιακό γενικότερα που όχι μόνο δεν θα σταματήσουν, αλλά θα πεισμώσουν ακόμη περισσότερο. Τα καλύτερα έρχονται, λοιπόν, αρκεί να μην ισοπεδωθούν όλα και να γίνει σωστή επένδυση στα «κέρδη», όποια κι αν είναι αυτά, της σεζόν που τελείωσε.