Οι Πορτογάλοι (μάς) δείχνουν το δρόμο

Ο φετινός τελικός του Europa League θα είναι πορτογαλική υπόθεση. Σχεδόν... οικογενειακή αν υπολογίσει κανείς ότι το Οπόρτο και η Μπράγκα απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από 60 χιλιόμετρα. Και αν για την Πόρτο υπήρχαν ελάχιστες αμφιβολίες για την παρουσία της στο μεγάλο τελικό του Δουβλίνου μετά το 5-1 του πρώτου αγώνα επί της Βιγιαρεάλ, στο άλλο ζευγάρι των ημιτελικών ανάμεσα στην Μπράγκα και την Μπενφίκα οι περισσότεροι περίμεναν ότι η ομάδα της Λισαβώνας, εύκολα ή δύσκολα, θα έπαιρνε την πρόκριση.

Η Μπράγκα όμως αποφάσισε να κάνει και πάλι το θαύμα της.  Με το 1-0 ανέτρεψε το σκορ του πρώτου αγώνα και απέδειξε σε όλους ότι σε αντίθεση με την άλλη μεγάλη έκπληξη της χρονιάς στην Ευρώπη, τη Σάλκε, η δική της πορεία μέχρι τους τέσσερις δεν ήταν τυχαία και ότι άξια φτάνει μέχρι τον τελικό. Και πώς θα μπορούσε να είναι τυχαία μια πορεία που ξεκίνησε με τους αποκλεισμούς της Σέλτικ και της Σεβίλλης στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, συνεχίστηκε με μία αξιοπρεπέστατη παρουσία και την τρίτη θέση στους ομίλους της διοργάνωσης, και ολοκληρώνεται με ένα εντυπωσιακό σερί στο Europa League που την είδε να αφήνει έξω - μεταξύ άλλων - τη Λίβερπουλ και την Μπενφίκα στο δρόμο για τον τελικό;

Και αν για την Πόρτο και την Μπενφίκα δεν μπορεί να γίνει πολλή κουβέντα αφού μιλάμε για δύο ομάδες με τεράστια παράδοση και ιστορία στην Ευρώπη, βλέποντας το τι κατάφερε μία ομάδα του επιπέδου της Μπράγκα, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Αν προσπαθήσουμε να βάλουμε στην άκρη τα γενικότερα χάλια του ποδοσφαίρου μας και εξετάσουμε το καθαρά το αγωνιστικό κομμάτι, δικαιολογείται να είμαστε τόσο πίσω σε σχέση με τους Πορτογάλους;

Οι πορτογαλικές ομάδες αναμφίβολα έχουν το τεράστιο αβαντάζ των στενών σχέσεων μεταξύ της Πορτογαλίας και της Λατινικής Αμερικής, λόγω ιστορίας και γλώσσας. Το πορτογαλικό είναι ένα από τα πρωταθλήματα της Ευρώπης όπου οι ξένοι ποδοσφαιριστές είναι περισσότεροι από τους γηγενείς (234 με 173). Στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι Λατινοαμερικάνοι, κυρίως Βραζιλιάνοι και Αργεντινοί και κατά δεύτερο λόγο Ουρουγουανοί, Παραγουανοί και Χιλιανοί. Πρόκειται όμως για παίκτες που συνήθως δεν έρχονται από το πάνω ράφι (αυτοί μετακομίζουν κατ' ευθείαν στα μεγάλα πρωταθλήματα) και ανακαλύπτονται μέσω ενός πολύ καλά οργανωμένου συστήματος σκάουτινγκ. Έχουν λοιπόν το πλεονέκτημα λόγω γλώσσας αλλά κατά τ' άλλα, δεν κάνουν κάτι που είναι έξω από τις δυνατότητες των υπολοίπων ομάδων της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου και των δικών μας.

Αποδεικνύεται όμως ότι στην Πορτογαλία έχουν καταφέρει να βρουν τον ιδανικό συνδυασμό αφού παράλληλα με τις επενδύσεις σε ποιοτικούς παίκτες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού,  συνεχίζουν να αναδεικνύουν και δικά τους ταλέντα. Η δουλειά που γίνεται στα φυτώρια της Σπόρτινγκ Λισαβώνας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η Πορτογαλία συνεχίζει να τροφοδοτεί με παίκτες της τα μεγάλα πρωταθλήματα και τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, ενώ σε διεθνές επίπεδο η εθνική ομάδα τα τελευταία δέκα χρόνια έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο, έστω και αν δεν έχει καταφέρει να πανηγυρίσει ακόμα κάποιον τίτλο.

Κάπως έτσι, οι Πορτογάλοι έφτασαν στο σημείο να μας παρουσιάζουν φέτος μία Πόρτο που μοιάζει με την Μπαρτσελόνα των «φτωχών», μία μικρομεσαία Μπράγκα που με όπλα την ομαδικότητα και τη σκληρή δουλειά έρχεται σαν από το πουθενά να παίξει σε έναν ευρωπαϊκό τελικό, ακόμα και μία Μπενφίκα που ξεχειλίζει από ταλέντο και που αν δεν ήταν για τη «λούζερ» νοοτροπία της θα μπορούσε και αυτή κάλλιστα να διεκδικήσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Μία μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια: δύο από αυτές, η Μπράγκα και η Μπενφίκα, έφτασαν μέχρι εδώ έχοντας αποκλειστεί από τη συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ, τερματίζοντας στην τρίτη θέση των ομίλων τους. Κάτι που για τις δικές μας ομάδες θα ισοδυναμούσε με αποτυχία... Βλέποντας και ακούγοντας το πάρτι που έχουν στήσει γύρω μου οι Πορτογάλοι αναρωτιέμαι: θα μας χάλαγε τόσο να βρισκόμασταν στη θέση τους;