Μία κλάση ανώτερη

Τα τελικά σκορ σε αυτή τη μοναδική σειρά παιχνιδιών μεταξύ των δύο κορυφαίων ομάδων στον πλανήτη, δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Ουσιαστικά έχουμε τρεις ισοπαλίες (με τη μία να μετατρέπεται σε νίκη της Ρεάλ στην παράταση) και μία επικράτηση της Μπαρτσελόνα. Μόνο που η συνολική εικόνα, όχι μόνο σε αυτά τα τέσσερα ματς αλλά γενικότερα στη φετινή σεζόν, φανερώνει μία ξεκάθαρη ανωτερότητα των “μπλαουγκράνα”.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Από τη μία έχουμε μία ομάδα η οποία είναι πολύ πιθανό, όταν κλείσει τον κύκλο της, να περάσει στην ιστορία ως η κορυφαία όλων των εποχών. Και από την άλλη, μία ομάδα που ουσιαστικά άρχισε να χτίζεται πριν από δύο χρόνια και που δουλεύεται από τον νυν προπονητή της λιγότερο από μία σεζόν. Σύμφωνοι, μιλάμε για ολόκληρη Ρεάλ, μια ομάδα που έχει στοιχίσει τη τελευταία διετία πάνω από 300 εκατομμύρια, αλλά όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν, τα χρήματα στο ποδόσφαιρο δεν εγγυώνται (πάντα) την επιτυχία. Ειδικά όταν απέναντί σου έχεις μία ομάδα – φαινόμενο που ποντάροντας στην παράδοση, τις αξίες και την ιστορία της, έχει βρει τον απόλυτο συνδυασμό για την επιτυχία.

Το αποψινό τέταρτο και τελευταίο “κλάσικο” ήταν ουσιαστικά μία επανάληψη των τριών που προηγήθηκαν τις τελευταίες 18 μέρες. Από άποψη τακτικής είχε διαφορές αφού η Ρεάλ, αναγκασμένη να κυνηγήσει τη νίκη, έπαιξε πιο ανοιχτά εγκαταλείποντας το κατενάτσιο που είχε ακολουθήσει στα άλλα τρία παιχνίδια. Μόνο που η ανωτερότητα του αντιπάλου της την ανάγκασε στην ουσία να παίξει και πάλι άμυνα, τουλάχιστον στη μεγαλύτερη διάρκεια της αγώνα. Στην τεχνική, τη φαντασία και την ποιότητα των καταλανών, οι μαδριλένοι – παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο τους -  προσπάθησαν και πάλι να αντιτάξουν το πάθος, τη δύναμη και τη γενναιότητα. Απέδειξαν ότι όλα αυτά είναι στοιχεία που πράγματι κατέχουν, μόνο που (όπως έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο) αυτός ο συνδυασμός δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αρκετός σε μία σειρά τεσσάρων αγώνων.

Η αίσθηση που μένει από αυτό το...ράλι των ντέρμπι μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων του ισπανικού ποδοσφαίρου είναι ότι από τη μία η Μπαρτσελόνα κατέβαινε στον αγωνιστικό χώρο για να κάνει το παιχνίδι της, να παίξει ποδόσφαιρο, να δημιουργήσει και από την άλλη η Ρεάλ, υιοθετώντας το ρόλο του αδύναμου, του αουτσάιντερ, προσπαθούσε πάνω απ' όλα να μη χάσει και με κάποιο τρόπο να “κλέψει” το αποτέλεσμα. Και είναι ακριβώς αυτή η νοοτροπία και στάση της Ρεάλ απέναντι στον αιώνιο αντίπαλό της που αποτελεί τη μεγαλύτερη αναγνώριση για την αξία και τη δύναμη της σημερινής Μπάρτσα. Όσο και αν θεωρώ ότι ο Μοουρίνιο, και κατ' επέκταση η Ρεάλ, αδίκησαν τον εαυτό τους με το αντιποδόσφαιρο που παρουσίασαν στη μεγαλύτερη διάρκεια αυτής της σειράς αγώνων, δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι τελικά δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Η Ρεάλ δεν είναι έτοιμη γι' αυτή την Μπαρτσελόνα. Θα πρέπει να συνεχίσει την προσπάθεια, να κάνει υπομονή και να περιμένει μέχρι αυτή η ομάδα να ολοκληρώσει τον κύκλο της. Το παρήγορο για τους μαδριλένους είναι βρίσκονται στην ίδια μοίρα με όλες τις υπόλοιπες μεγάλες ομάδες της Ευρώπης. Η μόνη που μένει να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία των “μπλαουγκράνα” είναι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ακριβώς όπως συνέβη και το 2009, στην πρώτη χρονιά της “ντριμ τιμ” του Πεπ Γκουαρδιόλα. Και όσο και αν είναι ακόμη νωρίς  - αλλά και παρακινδυνευμένο - να κάνει κανείς προβλέψεις για έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, δεν μπορώ να φανταστώ πώς ο φετινός τελικός του “Γουέμπλεϊ” μπορεί να έχει διαφορετική κατάληξη από αυτόν της Ρώμης πριν από δύο χρόνια...