Με την ίδια συνταγή για 90 λεπτά!

Αν γυρίσουμε το χρόνο μερικούς μήνες πίσω και θυμηθούμε το τι έγινε στον αγώνα του πρώτου γύρου, θα καταλήξουμε με ευκολία στο παραπάνω συμπέρασμα. Η ομάδα του Βαλβέρδε παρότι έπαιζε σε ένα γήπεδο γεμάτο με 60.000 και πλέον αντιπάλους θεατές, μπήκαν δυνατά στον αγώνα από το πρώτο λεπτό.

Κυριάρχησαν σε όλους τους τομείς, επέβαλαν το ρυθμό τους, κλείδωσαν τα ατού των «πράσινων», οι οποίοι εμφανίστηκαν παθητικοί, αφού δεν μπορούσαν να κάνουν και πολλά περισσότερα, με αποτέλεσμα το γκολ του Μιραλάς, έστω κι αν ήταν προϊόν ατομικής προσπάθειας, να έρθει φυσιολογικά, σύμφωνα με τη ροή του παιχνιδιού.

Το μεγάλο λάθος των «ερυθρολεύκων» είναι ότι στο ημίχρονο πίστεψαν πως ο αγώνας τελείωσε και ο αντίπαλος έχει παραδοθεί. Θεώρησαν, βλέποντας την αποκαρδιωτική εικόνα του ΠΑΟ που έδειχνε να έχει πετάξει λευκή πετσέτα, ότι θα τον διασύρουν μέσα στο σπίτι του, ξεχνώντας ότι σε τέτοιες αναμετρήσεις δεν επιτρέπεται η υποτίμηση του αντιπάλου ούτε για ένα λεπτό.

Μπήκαν στο δεύτερο ημίχρονο με φουλ επιθετικές προθέσεις, χωρίς να έχουν στην άκρη του μυαλού τους το πώς θα διαχειριστούν το υπέρ τους σκορ, ενώ αμέλησαν και το γεγονός ότι σε αυτά τα ματς παίζει ρόλο και η σκοπιμότητα.

Αντί να περιμένουν, λοιπόν, από τους «πράσινους» να βγουν από το καβούκι τους, ώστε να απειλήσουν στην αντεπίθεση, έπαιξαν λες και εκείνοι κυνηγούσαν το σκορ! Επέτρεψαν στον ΠΑΟ να βγει στην κόντρα, έκαναν τέσσερα διαδοχικά - ατομικά - λάθη στη φάση της ισοφάρισης και έβαλαν τον αντίπαλο ξανά στο παιχνίδι.

Στη συνέχεια, αποδιοργανωμένοι από το αναπάντεχο χτύπημα του 1-1 συνέχισαν με το μυαλό αποκλειστικά στη νίκη, δίνοντας το δικαίωμα για μία ακόμη ξαφνική αντεπίθεση, η οποία ολοκληρώθηκε με την τραβηγμένη από τα μαλλιά απόφαση του Κάκου για πέναλτι και αποβολή του Αβραάμ Παπαδόπουλου στη διεκδίκηση με τον Σισέ.

Ήταν ένα σκληρό μάθημα για τους «ερυθρόλευκους» ο τρόπος που έχασαν εκείνο το παιχνίδι μέσα από τα χέρια τους. Ένα μάθημα που μεθαύριο καλούνται να αποδείξουν ότι έμαθαν καλά και δεν θα επαναλάβουν τα ίδια λάθη.

Στο χέρι τους είναι, λοιπόν, να μπουν στο γήπεδο όπως στο πρώτο παιχνίδι, να πιέσουν τον αντίπαλο με τον γρήγορο και οργανωμένο τρόπο που έχουν μάθει να αγωνίζονται, ώστε να φτάσουν και στο γκολ που θα ανοίξει το δρόμο του θριάμβου.

Είναι τεράστιο το κίνητρο για μια ομάδα να ξέρει ότι σε έναν αγώνα τελειώνει το πρωτάθλημα, κόντρα σε έναν αντίπαλο που ακολουθεί στο -7. Σε τελική ανάλυση και παρά τη μεγάλη δίψα των οπαδών για νίκη - ρεβάνς, ο Ολυμπιακός παίζει το Σάββατο για δύο αποτελέσματα.

Αν στραβώσει το παιχνίδι και δεν μπορέσει να κερδίσει, δεν θα τον χαλάσει ιδιαίτερα και η ισοπαλία. Κανείς δεν θέλει να το σκέφτεται αυτό, βέβαια, αλλά μπάλα είναι. Αν δεν μπορείς να κερδίσεις, καλύτερα να μη χάσεις.

Οι φιλοξενούμενοι, άλλωστε, δεν θα ρισκάρουν να βγουν μπροστά χωρίς να έχουν «δεμένη» την άμυνά τους. Εδώ δεν το έκαναν στην έδρα τους θα το κάνουν στο «φλογισμένο» Καραϊσκάκη; Στο χέρι των «ερυθρολεύκων» είναι, λοιπόν, να φέρουν το παιχνίδι εκεί που θέλουν και να φτάσουν στο μεγάλο στόχο.

Όσο για εκείνους που λένε ότι ο ΠΑΟ είναι ανεβασμένος τελευταία, θα μου επιτρέψουν να διαφωνήσω. Ασφαλώς και οι «πράσινοι» δεν δείχνουν πλέον εικόνα ομάδας που δεν μπορεί να αλλάξει τρεις πάσες, όπως είδαμε πριν ένα μήνα στη Νέα Σμύρνη, αλλά και ακόμη νωρίτερα.

Δεν είναι ασφαλές κριτήριο να λένε κάποιοι ότι η ομάδα του Φερέιρα μεταμορφώθηκε προς το καλύτερο, επειδή κέρδισε σε δύο αγώνες την εντελώς αλλοπρόσαλλη ΑΕΚ, από τη στιγμή που λίγες μέρες νωρίτερα ο ΠΑΟΚ τους έπαιξε στην Τούμπα όπως η γάτα με το ποντίκι, δημιουργώντας 17 τελικές προσπάθειες, άσχετα αν κέρδισαν τελικά με το φάουλ του Νίνη…