Επιτέλους σεβασμός στον Παναθηναϊκό
Η σημερινή ημέρα θα μείνει σίγουρα στην ιστορία για τους φίλους του Παναθηναϊκού και πραγματικά δεν ξέρω αν θα πρέπει να γελάς ή να κλαίς με αυτά που συμβαίνουν στον πρωταθλητή Ελλάδας.
Η σημερινή ημέρα θα μείνει σίγουρα στην ιστορία για τους φίλους του Παναθηναϊκού και πραγματικά δεν ξέρω αν θα πρέπει να γελάς ή να κλαίς με αυτά που συμβαίνουν στον πρωταθλητή Ελλάδας.
Ότι ομάδα και να είσαι, όποιον σύλλογο και αν συμπαθείς. Το μόνο σίγουρο είναι, πως είναι κρίμα γι’ αυτή την μεγάλη ομάδα, γι’ αυτόν τον ιστορικό σύλλογο που βαδίζει ήδη στα 102 χρόνια ιστορίας του…
Βέβαια, αν το καλοσκεφτεί κάποιος ίσως τελικά να ήταν και απαραίτητο. Ίσως δηλαδή να έπρεπε ο Παναθηναϊκός να περάσει και απ’ αυτό το στάδιο, του δημόσιου ξεκατινιάσματος δηλαδή, για να μπορέσει να ξεχωρίσει(αν θα γίνει) η «ήρα από το στάρι» και να προχωρήσει έτσι απαλλαγμένος από αρρώστιες χρόνων. Αν ήταν όλο αυτό το σκηνικό να το ζήσαμε κι εμείς , αλλά κυρίως οι φίλοι του Παναθηναϊκού γι’ αυτό τον λόγο, πιθανόν και να άξιζε τελικά τον κόπο. Αν όμως, όλο αυτό το νταβαντούρι, έγινε και γίνεται και θα συνεχίσει να γίνεται, για τις προσωπικές φιλοδοξίες και σχέδια του καθενός και για άλλους λόγους και επιδιώξεις, τότε πραγματικά πρέπει όσοι ακόμα αγαπούν αυτόν τον σύλλογο, να δώσουν ένα τέλος.
Να δώσουν ένα τέλος, γιατί πάνω απ’ όλα απ’ ότι φαίνεται, επί της ουσίας δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.
Ούτε ο Ανδρέας Βγενόπουλος σκοπεύει πραγματικά να αγοράσει, όπως κι αν το λέει, όπως κι αν το εξηγεί, όσες συνεντεύξεις και ανακοινώσεις κι αν βγάλει, ούτε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης δείχνει διατεθειμένος να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον Βγενόπουλο, ειδικά μετά τα όσα έγιναν και ειπώθηκαν χθες. Όσο για τον Νικόλα Πατέρα, μάλλον ατυχώς μπήκε στον χορό ανάμεσα στους δύο και ειδικά με τον τρόπο που μπήκε. Ήταν ο πρόεδρος του νταμπλ, τον ήθελε όλος ο κόσμος, είχαν ήδη όλοι μια εικόνα γι’ αυτόν, οπότε μάλλον έχασε παρά κέρδισε από τον τρόπο που επιχείρησε να μπει στο παιχνίδι.
Το μόνο ευχάριστο για τον Παναθηναϊκό αυτή την στιγμή, είναι ότι η «ήρεμη» δύναμη που ακούει στο όνομα Παύλος Γιαννακόπουλος(ήταν ο μόνος που δεν βγήκε στον αέρα του Novasportfm) και γενικότερα η οικογένεια , παρέμεινε άφθαρτη σ’ αυτό το παιχνίδι εντυπώσεων, παρούσα στον πολυμετοχικό Παναθηναϊκό και εγγυήτρια ταυτόχρονα πως η παρουσία της σ’ αυτόν, εξασφαλίζει πως ότι και αν γίνει στην συνέχεια, θα είναι λύση Παναθηναϊκή και προς το συμφέρον του συλλόγου.
Κι αυτό κατά την γνώμη μου είναι και τo ρεζουμέ για κάθε οπαδό του Παναθηναϊκού. Πως όταν τα απόνερα… από όλο αυτό το καθαρά επικοινωνιακό παιχνίδι εντυπώσεων και δημόσιου «ξεκατινιάσματος» στις πλάτες του Παναθηναϊκού και του κόσμου του κατακάτσουν, ο Παναθηναϊκός σαν σύλλογος και σαν ομάδα, με όσους θα έχουν μείνει εκεί όρθιοι και θα εξακολουθούν να βάζουν τα λεφτά τους ανεξάρτητα από όρους και προϋποθέσεις, θα είναι πάντα ένας ισχυρός και δυνατός σύλλογος με όλο το παρόν και το μέλλον δικό του.
Στο κάτω-κάτω αυτό είναι και το ζητούμενο για κάθε οπαδό του Παναθηναϊκού. Πέρα από πρόσωπα, πέρα από συμφέροντα, η ομάδα να είναι πάνω απ’ όλα και όλο αυτό το «ξεκατίνιασμα» να πάρει… χθες αν γίνεται, οριστικά τέλος.
Κάποια στιγμή, επιτέλους όλοι τους εκεί στον πολυμετοχικό, ας σεβαστούν τον σύλλογο, την ιστορία, το ήθος και τον κόσμο του.
