Να μάθουμε από το… Βατερλώ της Λουμπλιάνας

Λουμπλιάνα, αποστολή: Γιάννης Πάλλας

Τόσο στο Κόπερ στην πρώτη φάση της διοργάνωσης, όσο και στην Λουμπλιάνα που έγινε η δεύτερη φάση ήταν εμφανές ότι μόνο με υπεράνθρωπη προσπάθεια η ελληνική ομάδα θα μπορούσε να σταθεί όρθια. Κι αν απέναντι στους Ισπανούς έδειξε ότι διαθέτει τα ανακλαστικά για να υλοποιήσει τους στόχους της, απέναντι στην Σλοβενία και την Κροατία απέτυχε παταγωδώς.

Μερίδιο ευθύνης έχουν οι πάντες. Πρώτα ο Αντρέα Τρινκιέρι και οι συνεργάτες του και εν συνεχεία οι παίκτες, γιατί δεν μπορεί να επιστρέφεις στο σπίτι σου επειδή σ' ένα παιχνίδι με την Φινλανδία του απίθανου Κόπονεν, δεν είχες τον αθλητικό εγωισμό που απαιτούν οι περιστάσεις για να φτάσεις στη νίκη. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση όλες οι συζητήσεις και οι αναλύσεις που γίνονται τώρα δεν θα είχαν κανένα νόημα.

Καλώς η κακώς όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος και στην προκειμένη περίπτωση ο Αντρέα Τρινκιέρι απέτυχε οικτρά. Δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και το κυριότερο δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τις προσωπικότητες αθλητών που έχουν κατακτήσει τίτλους και αγωνίζονται χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο.

Κάνοντας ταμείο στην Εθνική ομάδα, διαπιστώνει κανείς ότι το φετινό στραπάτσο θα πρέπει να γίνει μάθημα για να μην επαναληφθούν ανάλογα φαινόμενα τα επόμενα χρόνια.

Οι βιαστικές κρίσεις για την επόμενη ημέρα δεν ωφελούν. Αυτό που προέχει είναι να καθίσει η σκόνη από την αποτυχία και στην συνέχεια ο πρόεδρος της ΕΟΚ Γιώργος Βασιλακόπουλος να κάνει την επιλογή του για την επόμενη ημέρα στην Εθνική ομάδα...