Νίκος Κούρκουλος: Ωραίος, μάγκας και Παναθηναϊκός (photos)
6 SHARES

Νίκος Κούρκουλος: Ωραίος, μάγκας και Παναθηναϊκός (photos)

Σαν σήμερα (5/12) το 1934 γεννήθηκε ο Νίκος Κούρκουλος, ένας τεράστιος ηθοποιός, που αγαπούσε όσο λίγοι τον Παναθηναϊκό.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου του 1934 και μεγάλωσε στη συνοικία του Ζωγράφου. Αγάπησε πολύ τον αθλητισμό, στο γυμνάσιο έγινε ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και όπως ο ίδιος είχε πει, εντελώς τυχαία, διαβάζοντας βιβλία για το θέατρο, πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός.

Ο Κούρκουλος έδειξε από την αρχή της καριέρας του πως πρόκειται για ένα μεγάλο ταλέντο και έτσι πήρε προαγωγή για την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού. Το μεγάλο του όνειρο ήταν να αγωνιστεί με τη φανέλα του «τριφυλλιού», αφού ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ομάδας. Βέβαια εκείνο τον καιρό, το ποδόσφαιρο μπορεί αν έδινε φήμη, ωστόσο δεν έδινε χρήματα, αντίθετα με τον κινηματογράφο. Έτσι λοιπόν πήρε την απόφαση να ακολουθήσει την υποκριτική, όμως ποτέ δεν ξεχνούσε τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό, τον οποίο και παρακολουθούσε από κοντά, όποτε του δινόταν η ευκαιρία.

Έτσι τον κέρδισε η υποκριτική και αποφάσισε να σπουδάσει και να γίνει ηθοποιός, παρά το γεγονός ότι και η υποκριτική δεν εξασφάλιζε ένα σίγουρο μέλλον. Πήρε όμως το ρίσκο. Τελείωσε τη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου το 1958, κοντά στον μεγάλο Μάνο Κατράκη και αμέσως ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα. Το 1963 ήταν ήδη γνωστός ηθοποιός. Τότε συμμετείχε, μαζί με άλλους συναδέλφους, σε φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα κόντρα στον ΠΑΟΚ. Εκεί ήταν που απέδειξε ότι θα μπορούσε άνετα να έχει συνδυάσει την ποδοσφαιρική με την «υποκριτική» καριέρα. Ο Κούρκουλος, σε συνέντευξή του, είχε πει πως έγινε τυχαία ηθοποιός. Η πορεία του στον χώρο όμως, απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Στην απόφασή του αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο ο Μάνος Κατράκης, τον οποίο ο Κούρκουλος εκτιμούσε απεριόριστα και τον καθοδήγησε να δώσει εξετάσεις στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απ' όπου αποφοίτησε το 1958. Την επόμενη χρονιά έκανε την πρώτη εμφάνισή του στο θεατρικό σανίδι το 1959, στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν, στην «Κυρία με τις Καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά.

Γρήγορα αναδείχθηκε σ' έναν από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους στο αρχαίο ελληνικό δράμα και σε μεγάλα κλασικά, αλλά και σύγχρονα έργα του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού θεάτρου. Πρωταγωνίστησε, ανάμεσα σε άλλα, στη Μήδεια (1959) και τον Ορέστη (1971) του Ευριπίδη, στον Οιδίποδα Τύραννο (1982) και στον Φιλοκτήτη (1991) του Σοφοκλή, στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, που ήταν και η τελευταία του θεατρική εμφάνιση.

Ως επικεφαλής θιάσων, αλλά και δικού του θεάτρου στην Αθήνα, πρωταγωνίστησε στα έργα: Η μικρή μας πόλη (1960), Οντίν (1962), Η κληρονόμος (1962), Σαμπρίνα (1963), Ιούλιος Καίσαρ (1964), Να ντύσουμε τους γυμνούς (1964), Λούλου (1965), Ίλια Ντάρλιγκ (ΗΠΑ-1967 σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν με τη Μελίνα Μερκούρη, παράσταση για την οποία κέρδισε την υποψηφιότητα για το βραβείο TONY, Πύργος (1964), Δίκη (1971), Τάγκο (1972), Όπερα της Πεντάρας (1975), Ο Γλάρος (1976), Επιστροφή (1977), Πρόσκληση στον Πύργο (1978), Μονό Ζευγάρι (1980), Ανταπόκριση (1983), Ψηλά από τη Γέφυρα (1986) και Στην Φωλιά του Κούκου (1987).

Όμως, εκτός από σπουδαίους πρωταγωνιστής του θεάτρου, ο Νίκος Κούρκουλος υπήρξε κι ένας από τους μεγαλύτερους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου. Πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 30 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Ο κατήφορος», «Κοινωνία ώρα μηδέν», «Η κυρία δήμαρχος», «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», «Αδίστακτοι», «Ορατότης μηδέν», «Ο Αστραπόγιαννος» κ.ά. Τιμήθηκε δύο φορές με το Α' Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: το 1965 για τους «Αδίστακτους» και το 1970 για τον «Αστραπόγιαννο».

Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης των θιασαρχών του Ελληνικού Θεάτρου, (ΠΕΕΘ), ενώ από το 1994 μέχρι το θάνατό του διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Από τη θέση αυτή οραματίστηκε και δημιούργησε το Παιδικό Στέκι, την Πειραματική Σκηνή, τον Άδειο Χώρο, το Εργαστήρι Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας, τη Διεθνή Σκηνή και τη Θερινή Ακαδημία Θεάτρου, ενώ αναβάθμισε δραστικά τη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Παράλληλα, άνοιξε τις, για χρόνια κλειστές, πόρτες του Εθνικού Θεάτρου σε όλους τους ηθοποιούς, έκανε τον θίασο περιοδεύοντα στην Ελλάδα και το εξωτερικό και προχώρησε σε μετακλήσεις ξένων σκηνοθετών.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του παρουσιάστηκαν πολλά και σημαντικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, καθώς και έργα πολλών ελλήνων συγγραφέων, σε όλες τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. Στις καινοτομίες του καταγράφηκε και η τεράστια επιτυχία του μιούζικαλ «Βίρα της Άγκυρες» των Β. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, που ήταν το πρώτο μουσικό έργο στην ιστορία του Εθνικού Θεάτρου, αφιερωμένο στην ελληνική επιθεώρηση.

Τον Μάρτιο του 2006 υπέγραψε εκ μέρους της πολιτείας την οριστική σύμβαση για την ανάθεση του έργου «Αποκατάσταση και εξοπλισμός του κτιριακού συγκροτήματος του Εθνικού Θεάτρου», που αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα οράματα της καλλιτεχνικής του θητείας. Κατά κοινή ομολογία, ήταν ένας άνθρωπος με πάθος και ειλικρίνεια που δεν δίσταζε να ομολογήσει πως όταν ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση, το Εθνικό Θέατρο «ήταν ένας σάπιος οργανισμός που είχαν μείνει μόνο τα κόκαλα».

Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου του 2007, έπειτα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Δείτε φωτογραφίες στο Leoforos.gr

Μίλαν: «119 χρόνια πάθους και περηφάνιας» (video)
Μίλαν: «119 χρόνια πάθους και περηφάνιας» (video)
Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ: Η «πράσινη» παρακάμερα με Νταρουσάφακα (video)
Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ: Η «πράσινη» παρακάμερα με Νταρουσάφακα (video)
«Άλλη» ομάδα ο Απόλλωνας!
«Άλλη» ομάδα ο Απόλλωνας!
Ολυμπιακός: Η επιθυμία του Φερέιρα και οι δυσκολίες
Ολυμπιακός: Η επιθυμία του Φερέιρα και οι δυσκολίες


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies