O Σταύρος και ο σταυρός...

Καταρχήν εξαγριωμένων και απατημένων ΑΕΚτζήδων που δεν αποκλείεται να ξεχυθούν στους δρόμους απαιτώντας την παραδειγματική τιμωρία του Νικολαΐδη και γιατί όχι της Δέσποινας, του Φοίβου και του  απαστράπτοντα Κώστα Καπετανίδη για τα δεινά που προκάλεσαν όχι μόνο στο ελληνικό τραγούδι, αλλά στην ομάδα. Κακά τα ψέματα, έτσι όπως λέει τα πράγματα -ο νυν πρόεδρος της Ένωσης- για την εποχή Ντέμη, η λέξη «κακοδιαχείριση» είναι μάλλον επιεικής.

Το θέμα βέβαια είναι άλλο. Αφού ο Σταύρος Αδαμίδης έχει πειστεί για τα «περίεργα» που συνέβησαν όπως λέει, γιατί τότε δεν κινείται δικαστικώς να βγάλει μια άκρη ο άνθρωπος; Ή γιατί τέλος πάντων σε αυτή την χιλιόπαθη ομάδα ποτέ οι έρευνες δεν καταλήγουν στην αλήθεια; Γιατί πρέπει πάντα να υπάρχει κάτι θολό, κάτι σάπιο που να γεννά εσωστρέφεια και διασταυρωμένα πυρά;

Ειδικά αυτή την εποχή, ο Σταύρος Αδαμίδης θα έπρεπε να προσέχει ακόμα περισσότερο το προφίλ της εταιρείας που διοικεί και που ψάχνει απεγνωσμένα για επενδυτές. Διότι, όταν εσύ ο ίδιος απαξιώνεις την οικονομική προοπτική της ομάδας, μιλώντας κάθε τρεις και λίγο για το βρώμικο παρελθόν και τις τρύπες που δημιουργήθηκαν, τότε το πιθανότερο  είναι οι επενδυτές να κόψουν λάσπη και μην τους είδατε. Στην τελική μπαίνοντας με πλήρη συνείδηση  σε έναν οικονομικό περιβάλλον λίγο πιο διάτρητο από σουρωτήρι νοικοκυράς, ο χαρακτηρισμός «επενδυτής» είναι κομματάκι αδόκιμος. Κάπως αλλιώς λέγονται οι άνθρωποι αυτοί, αλλά τέλος πάντων.

Το γνωρίζουν και δεν περιμένουν αντίκρισμα. Όμως, το ξεκατίνιασμα ενοχλεί. Γιατί δεν βγάζει ποτέ πουθενά. Αν θέλει ο Σταύρος Αδαμίδης να μιλήσει για τα "ατοπήματα" της εποχής Νικολαΐδη, ας το κάνει με το σωστό τρόπο, στη σωστή αίθουσα, απέναντι στους σωστούς ανθρώπους. Και κυρίως μακριά από τα τωρινά συμφέροντα της ΑΕΚ.