Το πράσινο καίει το πράσινο

Ο υφυπουργός απασχόλησης τότε μετά την έξαλλη αντίδραση της αντιπολίτευσης προσπάθησε κατόπιν να μαζέψει εκείνες τις δηλώσεις πως το «πράσινο καίει το πράσινο». Την δουλειά τους όμως την είχαν κάνει. Και μάλιστα με το παραπάνω. Η συνωμοσία άλλωστε είναι η λαίμαργη ξαδέρφη της αλήθειας και το αποτέλεσμα ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή να ανανεώσει το ραντεβού της με την εξουσία στις εκλογές του Οκτώβρη του ’07.

Η πολιτική ίντριγκα ποτέ δεν αποδείχτηκε, στον Παναθηναϊκό όμως ποιος αμφιβάλει πως τα τελευταία χρόνια «το πράσινο καίει το πράσινο»; Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός με τους Ευρωπαϊκούς και εγχώριους θριάμβους του εκθέτει μόνιμα με τον πιο ενοχλητικό τρόπο την αντίστοιχη ομάδα του ποδοσφαίρου.

Τα παιδιά του Ομπράντοβιτς, πάντα πρόθυμα, πάντα παλικάρια, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να επιβεβαιώσουν πως είναι το φαβορί ή αντίθετα να αποδείξουν πως δεν είναι το outsider οργώνουν τις μπασκετικές αρένες, την ίδια στιγμή που συνάδελφοί τους στο χορτάρι μοιάζουν με φτωχούς συγγενείς, ανόρεχτοι να παλέψουν για την έξοδό τους στο Champions League, αδύναμοι να διαχειριστούν μια άδικη ήττα στο Καραϊσκάκη, αδιάφοροι να υπερασπιστούν το double της περσινής σεζόν.

Και βέβαια οι διοικητικές διαφορές των δύο Παναθηναϊκών είναι χαώδεις, αλλά ακόμα και όταν από το ταμείο του Γιάννη Βαρδινογιάννη τα εκατομμύρια μοιράζονταν αφειδώς η ανομβρία στου τίτλους ήταν γεγονός. Η ειδοποιός διαφορά στην πιο εύκολη –και εύστοχη- ανάγνωση είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο πραγματικός special one όπως έγραψε και ο Χρήστος στο Facebook. Ο Ομπράντοβιτς, βεβαίως, και η χημεία του με τους αδερφούς Γιαννακόπουλους. Οι ρόλοι τους ευδιάκριτοι, ξεχωριστοί, ισόνομοι. Καθείς στο πόστο του.

Στο ποδόσφαιρο κανείς δεν πειθαρχεί στις φωνές του Ζεσουάλντο Φερέιρα, σε έναν προπονητή που από την στιγμή που πάτησε το πόδι τους στην Παιανία έμοιαζε υπηρεσιακός. Δεν είναι και παράλογο από την στιγμή που πλέον έχει μπει «πωλητήριο» στους μισούς παίκτες της ομάδας ενώ οι υπόλοιποι μισοί ή ψάχνονται να φύγουν ή βλέπουν τα συμβόλαιά τους να μην ανανεώνονται. Όχι έτσι ακριβώς.

Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός δεν ελέγχεται επειδή έχασε από τον ΠΑΟΚ. Άλλωστε τα ελαφρυντικά που συνοδεύουν την απόδοση της ομάδας είναι πολλά. Ή μήπως αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα; Το αβέβαιο διοικητικό μέλλον έχει δώσει συγχωροχάρτι στους παίκτες που αγωνίζονται. Το κενό μετεωρίτη στην κορυφή έχει δώσει άλλοθι στην βάση. Και το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης; Το κίνητρο της υπεράσπισης της ιστορίας της πράσινης φανέλας; Έστω η φιλοδοξία της προσωπικής προβολής, εξέλιξης, μεταγραφής; Στο καθαρτήριο του επόμενου Δ.Σ. Εκεί που κανείς δεν συζητάει για την αγωνιστική ολισθηρότητα.