Το ποδοσφαιρικό «μαζί τα φάγαμε»

Κάνουν ρεπορτάζ, πηγαίνουν στα γήπεδα, ψάχνουν μεταγραφές και εκτός από αθλητικό, μπορεί να κληθούν να γράψουν και αστυνομικό και διοικητικό και δικαστικό και οικονομικό ρεπορτάζ. 

Οι ρεπόρτερ Ολυμπιακού της εποχής Κοσκωτά, υποφέρουν από αστιγματισμό, έχοντας βγάλει τα μάτια τους σε σκάνδαλα και αριθμούς. Οι ρεπόρτερ Παναθηναϊκού τους κορόιδευαν ασφαλείς μέσα στην διοικητική σταθερότητα, αλλά οι διάδοχοι τους το πλήρωσαν σκληρά μπλεγμένοι στ πολυμετοχική παράνοια. 

 
Οσο για τους ρεπόρτερ ΑΕΚ; Από τα μεταμεσονύχτια φαξ του Τροχανά, μέχρι τον Μάκη Ψωμιάδη και την ENIC οι περισσότεροι βετεράνοι έχουν κάνει περισσότερα ρεπορτάζ στην ομίχλη και από την Νικολούλη. 

 
Πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ουδείς παραμένει μακριά από το αναπόφευκτο trend των ημερών: Το οικονομικό ρεπορτάζ.

Μια μέρα πριν δυο αναμετρήσεις για το κύπελλο, που σε έναν δίκαιο ποδοσφαιρικό πλανήτη θα ήταν πρώτο θέμα μόνο και μόνο γιατί οι τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ελλάδας παίζουν μεταξύ τους, οι απορίες είναι εντελώς διαφορετικές: Γιατί έπαιρνε τέτοιο ημερομίσθιο ο Μπάγκσμπο (όποιος θυμάται το πρόσωπο του κερδίζει ένα μέρος του ημερομισθίου του), γιατί η κυρία Βαρβάρα η καθαρίστρια της ΑΕΚ είχε εταιρικό κινητό; 

 
Και μήπως ήταν smartphone; Ποιος είναι ο Δουμουτζόγλου; Ο Παναθηναϊκός γιατί ξόδεψε τόσα λεφτά; Ο Πατέρας τι είπε στον Μαρινάκη; Και στο τέλος, ισχύει και στο ποδόσφαιρο το «Μαζί τα φάγαμε;» στην εποχή της αλόγιστης κατανάλωσης ευρώ και ελπίδας;

Το σχιζοφρενικό στα αθλητικοοικονομικά θέματα, είναι ότι η μεγαλύτερη κριτική προέρχεται από τις εφημερίδες. Από τις ίδιες που απαιτούν  όλο και περισσότερες επενδύσεις, όλο και περισσότερες μεταγραφές, που δεν επιβραβεύουν την νοικοκυροσύνη γιατί αυτή ποτέ δεν πούλησε στο ποδόσφαιρο. Όχι μόνο στο Ελληνικό. 

 
Ακόμα και αν δεν το είχε καταλάβει κανείς, έχουμε μπει και επίσημα στις εποχές του ποδοσφαιρικού ΔΝΤ. Το ποδόσφαιρο, μετά το πρώτο σοκ και αφού λύσει (αν τα καταφέρει ποτέ) όλες τις εκκρεμότητες και τις εμπάθειες του παρελθόντος, θα μάθει να ζει σε μια πιο στεγνή εποχή. 

 
Αν εξαιρέσει κανείς την αναδουλειά στους ρεπόρτερ αεροδρομίου που παλιά υποδέχονταν παίκτες με κείμενα ενθουσιασμού, δεν είναι κακό, είναι μάλλον λογικό και ίσως και ευεργετικό αν το χειριστεί κανείς με τον σωστό τρόπο. Με μικρές επενδύσεις, εμπιστοσύνη σε πιτσιρικάδες – που λόγω κρίσης θα παίζουν όλο και πιο πολύ μπάλα – και γιατί όχι λίγη ξεχασμένη ειλικρίνεια.

Διαφορετικά, οι ρεπόρτερ αεροδρομίου σε λίγο καιρό,– λόγω κρίσης και αυτοί – θα κάνουν δεύτερη δουλειά, σαν οικονομικοί αναλυτές. Και οι περισσότεροι δεν είναι καν καλοί σε αυτό.