«Καθαρός» αθλητισμός!
Οι αθλητές οφείλουν να συνειδητοποιούν το ρόλο τους, να λειτουργούν ως παραδείγματα προς μίμηση και πρότυπα για τη νεολαία και να κρατούν τις όποιες σεξουαλικές ιδιαιτερότητες εντός της κρεβατοκάμαράς τους και μόνο...
H πρόσφατη αποκάλυψη του Αμερικανού μπασκετμπολίστα Τζέισον Κόλινς ότι είναι ομοφυλόφιλος επανέφερε στο προσκήνιο το θέμα των σεξουαλικών προτιμήσεων αθλητών, που επιχειρούν δειλά-δειλά να δημοσιοποιήσουν αυτές τις ιδιαιτερότητές τους δίχως να υπολογίζουν κανένα απολύτως κόστος.
Αποτελεί κοινό μυστικό ότι και στο χώρο του αθλητισμού υπάρχουν πολλοί αθλητές και αθλήτριες που είναι ομοφυλόφιλοι. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς, πως το τι κάνει ο οποιοσδήποτε άνθρωπος στην προσωπική του ζωή και φυσικά στο κρεβάτι του είναι δικαίωμά του.
Ομως αυτό το όποιο δικαίωμα της σεξουαλικής απελευθέρωσης και της επιλογής ερωτικής συντροφιάς με άτομα του ίδιου φύλου, παύει να υφίσταται όταν αθλητές που σε μικρό ή μεγάλο ποσοστό, ανάλογα με τη δημοφιλία τους, αποτελούν είδωλα για μικρά παιδιά, ξεχνούν το ρόλο τους και φτάνουν στο σημείο να μιλούν δημόσια γι' αυτές τις ιδιαιτερότητές και να τις παρουσιάζουν λες και πρόκειται για κάτι το απολύτως φυσιολογικό.
Ο αντίκτυπος και μόνο από το θόρυβο που μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια δήλωση-ομολογία, όπως αυτή του Τζέισον Κόλινς που συγκλόνισε τις ΗΠΑ και το μαγικό κόσμο του ΝΒΑ, αρκεί για να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στις τάξεις της νεολαίας και όχι μόνο.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι μετά την κίνηση του Κόλινς να παραδεχτεί δημόσια ότι είναι ομοφυλόφιλος, αρκετοί αθλητές τάχθηκαν δημόσια υπέρ του Αμερικανού παίκτη, μιλώντας για κάτι απολύτως φυσιολογικό, ενώ ακόμα περισσότεροι προβληματίστηκαν, ακριβώς γιατί η σεξουαλική ζωή ενός αθλητή δεν αφορά απολύτως κανέναν πέρα από τον ίδιο και τον ή τη σύντροφό του.
Σπουδαίες προσωπικότητες, ανάμεσά τους οι Φέντερερ, Μάρεϊ, Ινσιμπάγιεβα κ.α., έχουν εκφράσει δημόσια την... άποψή τους, ως προς την ύπαρξη της ομοφυλοφιλίας στο χώρο τους. Μέχρι εκεί, όμως...
Την ομοφυλοφιλία ουδείς μπορεί να την παραγνωρίσει, ούτε και να κλείσει τα μάτια στην εξάπλωσή της και στο χώρο του αθλητισμού. Τη... διαφήμισή της, όμως, μέσα από τη δημόσια εξομολόγηση αθλητών - ειδώλων, οφείλουν οι ίδιοι οι αθλητές να την αποφεύγουν και να την αποτρέπουν, κρατώντας τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις εντός των στενών ορίων της κρεβατοκάμαράς τους.
Αλήθεια, τί εξυπηρετεί να γνωρίζει ο κόσμος όλος ότι ο Κόλινς είναι ομοφυλόφιλος; Ο ίδιος ενδεχομένως και να βοηθήθηκε από αυτή την... εξομολόγηση βγάζοντας από μέσα του ένα βάρος για να καλύψει το όποιο ψυχολογικό του πρόβλημα, όμως είναι σαφές ότι ακόμα και σήμερα δεν πρέπει να έχει αντιληφθεί το μέγεθος του ατοπήματος στο οποίο υπέπεσε.
Το μήνυμα που πρέπει να σταλεί προς πάσα κατεύθυνση είναι ένα και μοναδικό και όλοι όσοι κινούνται στο χώρο του αθλητισμού είναι υποχρεωμένοι -τουλάχιστον- να το κρατήσουν καθαρό και να αφήσουν εκτός... γηπέδων τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις και την ομοφυλοφιλία.
Οι αθλητές οφείλουν να δίνουν το καλό παράδειγμα και αυτούς τους αθλητές που γνωρίζουν όσα πρεσβεύουν έχει ανάγκη σήμερα η νεολαία. Αθλητές που ξέρουν να λειτουργούν δημόσια και να συμπεριφέρονται ως πρότυπα φυσιολογικής διαβίωσης. Μα πάνω απ' όλα ανθρώπους που δεν ξεχνούν ποτέ ότι η επιρροή τους στα παιδιά, που τους θαυμάζουν και σε πολλές περιπτώσεις ακολουθούν τη δική τους εξέλιξη μιμούμενα κάθε τους κίνηση, είναι τέτοια που τους υποχρεώνει την όποια σεξουαλική τους ιδιαιτερότητα να την κρατούν αποκλειστικά και μόνο για τον ιδιωτικό τους βίο...
Αυτοί οι αθλητές αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία και είναι αυτοί που θα κληθούν και πρέπει να δώσουν προσεχώς το πιο ηχηρό «χαστούκι» στο φαινόμενο της δημοσιοποίησης των ερωτικών προτιμήσεων εκείνων που κινούνται εκτός φυσιολογικών ορίων και συμπεριφορών.
Αυτή την υποχρέωση πρέπει να την τηρούν πιστά ακόμα και εκείνοι οι λίγοι που αισθάνονται ότι καταπιέζονται, αναλαμβάνοντας την απόλυτη ευθύνη των πράξεών τους και πάνω απ' όλα το όποιο ψυχολογικό βάρος τους προκαλούν οι σεξουαλικές προτιμήσεις τους, που όμως δεν αφορούν και δεν ενδιαφέρουν κανέναν άλλον παρά μόνο τους ίδιους.
Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από αθλητές - πρότυπα που ολόκληρος ο βίος τους αποτελεί πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση και όχι αθλητές που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά ή άλλου είδους προβλήματα...
Ο αθλητισμός πρέπει πάση θυσία να παραμείνει καθαρός και μακριά από τέτοιου είδους... παρενοχλήσεις.