Τα «μαύρα» ντέρμπι

Αυτό που έχει καταφέρει φέτος ο Ολυμπιακός είναι κομματάκι μνημειώδες. Διότι το να κατακτάς το πρωτάθλημα με διψήφια διαφορά βαθμών (αν δεν αλλάξει κάτι μέχρι το τέλος) και οι περισσότεροι - αν όχι όλοι - οι οπαδοί σου να είναι ξενερωμένοι, σηκώνει μπόλικη συζήτηση. Πιθανώς και ντιβάνι ψυχαναλυτή. Όχι για τους οπαδούς, όμως. Για την ομάδα...

Μια πρώτη και μάλλον εύκολη προσέγγιση είναι να φορτωθεί όλη τη «λέζα» των ντέρμπι ο Ερνέστο Βαλβέρδε και τέλος η ιστορία. Το πρόβλημα βέβαια σε αυτή την περίπτωση είναι ότι θα έχουμε αγγίξει την ποδοσφαιρική αλήθεια, περίπου όπως ο Ζαϊρί τη μπάλα στην Τούμπα. Με το καλάμι...

Βέβαια κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ένα μερίδιο των ευθυνών ανήκει στον Βάσκο προπονητή, αλλά από εκεί και πέρα περισσότερες απαντήσεις θα μπορούσε να βρει κάποιος στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Ένα ρόστερ που στα εύκολα μοιάζει πλήρες, όμως στα δύσκολα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος...

Ο λόγος; Υπάρχουν θέσεις στον Ολυμπιακό που η ομάδα δεν πονάει απλώς, σφαδάζει. Στο τέρμα, στα χαφ, υπάρχουν ποδοσφαιριστές που είναι μια χαρά για ρολίστες, αλλά τα ντέρμπι δεν τα κερδίζουν οι ρολίστες. Χρειάζεται κάτι παραπάνω που ο Πάρντο, ο Ζαΐρι, ακόμα και ο Ρόμενταλ παραδόξως δείχνουν να μην το έχουν. Και δεν είναι οι μόνοι.

Πίσω από την εύκολη κατάκτηση ενός ακόμα πρωταθλήματος, τα ντέρμπι έδειξαν φέτος στον Ολυμπιακό τις τρανταχτές αδυναμίες του. Είναι στο χέρι των ανθρώπων του να δουν τις ανορθογραφίες και να τις διορθώσουν. Διαφορετικά η επόμενη σεζόν θα είναι πολύ  δύσκολη στα γήπεδα της Ευρώπης...