Περί σωστού τσαμπουκά

Είναι η στιγμή που η ένταση έχει αποκλιμακωθεί, όλοι αυτοί οι ενοχλητικοί ειρηνοποιοί έχουν παρέμβει και σταματάνε την βια που πλανιέται και ο ένας από τους δυο εμπλεκόμενους – συνήθως ο πιο αδύναμος – καθώς βλέπει τον αντίπαλο να απομακρύνεται, φωνάζει δυνατά «αφήστε με να τον πλακώσω». Την ίδια στιγμή, σφίγγεται και κρατιέται σε αυτούς που του έσωσαν την σωματική ακεραιότητα, αλλά όχι και την αξιοπρέπεια. Από χθες, ο Μπρούνο Τσιρίλο μου φαίνεται σαν έναν απ’ αυτούς.

Σίγουρα ξέρει πράγματα από τσαμπουκάδες. Η εικόνα του με το μάτι μαυρισμένο από τον Μάρκο Ματεράτσι, είναι ένα παράσημο στον κόσμο της ποδοσφαιρικής βίας - δεν μπορούν πολλοί να ισχυριστούν πως έχουν φάει ξύλο από τον Βασιλιά του Τσαμπουκά. Μια παλιά κλοτσιά του στο πρόσωπο του Μίετσελ, όταν ακόμα βιοποριζόταν ως sexy Bruno στην ΑΕΚ, κάνει κάθε λογικό μάτι να πονάει από τη πρώτη στιγμή που το βλέπεις. Οι κινήσεις του στο γήπεδο, όχι και τόσο χορευτικές, περισσότερο έντονες, είναι το χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του. Ενός παιχνιδιού που ξέρει πως δεν μπορεί να γίνει υψηλού επιπέδου και καταφεύγει στον λαϊκισμό της βίας. Έξυπνο παιδί είναι, ξέρει πως στην Ελλάδα, κάπως έτσι βγάζεις πιο εύκολα το παντεσπάνι σου.

Χθες, μετά από ένα παιχνίδι τόσο ενδιαφέρον, όσο όλα αυτά που μόλις τελειώσουν ψάχνεις να βρεις που πήγε ο χαμένος χρόνος της ανίας, απ’ αυτά που μπορούν να σε κάνουν να αναθεωρήσεις την στάση ζωής σου απέναντι στο ποδόσφαιρο, ο Τσιρίλο, αφού απομακρύνθηκε από το παλιό του σπίτι, το ΟΑΚΑ, εκεί αγκαλιά με τους νέους πελάτες του λαϊκισμού του, το είπε «να κάνουμε μπουρδέλο την Τούμπα». Άλλο ένα ροζ λιθαράκι στην ασταμάτητη σεξολογία του ελληνικού ποδοσφαίρου, άλλη μια δήλωση μπαρούφα, άλλο ένα λεκτικό πυροτέχνημα που θα μας σόκαρε, αν δεν μας αηδίαζε.

Το κείμενο δεν είναι ηθικολογικό. Αν ήταν θα λέγαμε πως οι καλοί οι τσαμπουκάδες είναι οι μη τσαμπουκάδες. Αλλά όταν βλέπεις έναν ποδοσφαιριστή να κάνει προαναγγελία κόλασης, μπουρδέλου, σαματά κτλ, δεν γίνεται να μην ενοχληθείς. Όχι γιατί είσαι υποκριτής, όπως ο εισαγγελέας που ίσως να τον καλέσει για να του τραβήξει το αυτί. Αλλά κυρίως γιατί βαρέθηκες να βλέπεις μπάλα που είναι αδιάφορη και ξεκινάει να έχει πλάκα, μόλις ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη. Σαν τους τσαμπουκάδες που τελειώνουν πριν καν αρχίσουν.