Ο Καλάμπρια κάνει αθόρυβα τη δουλειά που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός

Επιτέλους μετά από πολύ καιρό, ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός βιώνει μια πραγματικά ωραία περίοδο. Μπορεί το πρωτάθλημα να έχει «πετάξει» -αν και όχι μαθηματικά ακόμα- ωστόσο και μόνο που η ομάδα δεν θυμίζει το σκορποχώρι των τελευταίων δύο χρόνων, οι μεταγραφικές κινήσεις νιώθεις ότι έχουν σκοπό και δεν κρύβουν άλλους, μυστήριους σκοπούς, ενώ το ευρωπαϊκό DNA επιστρέφει σταδιακά όπως ο φοίνικας μέσα από τις στάχτες, τότε ναι, υπάρχει φως μέσα στο ατέρμονο τούνελ.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού. έχει ζήσει πολύ καιρό αυτή την βαριά και μουντή περίοδο μιζέριας, αλλά με τον Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν κάπου.

Γι’ αυτό και η φετινή αίσθηση μοιάζει σχεδόν απελευθερωτική. Η ομάδα τρέχει ένα σερί πέντε συνεχόμενων νικών, με τελευταία εκείνη απέναντι στη Μπέτις στο UEFA Europa League, ένα 1-0 που μπορεί να μην ήταν θεαματικό, αλλά ήταν γεμάτο ουσία και κυρίως, γεμάτο χαρακτήρα.

Αυτός ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ αρχίζει σιγά-σιγά να μοιάζει με ομάδα που ξέρει τι θέλει κερδίζοντάς το μέσα από πειθαρχία, ένταση και ψυχικά αποθέματα. Τρεξίματα παντού, πίεση, πλάνο και μια αίσθηση ότι το παιχνίδι μπορεί να γυρίσει υπέρ του ακόμα κι όταν δεν του βγαίνει ακριβώς όπως το σχεδίασε.

Και κάπου μέσα σε όλο αυτό το νέο momentum, υπάρχει ένας παίκτης που δύσκολα γίνεται πρωτοσέλιδο, αλλά χωρίς αυτόν, πολλά από αυτά που βλέπουμε ίσως να μην λειτουργούσαν το ίδιο. Όχι, δεν είναι ο Τετέη, ούτε και ο Κυριακόπουλος. Είναι ο Ντάβιντε Καλάμπρια.

Θυμάστε το ντεμπούτο του το καλοκαίρι, στα προκριματικά του Europa League με τη Σαμσουνσπόρ; Τότε που μπήκε αλλαγή για μισή ώρα και κατάφερε να γίνει σύνθημα στα χείλη των οπαδών, κάνοντας όλους να ξεχάσουν (έστω και για λίγο) την αποχώρηση του Γιώργου Βαγιαννίδη για τη Σπόρτιγκ Λισσαβόνας.

Τότε υπήρχε ενθουσιασμός, αλλά και μια μεγάλη απορία. Τι ακριβώς παίκτης είναι ο Καλάμπρια; Η απάντηση ήρθε σιγά-σιγά και ήταν μάλλον πιο απλή απ’ όσο περίμενε ο κόσμος.

Ο Καλάμπρια δεν είναι ο τύπος που θα κάνει τη φαντεζί ενέργεια, ούτε και εκείνος που θα πάρει την μπάλα και θα σηκώσει το γήπεδο όρθιο με μια ντρίμπλα ή μια κούρσα 40 μέτρων. Δεν είναι ο πιο γρήγορος, ούτε και ο πιο θεαματικός.

Είναι όμως ένας παίκτης που ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει στο γήπεδο.

Κρατάει τη θέση του, διαβάζει τη φάση, μεταδίδει ηρεμία και ταυτόχρονα ένταση, όποτε χρειάζεται. Κόβει όταν πρέπει και διώχνει όταν χρειάζεται. Και αν χρειαστεί βγαίνει μπροστά την κατάλληλη στιγμή, όχι για να κλέψει τη δόξα, αλλά για να αλλάξει τη ροή ενός παιχνιδιού.

Σε έναν Παναθηναϊκό που μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζε με καράβι που μπάζει νερά από παντού, τέτοια χαρακτηριστικά όπως του Ιταλού μπακ δύσκολα ξεχωρίζουν, ειδικά σε μια κατάσταση που όλα είναι χαοτικά, και η σταθερότητα μοιάζει αόρατη.

Σε αυτόν όμως τον Παναθηναϊκό του Μπενίτεθ από τη  μέρα που γύρισε ο διακόπτης, την ομάδα την πειθαρχημένη, με την ένταση και κυρίως ψυχικά αποθέματα σε κάθε παιχνίδι, ο πρώην αρχηγός της Μίλαν είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητος.

Ξέρει πότε να κρατήσει την μπάλα, πότε να καθυστερήσει τον ρυθμό και κυρίως, πότε να στείλει εκείνη τη μπαλιά που θα ανοίξει το παιχνίδι, όπως καλή ώρα αυτή που στον Κάρολ Σφιντέρσκι από την οποία ο Παναθηναϊκός κέρδισε το πέναλτι που έκρινε το παιχνίδι με τη Μπέτις.

Η στιγμή πριν από το πέναλτι

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν γράφεται εύκολα στα στατιστικά. Ο Καλάμπρια πλησιάζει τον Ταμπόρδα. Δεν κάνει χειρονομίες, ούτε φωνάζει, αλλά στέκεται κοντά του, σαν να του λέει:

«Βάρα το. Το ’χεις»

Κάποιες φορές, οι πιο σημαντικοί παίκτες μιας ομάδας δεν είναι αυτοί που φαίνονται, αλλά εκείνοι που κρατούν τα πάντα σταθερά όταν όλα γύρω τους τρέμουν. Μπορεί ο Καλάμπρια να μην είναι ο Βαγιαννίδης ή ο παίκτης με θα κάνει το highlight του αγώνα και θα κάνει τον κόσμο να σηκωθεί από τη θέση του.

Αλλά σε αυτόν τον Παναθηναϊκό που αρχίζει να ξαναβρίσκει τον εαυτό του, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίος.