«Εμπρός Ανδρέα, για μια Πανάθα ωραία»

Αφού μπήκαμε με τίτλο βγαλμένο από τις ημέρες του ΠΑΣΟΚ, θα το συνεχίσουμε με ρεφρέν από το τραγούδι του Στέλιου Ρόκκου και ύστερα θα ξηγηθούμε γιατί επιλέξαμε το συγκεκριμένο: «Όσο έχω εσένα, δεν φοβάμαι, κανένα…».

Ακόμα απορείτε γιατί; Ίσως είναι το άσμα που ακούγεται στο μυαλό κάθε ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού που βλέπει την ομάδα του όταν αγωνίζεται μέσα ο Ανδρέας Τετέη. Ίσως η πιο πετυχημένη μεταγραφή των τελευταίων χρόνων και μέχρι στιγμής ο πιο καταλυτικός παίκτης του Ράφα Μπενίτεθ. Και όλα αυτά για έναν τύπο που μέχρι πρότινος έπαιζε στην Κηφισιά, πέρσι βρισκόταν στη Football League.

Δεν ακολούθησε καμία «χρυσή» διαδρομή, αλλά μέσα σε λίγους μήνες, ο ίδιος παίκτης που πάλευε σε γήπεδα χωρίς κάμερες και προβολείς, έχει εξελιχθεί στον άνθρωπο που σηκώνει στις πλάτες του ολόκληρο τον Παναθηναϊκό. Όπως έκανε πριν μια βδομάδα στο ΟΑΚΑ με τους Τσέχους, το ίδιο και στο Ηράκλειο κόντρα στον ΟΦΗ, το ίδιο επίσης στο χτεσινό θρίλερ στην έδρα της Πλζεν.

Γιατί δεν είναι μόνο τα γκολ

Ο Τετέη δεν σκοράρει απλώς, συγκρούεται. Παίζει ξύλο με στόπερ που έχουν φάει τα γήπεδα με το κουτάλι, τον τραβάνε, τον σπρώχνουν, τον χτυπάνε, δοκιμάζουν κάθε μικρό και μεγάλο «κόλπο» για να τον βγάλουν εκτός ρυθμού. Κι εκείνος; Σαν να είναι φτιαγμένος από υλικό που δεν λυγίζει. Μπαίνει σε κάθε μονομαχία με εκείνη τη σχεδόν πρωτόγονη αποφασιστικότητα που δεν διδάσκεται. Αυτή που ή την έχεις ή δεν θα την αποκτήσεις ποτέ.

Σε μια ομάδα που ακόμη ψάχνει ταυτότητα, που συχνά μοιάζει ασύνδετη, χωρίς ξεκάθαρο αγωνιστικό στίγμα, η παρουσία του Τετέη λειτουργεί σαν άγκυρα και σπίθα, ταυτόχρονα. Με εκείνον στο χορτάρι, οι γραμμές ανεβαίνουν λίγα μέτρα πιο ψηλά. Η ομάδα ξέρει ότι έχει ένα ατού μέσα, και όλοι τον «ψάχνουν» διότι πιστεύουν ότι κάτι θα κάνει μόλις την πάρει.

Ο τύπος δεν βρίσκεται ακόμη στο πικ του και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό για τους αντιπάλους. Θα κάνει λάθη, κάποιες αποφάσεις του θα χρειαστεί να τις δουλέψει περισσότερο στο μυαλό του. Αλλά το ξέρει και φαίνεται ότι το δουλεύει.

Και κάθε του εμφάνιση με την πράσινη φανέλα κουβαλά μια μικρή βελτίωση, μια νέα απόδειξη ότι δεν επαναπαύεται στο χειροκρότημα. Το πιο σπάνιο στοιχείο όμως; Η αυτοπεποίθηση.

Ο Τετέη παίζει σαν να ανήκει ήδη στο υψηλότερο επίπεδο, λες και έχει ζήσει χρόνια σε ευρωπαϊκά βράδια. Αυτή η σχεδόν αλαζονική (με την καλή έννοια) πίστη στον εαυτό του είναι που ξεχωρίζει τους απλούς και καθημερινούς, από εκείνους που ξέρουν ότι μπορούν να γίνουν σημείο αναφοράς. Και σε έναν Παναθηναϊκό που ψάχνει ηγέτες και πρόσωπα να χτίσει γύρω τους την επόμενη μέρα, ο Ανδρέας μοιάζει να σηκώνει το χέρι και να λέει «εγώ».

Εμπρός Ανδρέα, λοιπόν. Για μια Πανάθα ωραία, όχι μόνο νέα.