Tη Μεγάλη Εβδομάδα το Επικό Σινεμά έχει την τιμητική του
Κάτι τέτοιες ταινιάρες σαν τον Σπάρτακο μας μεγάλωσαν στα γόνατά τους.
Το Πάσχα γιορτάζεται με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο σε κάθε γωνιά της χώρας: βαρελότα και δυναμιτάκια, μπαλοθιές και σούβλες διπλές, τσίπουρα και κοκορέτσια, ούζα και θαλασσινά, η Λαμπρή –τι να λέμε τώρα- φτιάχτηκε για τους Έλληνες. Σα να μας έκλεισε κάποιος το μάτι και να μας είπε «μάγκες, πάρτε το πάνω σας, δικό σας».
Τώρα εδώ και δεκαετίες στα τηλεοπτικά πράγματα έχει παρατηρηθεί το εξής περίεργο φαινόμενο. Πέρα από τις θρησκευτικές παραγωγές –βλέπε «Ιησούς από της Ναζαρέτ»- τα κανάλια προσπαθούσαν πάντα να γεμίσουν το πρόγραμμά τους με επικές ταινίες. Και, ναι, μπορώ να καταλάβω τις ταινίες τύπου «Μπεν Χουρ» (1959) που απηχούν μια κάποια πνευματικότητα. Όμως για ποιον ακριβώς λόγο ρε παιδιά παίζονται ξανά και ξανά άπειρες επικές ταινίες που καμία σχέση δεν έχουν με το πνεύμα των ημερών; (Κράτα αυτή τη σκέψη γιατί θα εξηγήσω παρακάτω)
Διαβάστε περισσότερα στο Ratpack.gr
