Το XL μεταγραφικό καλοκαίρι του ελληνικού μπάσκετ

Εδώ που τα λέμε, το …μέγεθος θα μπορούσε άνετα να είναι και μεγαλύτερο από Extra Large, μια που η προς τα πάνω μετάβαση και το πασιφανές και αστραπιαίο —εκ νέου— μεγάλωμα του εθνικού μας σπορ εδώ και κάποιο διάστημα, είναι πραγματικά σαρωτικά και δεν αφορούν μόνο το ιστορικό δίπολο των “αιωνίων” του ελληνικού μπάσκετ.

Γιατί αυτό που συμβαίνει και μας απασχολεί φέτος, δε μοιάζει να είναι ένα απλώς ένα γαϊτανάκι αντανακλαστικών κινήσεων μεταξύ Οργανισμών και ιδιοκτητών αλλά μια δυναμική που φαίνεται πως ήρθε για να μείνει και να (επανα)προωθήσει το σύνολο του ελληνικού επαγγελματικού μπάσκετ.

90’s Reloaded

Τώρα που το σκέφτομαι, η προηγούμενη φορά που το ελληνικό μπάσκετ, ντάλα καλοκαίρι, ήταν στη λαμπερή μαρκίζα των πρωτοσέλιδων, δηλαδή σε σύγχρονη …μετάφραση, στη θέση του οδηγού στο ψηφιακό περιβάλλον των αθλητικών ειδήσεων —χωρίς να υπάρχει μεγάλη διοργάνωση της Εθνικής ομάδας— ήταν καμμιά τριανταριά χρόνια πίσω, στα καλοκαίρια της δεκαετίας του ‘90, όταν και τότε το μπασκετικό νταλαβέρι ήταν το αθλητικό talk of the town. Και μάλιστα η …κουβέντα αυτή δεν αφορούσε μόνο δύο ομάδες.

Ήταν η δεκαετία που ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός κατέκτησαν τους πρώτους ευρωπαϊκούς τίτλους τους (Κύπελλο Πρωταθλητριών) και άρχισαν να κάνουν …συνήθεια τις συμμετοχές στα FF της διοργάνωσης, ήταν τότε που η ΑΕΚ μετείχε στο φάιναλ φορ της ίδιας διοργάνωσης φτάνοντας στον τελικό, ήταν τα χρόνια που ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων και το Κόρατς και ο Άρης το Ευρωπαϊκό Κύπελλο και το Κόρατς, που ο Πανιώνιος έφτασε δύο φορές στην τετράδα του Κόρατς και ο Ηρακλής —άλλες δύο— στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Κυπελλούχων!

Ήταν η εποχή που στο ελληνικό πρωτάθλημα οποιοσδήποτε μπορούσε να νικήσει —και νικούσε— οποιονδήποτε, που ελίτ παίκτες μεταγράφονταν και έπαιζαν σε όλες τις ομάδες της κατηγορίας.

Ήταν το διάστημα των …ευτραφών αγελάδων για το σπορ στη χώρα μας, ήταν η περίοδος των ακριβών τηλεοπτικών συμβολαίων, των πηχυαίων τίτλων και των υψηλών τηλεθεάσεων.

Και τώρα;

Σήμερα, αυτή την περίοδο, τώρα, όταν μιλάμε για το ελληνικό μπάσκετ, αναφερόμαστε —μετά από καιρό— σε ένα μεγάλο κομμάτι του επαγγελματικού καλαθοσφαιρικού μας οικοσυστήματος και όχι μόνο στα δύο ευρωπαϊκά μεγαθήρια του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού που —αναντίρρητα και δικαιολογημένα— αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια μια σίγουρη πηγή ειδήσεων και επιτυχιών, έχοντας, κατά συνέπεια, προνομιακή και πρωταγωνιστική θέση και στο θερινό ειδησεογραφικό και φίλαθλο ενδιαφέρον.

Είναι υπερβολικά όλα αυτά;

Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά για να αποφανθούμε για το …υπερβολικό ή όχι της ιστορίας.

Να ξεκινήσουμε με μια στέρεη παραδοχή. Είναι, πλέον, ορατό και έκδηλα κατανοητό πως υπάρχουν διαθέσιμα κεφάλαια από πανίσχυρους οικονομικά επενδυτές-ιδιοκτήτες που έχουν τη δυνατότητα, το πλάνο, το μεράκι ή το συμφέρον να τα καταθέσουν στην εγχώρια καλαθοσφαίριση σε μια συνθήκη τέτοιου εύρους, που είχαμε να δούμε πολλά χρόνια.

Οι δύο κραταιές οικογένειες των Γιαννακόπουλων —αρχικά— και των Αγγελόπουλων —στη συνέχεια— ήταν και είναι οι πρωτοπόροι και αποδεδειγμένα επιτυχημένοι πρωταγωνιστές αλλά πλέον το “παιχνίδι” ανοίγει και τα ενδιαφέροντα και …ζουμερά, δείχνουν να βρίσκονται μπροστά μας.

Πρώτ’ απ’ όλα, οι ίδιοι (Δημήτρης Γιαννακόπουλος και Γιώργος και Παναγιώτης Αγγελόπουλοι) ιδιοκτήτες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, όχι μόνο δε μοιάζουν κορεσμένοι από τις αξιοπρόσεκτες επιτυχίες τους, αλλά φαίνεται πως έχουν …τερματίσει τη ρήση “τρώγοντας έρχεται η όρεξη”.

Θέλετε το επιχειρηματικό, το οικονομικό και το κοινωνικό τους στάτους, θέλετε η μεταξύ τους κούρσα επικράτησης και γοήτρου αλλά και η αγάπη (extra large ίσως;) για την ομάδα, όλα αυτά και αρκετά ακόμα, έχουν οδηγήσει σε μια εξελισσόμενη κατάσταση ελληνικού ύψιστου ενδιαφέροντος και ευρωπαϊκής έκπληκτης απορίας.

“Θερμό” καλοκαίρι κορυφής

Πάντως, κακά τα ψέματα.

Και πάλι οι πρωτοκλασάτες κινήσεις πραγματοποιήθηκαν —και συνεχίζονται— σε φόντο πράσινο και κόκκινο. Και μάλιστα έντονο.

Στον Παναθηναϊκό, που δεν είχε μια σεζόν όπως την ήθελε, είχαμε μια μικρή μπασκετική “κοσμογονία”. Μέχρι στιγμής, παλιννόστησε στον ομάδα ο Ομπράντοβιτς μετά από δεκατέσσερα χρόνια, στη —mega— είδηση του καλοκαιριού, παίκτες της κλάσης των Γιαμπουσέλε, Μπάντιο, Μπόνγκα, Φαλ, υπέγραψαν με ηχηρά συμβόλαια, “θρύλοι” του Οργανισμού (Διαμαντίδης, Μπατίστ) πήραν θέση κοντά στον παλιό τους μέντορα και προπονητή.

Στον Ολυμπιακό —της επιτυχημένης, βεβαίως, χρονιάς του Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας— ανανεώθηκε το συμβόλαιο του Μπαρτζώκα, η έλευση των Μοντέρο και ΜακΙντάιρ, από το υψηλό “ράφι” της Ευρωλίγκας, εδραιώνουν ακόμα περισσότερο την ισχύ μιας περιφέρειας υψηλού διαμετρήματος, ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου παραμένει στον Οργανισμό για ακόμη δύο χρόνια. Κι εδώ, όλα αυτά μέχρι στιγμής.

Την ίδια ώρα όμως…

“It takes two to tango”;

Μπορεί ο Λούις Άρμστρονγκ και η Περλ Μπέιλι να το τραγούδησαν —χωριστά πάντως— το 1952, αλλά στο δικό μας μπασκετικό τάνγκο έχουν μπει, ήδη, κι άλλοι στο χορό.

Να, για παράδειγμα ο ΠΑΟΚ…

Ο Θεσσαλονικιός “Δικέφαλος” που ξεκίνησε με τη μεταγραφή …ιδιοκτησίας του μεγιστάνα Αριστοτέλη Μυστακίδη, τον περασμένο Νοέμβριο. Offseason ήταν και η δεύτερη μεγάλη κίνηση του Οργανισμού. Το Μάρτιο ανακοινώθηκε και η συμφωνία με τον εμπειρότατο, σε επίπεδο Ευρωλίγκας, προπονητή Αντρέα Τρινκιέρι.

Η είδηση, όμως, που επιβεβαίωσε την καθοριστική αλλαγή επιπέδου και φιλοσοφίας της ομάδας και του ιδιοκτήτη, ήταν αυτή της απόκτησης του Τζέντι Όσμαν με αγορά από τον Παναθηναϊκό και τριετές δυσθεώρητο συμβόλαιο.

Για τον συμπολίτη Άρη, δύο ήταν οι κομβικές “μεταγραφικές” κινήσεις που οδηγούν και στις επόμενες.

Η αρχική —και βάση για την αλλαγή επιπέδου και στόχων— ήταν η περσινή εξαγορά της ΚΑΕ από τον Ρίτσαρντ Σιάο και το επενδυτικό του fund. Και η επόμενη, άκρως σημαντική και δηλωτική των φιλοδοξιών μιας ομάδας με ιστορία και μπασκετική κουλτούρα, ήταν η συμφωνία με τον Βασίλη Σπανούλη για τη θέση του προπονητή.

Σε ό,τι αφορά στους παίκτες, η μεταγραφή του πρώην NBAer Ρόμπινσον Έρλ είναι, για την ώρα, ένας ενδεικτικός καθρέφτης του σκεπτικού, της προσέγγισης και των επιλογών της νέας εποχής.

Την ώρα, πάντως, που οι Θεσσαλονικείς επέλεξαν στρατηγικά τη συμμετοχή τους στο Eurocup, ως εφαλτήριο δυνητικής ανόδου στο ανώτατο μπασκετικό επίπεδο της Ευρωλίγκας, ο “Δικέφαλος” της Αθήνας —όπως και στα μεταγραφικά— επιλέγει διαφορετικά.

Η ΑΕΚ παραμένει στο BCL, ο Μάκης Αγγελόπουλος ανακοίνωσε τη συμπόρευση με ισχυρό οικονομικό “συμπαίκτη”, ο σεβαστός και πραγματιστής Ντράγκαν Σάκοτα συνεχίζει στην ομάδα, θεματοφύλακας της φιλοσοφίας και των δυνατοτήτων του Οργανισμού, στα …αγωνιστικά μεταγραφικά, αξιόλογοι παίκτες συνεχίζουν να έρχονται στη Sunel Arena και —κατά δήλωση του ιδιοκτήτη— ως …υπέρτατος στόχος προβάλλει η συμμετοχή στο ΝΒΑ Europe.

Καλοκαιρινό επιμύθιο

Με πέντε ομάδες, όμως, ακόμα και με φουλ μεταγραφές, δε δημιουργείς …παλιρροϊκό κύμα, ακόμα κι αν αυτές είναι οι “fab five” του ελληνικού αθλητισμού.

Οι ενδείξεις, ωστόσο, φαίνεται πως είναι ενθαρρυντικές και από τις υπόλοιπες ομάδες της μεγάλης επαγγελματικής κατηγορίας.

Νέοι ισχυροί “παίκτες” έχουν εμφανιστεί στο ελληνικό χρηματιστήριο του μπάσκετ, τα γήπεδα ανακαινίζονται, καλοί προπονητές και παίκτες μας προτιμούν και τους προτιμούμε, μετά από χρόνια υπήρξε πλειοδοσία στα τηλεοπτικά δικαιώματα του ελληνικού πρωταθλήματος.

Η πρώτη ύλη φαίνεται πως υπάρχει. Σειρά τώρα έχει η διαχείριση που θα οδηγήσει σε μια βιώσιμη ανάπτυξη.

Αν, μάλιστα, κοιτάξουν οι —έχοντες και κατέχοντες— στα μάτια και τις γνωστές παθογένειες, τότε το φετινό καλοκαίρι θα θέσει τις βάσεις για τη (νέα) …άνοιξη του ελληνικού μπάσκετ.