Το απλησίαστο Γουέμπλεϊ και η περηφάνια κάθε Παναθηναϊκού!

Εχουν περάσει 55 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Ηταν 2 Ιουνίου 1971 και έχουμε 2 Ιουνίου 2026, αλλά κανείς δεν ξεχνάει την μεγαλύτερη στιγμή για το ελληνικό ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.

Την συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών του Παναθηναϊκού κόντρα στον τεράστιο Αγιαξ. Η ήττα με 2-0 δεν ολοκλήρωσε το έπος της ομαδάρας του Πούσκας, αλλά μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει ξεπεράσει εκείνη την ομαδάρα, ούτε πρόκειται. Και όποτε πλησίασε, πάλι ο Παναθηναϊκός το έκανε με δύο ημιτελικά κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το 1985 και το 1996.

Και φυσικά όσοι συγκρίνουν το έπος του Γουέμπλει με την κατάκτηση του Conference είναι σαν να συγκρίνουν μία Πόρσε με ένα Μίνι κούπερ. Μέρα με νύχτα δηλαδή.

Το τσάμπιονς λιγκ έχει γίνει απλησίαστο για τις ελληνικές ομάδες οπότε ο τελικός του Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϊ θα είναι μοναδικός και αξεπέραστος. Και θα θυμίζει σε όλους μας, γιατί ο Παναθηναϊκός διαχρονικά είναι η κορυφαία ελληνική ομάδα σε διακρίσεις στην Ευρώπη και δεν έχει ταίρι.

Η ομαδάρα του Πούσκας έγραψε ιστορία με χρυσά γράμματα. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής, ο ηγέτης εκείνης της ομάδας, ο τεράστιος Μίμης Δομάζος δεν είναι πια μαζί μας, όπως και το πουλί ο απίθανος Τάκης Οικονομόπουλος, αλλά το κανόνι της ομάδας, ο γίγαντας Αντώνης Αντωνιάδης, που καθάρισε την Εβερτον μέσα στην Αγγλία είναι εδώ , έχει κερδίσει τις μάχες, που έχει δώσει και η παρουσία του μας θυμίζει εκείνο το έπος.

Ο Παναθηναϊκός για να φθάσει στον τελικό απέκλεισε την απίθανη τότε Εβερτον και έκανε μία μεγάλη ανατροπή στον ημιτελικό με τον Ερυθρό Αστέρα. Εχασε με 4-1 στο Βελιγράδι, όλοι τον είχαν τελειωμένο και ήρθε στην καυτή Λεωφόρο η ομάδα του Πούσκας και με 3-0 διέλυσε τον αντίπαλό της και πήρε την τεράστια πρόκριση. Με το γκολ του Καμάρα, που ακόμα ακούμε την φωνή του τεράστιου Διακογιάννη να το περιγράφει.

Ο Παναθηναϊκός έγραψε ένα έπος και στον τελικό λίγο ήθελε για να σηκώσει την κούπα. Είχε μία, δύο καλές στιγμές και τα γκολ του Αγιαξ, αυτό που έκρινε το ματς μπήκε με κόντρα. Ο Αγιαξ εκείνης της εποχής ήταν μία ομάδα αχτύπητη και ο Παναθηναϊκός, που είχε στο Λονδίνο μία δουλειά, τον κοίταξε στα μάτια και έχασε στις λεπτομέρειες. Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα θα φωνάζουμε με όλη μας την δύναμη, ΜΟΝΑΧΑ ΠΑΟ ΕΣΥ.